Παιδεία δὲν εἶναι ἡ συσσώρευση γνώσεων ἀλλὰ ἡ ζύμωση τοῦ νοῦ, τοῦ φρονήματος και τοῦ χαρακτήρα. Συσσώρευση γνώσων π.χ. εἶναι νὰ ξέρῃ κάποιος τὰ κλασσικὰ χωρία περὶ εὐγνωμωσύνης, παιδεία εἶναι νὰ εἶναι εὐγνώμων ὁ ἴδιος πρὸς τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν εὐεργέτησαν. Συνέχεια
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟΜΑΝΕΙΣ ἀλλὰ καὶ πολιτικομανεῖς κι αὐτὸ ἀποτελεῖ τὴ δυστυχία τους καὶ τὸ πλέον ἄγονο στοιχεῖο τους. Σὲ ὁποιοδήποτε θέμα, εἴτε εἶναι λογοτεχνία, εἴτε εἶναι οἰκονομία, εἴτε εἶναι παιδεία δίνουμε πολιτικὴ διάσταση καὶ κ υ ρ ί ω ς μέσα ἀπ’ αὐτὴν ἀντιμετωπίζουμε τὸ κάθε ζήτημα. Συνέχεια
Καί πῶς νά φθάσῃ;
Μήπως ἐγνώριζε τόν προορισμό του;
Μήπως τελικῶς κι ὁ ἀποστολεύς ἀγνοοῦσε πώς ἔχουν «κλειδώσει» οἱ δρόμοι; Μήπως ἀγνοοῦσε πώς τώρα πιά ἐκτός ἀπό τά μηνύματα ἀπαιτοῦνται καί ἀποκρυπτογραφικές πληροφορίες; Συνέχεια
Κάθε φορὰ ποὺ διαβάζω κάτι γιὰ τὴν Κρήτη ἡ καρδιά μου γεμίζει.
Τὸ ἔχω ζήσῃ τὸ νησὶ καὶ τὸ ἀγαπῶ πολύ, μαζὺ μὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους του.
Ὅμως γιὰ μίαν τέτοιαν ἀνακἀλυψι θὰ χαιρόμουν ἀπὸ ὁπουδήποτε κι ἐὰν προερχόταν.
Τώρα λοιπὸν συζητᾶμε γιὰ ἕνα σπήλαιον μοναδικῆς ὀμορφιᾶς κι ἐκτάσεως. Ὑπάρχει μάλιστα πιθανότης νὰ καταλάμβάνῃ ὅλον τον ὄγκο τοῦ βουνοῦ.
Ἄρα συζητᾶμε γιὰ κάτι ἀκόμη πιὸ σπάνιο κι ἐξαιρετικό. Συνέχεια
Τὸ 1700 οἱ καλόγεροι τῆς μονῆς Βουρκάνου, στὴν Ἰθώμη, ἐθρυμμάτισαν τὸ ἄγαλμα ἐφήβου.
Τὸ μὲν κεφάλι τὸ ἐτοποθέτησαν στὴν εἴσοδο τῆς μονῆς, τὰ δὲ πόδια, ποὺ εἶναι αὐτά:
Ο κάβουρας πουλούσε φυστίκια στο σταθμό του τραίνου.
Καρκινοβατούσε, σέρνοντας τα πόδια του και κοιτούσε τους επιβάτες στα μάτια.
Όμως κανείς δεν αγόραζε και όλοι του γυρίζανε την πλάτη αηδιασμένοι.
«Τι φταίει;» αναρωτιόταν ο κάβουρας. Το περιστέρι πέταξε δίπλα του και τον συμβούλεψε να αλλάξει εμπόρευμα.
«Σε κανέναν δεν αρέσουν τα φυστίκια», είπε και δοκίμασε να φάει ένα. «Καλύτερα να πουλάς τυρόπιτες και κουλούρια που μασιούνται πιο εύκολα.»
Ο κάβουρας άκουσε το περιστέρι και την επομένη πουλούσε κουλούρια. Όμως πάλι κανείς δεν αγόραζε. Συνέχεια
