Ξεκίνησα νὰ γράψω ἔνα ἄλλο κείμενο καὶ κατέληξα σὲ ἐτοῦτο.
Ὄχι, δὲν εἶμαι θυμωμένη. Ἀνυπόμονη εἶμαι.
Γνωρίζω πὼς ἤδη συμβαίνουν πολλά. Θὰ συμβοῦν ἀκόμη περισσότερα.
Ἀλλὰ δὲν εἶναι μόνον τὸ τί βλέπουμε. Εἶναι κι αὐτὰ ποὺ θέλουμε νὰ βλέπουμε.
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ἡ ἀνατροπή.
Ἐμεῖς ὡς χώρα τὴν πατήσαμε. 
Μπλέξαμε μὲ κουδουνισμένους, μὲ ἀλῆτες, μὲ τοκογλύφους, μὲ κάθε λογῆς τροκτικὸ καὶ πονηρὸ τοῦ πλανήτου, μὲ ἑβραϊκὲς τράπεζες, μὲ ἠλιθίους καὶ ἰδίως μὲ ἕναν λαὸ ποὺ μόλις τοῦ τάξῃς «λεφτά ὑπάρχουν» σὲ ξανα-ὁδηγεῖ στὸν ἀφανισμό.
Αὐτὰ ὅμως εἶναι γνωστά.
Αὐτὰ ποὺ δὲν προλαβαίνουμε νὰ συνειδητοποιήσουμε εἶναι τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴν γειτονιά μας. Δῆλα δή, ἐδῶ δίπλα καὶ λίγο παρακάτω.
Ἰταλία πρωτίστως!
Ὁ ὅρκος τοῦ Ἱπποκράτους.
Ὄμνυμι Ἀπόλλωνα ἰητρὸν, καὶ Ἀσκληπιὸν, καὶ Ὑγείαν, καὶ Πανάκειαν, καὶ θεοὺς πάντας τε καὶ πάσας, ἵστορας ποιεύμενος, ἐπιτελέα ποιήσειν κατὰ δύναμιν καὶ κρίσιν ἐμὴν ὅρκον τόνδε καὶ ξυγγραφὴν τήνδε. Συνέχεια
Ἡ ἐκδίκησις τοῦ Ἕλληνος.
Ἕνα ἐμπεριστατωμένον ἄρθρον μᾶς φέρνει σήμερα ὁ Ἀνδρομέδιος.
Θὰ ἔλεγα μάλιστα πὼς εἶναι πολὺ περισσότερο ἀκριβὲς ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἀντιλαμβανόμαστε μὲ τὴν πρώτη ἀνάγνωσι.
«Πᾶμε τώρα, οἱ δύο μας».
Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια
Μόνον μὲ τὸν Ἔρωτα ζῶ!
Ἔχω ἐδῶ καὶ μῆνες ἀρχίσει ἕνα περίεργο σύστημα. Ψηλώνω, ψηλώνω, ψηλώνω… Μία φυλακή, ἐντὸς τῆς ὁποίας διαβιῶ τόσους αἰῶνες, μικραίνει, μικραίνει, μικραίνει… Κυττῶ γύρω μου… Οἱ τοῖχοι σπᾶζουν, διαλύονται… Κομματιάζονται… Μεγαλώνω… Ἀναπτύσσομαι… Ψηλώνω… Ξανακυττῶ γύρω μου… Ἐρημιά! Εἶμαι μόνη μου! Συνέχεια