Ἔχω ἐδῶ καὶ μῆνες ἀρχίσει ἕνα περίεργο σύστημα. Ψηλώνω, ψηλώνω, ψηλώνω… Μία φυλακή, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιῶ τόσους αἰῶνες, μικραίνει, μικραίνει, μικραίνει… Κυττῶ γύρω μου… Οἱ τοῖχοι σπᾶζουν, διαλύονται… Κομματιάζονται… Μεγαλώνω… Ἀναπτύσσομαι… Ψηλώνω… Ξανακυττῶ γύρω μου… Ἐρημιά! Εἶμαι μόνη μου! Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Τὸ «σενάριον» εἶναι ΤΕΛΕΙΟΝ!!!
Εἶχα πάρα πολλὲς ἀπορίες κι ἀγωνίες γιὰ τὸ πῶς θὰ ἐξελιχθοῦν τὰ γεγονότα καὶ γιὰ τὸν τρόπο ποὺ θὰ καταφέρναμε νὰ φθάσουμε στὸ ποθούμενον. Τὴν ἀπελευθέρωσι.
Ἔως τῆς στιγμῆς ποὺ ὁ GAP ἐζήτησε δημοψήφισμα.
Ἑκείνην τὴν στιγμὴ κατάλαβα.
Μόνον ἐὰν εἶμαι ὁ Φοίνιξ!
Τὶς νῦκτες στὰ ὄνειρά μου βλέπω Ἑλλάδα. Βλέπω φῶς. Βλέπω ἐλευθερία. Ἀνθρωπιά! Χαρά! Εὐδαιμονία.
Τὶς ἡμέρες ἀνοίγω τὰ μάτια καὶ συνειδητοποιῶ πὼς ὅλο αὐτὸ μᾶλλον εἶναι ψευδαίσθησις.
Ἀλλὰ τὶς νῦκτες ξαναβλέπω χαρά, ἀλήθεια, φῶς…
Καὶ πάλι ἡ Αὐγὴ διαψεύδει τὴν νύκτα.
Κουνηθόμεν, λυγισθόμεν….
Μία ματιὰ ἀπὸ τὸν Κώστα Καββαθᾶ στὴν ἐπικαιρότητα, εἶναι μία ματιὰ ξεκούραστη.
Τὰ ἀστεῖα τὰ κάνῃ νὰ φαίνονται στὴν πραγματική τους διάστασι: γελοῖα!
Ἕνας «πολιτικὸς κόσμος» ποὺ ἐκπροσωπεῖ τὸ ΤΙΠΟΤΑ!!!
Τίποτα! Τὸ ἀπόλυτον ΤΙΠΟΤΑ!
Στηρίζουν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον, κρατῶντας τὰ προσχήματα, τὶς περισσότερες φορές, ἀλλὰ ὅλα ἀποσκοποῦν στὸ ἕνα:
τὴν διασφάλισι καὶ τὴν διαιώνιση τοῦς καθεστῶτος τους.
Ψέμμα, ψέμμα, ψέμμα…
Μίαν ἀλήθεια, μία εἰλικρινὴ θέσι, μίαν ἔντιμη τοποθέτησι ΠΟΤΕ! Κάποιο μυστικὸ πάντα στὸ πίσω μέρος τοῦ (ἀνυπάρκτου τὶς περισσότερες φορές) μυαλοῦ τους.
Ξανά εὑρίσκουμε τό χάος μας;
Ἀπὸ τὴν σημερινὴ Liberation, πρωτοσέλιδον!
Ἔτσι, γιὰ νὰ ἀντιλαμβανόμαστε πὼς τελικῶς μᾶς θρέφει τὸ ἄτιμο! Συνέχεια