Δύσκολη περίοδος αὐτὴ ποὺ διανύουμε. Πολὺ δύσκολη. Ὅλος ὁ κακός μας ἑαυτός ἐξωτερικεύεται, λόγῳ τῶν τόσων καὶ τόσων φόβων, ποὺ ἐλέῳ μνημονίων, ἔχουν γιγαντωθῆ μέσα μας. Δύσκολη περίοδος καὶ παράλογος. Δύσκολη καὶ ἐμφυλιοπολεμική.
Ὅσο, ἀπὸ τὴν μία, πυκνώνουν οἱ φωνὲς τοῦ (ἐμφύτου μας) πατριωτισμοῦ, τόσο ἀπὸ τὴν ἄλλην θορυβοῦν οἱ φωνὲς τῶν «λογικῶν», τῶν, συνειδητῶν ἢ μή, πλανεμένων καὶ τῶν ἐξαγορασμένων, ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν, μᾶς προβληματίζουν καὶ μεγιστοποιοῦν τὰ διλήμματα καὶ τὰ ἐρωτηματικά μας.
Δύσκολη περίοδος καὶ ἀκόμη πιὸ δύσκολη ἡ ἐπιλογὴ τοῦ τὶ νὰ κάνουμε. Νά πολεμήσουμε; Νά μή πολεμήσουμε; Νά σκύψουμε περισσότερο; Νά φύγουμε ἀπό τήν χώρα; Νά σφυρίξουμε ἀδιάφορα; Ἤ νά μετατραποῦμε σέ σφάγια; Συνέχεια →