Σήμερα δὲν εἶμαι στὰ καλλίτερά μου γιὰ νὰ γράψω κάτι.
Σήμερα αἰσθάνομαι πὼς πρέπει νὰ καταθέσουμε τὴν σιωπή μας… Νὰ ἀναλογισθοῦμε… Νὰ σκεφθοῦμε… Τὰ λάθη μας καὶ τὰ σωστά μας…
Αὐτὰ ποὺ ἀφήσαμε πίσω μας, δίχως νὰ τοὺς δίδουμε σημασία, τὰ ὁποῖα ὅμως εἶναι τὰ σημαντικότερα γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ παραμένουμε ἐλεύθεροι…
Σήμερα λοιπὸν δὲν ἤθελα νὰ γράψω… Μόνον νὰ στραφῶ μέσα μου… Συνέχεια
Δεν ήταν δικοί σας πρόγονοι. Γι’ αυτό μη τρέξετε τις επόμενες ημέρες να βγάλετε από τα κομματικά σας μπαούλα τις γαλανόλευκες και μη γυαλίζετε τους ιστούς. Μη ψάχνετε τα πρωτόκολλα για το πού θα καθίσει ο καθένας από εσάς στις δεξιώσεις που θα χλαπακώσετε τόσο όσο θα έφθανε να ταϊστεί ο πληθυσμός της Αθήνας για όλη την διάρκεια της γερμανικής κατοχής.
Ὅταν συλλογιέμαι μὲ τὶ θροφὴ ὡς τώρα μὲ τάιζαν ὅσοι κούφιοι ἀνακατεύονται στὴν βελτίωση, τάχατες, τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς, καὶ ποὺ αὐτοκαλοῦνται πολιτικοὶ καὶ πατέρες τοῦ Ἔθνους, ποὺ μοῦ ὑπόσχονται τὴ λαίμαργη ψυχή μου νὰ χορτάσουν, ὅσοι σκεπασμένοι ἀπὸ τοῦ ψεύδους τὸ μανία, διαλαλοῦσαν πὼς ἀγωνίζονταν τὶς πόρτες τοῦ παραδείσου ν’ ἀνοίξουν στοὺς ἀνθρώπους, ὅσοι προσπαθοῦσαν νὰ φανοῦν στὰ μάτια μου τρανοὶ ὑπερασπιστὲς τοῦ δίκιου, ὅλοι αὐτοὶ κόντευε νὰ μὲ κάνουν νὰ ξεχάσω, ὅσα τόσα χρόνια μὲ τάιζαν τὰ βιβλία καὶ οἱ δάσκαλοί μου… Συνέχεια
Ποιός εἶμαι;
Πῶς θά εὕρω τόν δρόμο μου;
Πῶς θά ἐπαναπροσδιορίσω τούς στόχους μου;
Πῶς θά καταφέρω νά ξαναγίνω Ἕλλην
Τί πρέπει νά ἀφήσω πίσω μου; Συνέχεια
Ὅπως ἐπέρασαν κι ὅλες οἱ προηγούμενες.
Ἐὰν κάνουμε μία ἀναδρομὴ στὸ παρελθόν μας, ἀκόμη καὶ στὰ βάθη τῶν αἰώνων, οὔτε μία ἀπὸ τὶς γνωστὲς κι ἄγνωστες δικτατορίες, ἐπέτυχε νὰ σταθῇ πέραν κάποιου συγκεκριμένου χρονικοῦ διαστήματος.
Ἀκόμη κι αὐτές, ποὺ πίσω τους ὑπῆρχε μία αὐτοκρατορία, κατέπεσαν καὶ μάλιστα μὲ πολὺ μεγάλο θόρυβο.
Κι αὐτὸ εἶναι τὸ μόνον ποὺ ὀφείλουμε νὰ κρατήσουμε στὴν μνήμη μας.
Χούντα εἶναι… Θὰ περάσῃ…
Πότε; Πῶς; Μέ ποιόν τρόπο;
Ὅταν ὅλα ἀρχίζει νά τά σκιάζῃ ἠ φοβέρα καί νά τά πλακώνῃ ἡ σκλαβιά;
Δὲν ξέρω γιὰ ἐσᾶς…
Ὅμως ἐγὼ κάτι παθαίνω ὅταν μαθαίνω γιὰ διώξεις Ἑλλήνων ἀπὸ τὸ καθεστώς.
Διάβαζα, γιὰ παράδειγμα, περὶ τῶν διώξεων τῶν πρωτεργατῶν, στὶς ἀντιδράσεις τῶν κατοίκων γιὰ τὴν καταστροφὴ τῆς Χαλκιδικῆς. Τὸ μόνον ποὺ δὲν τοὺς ἔχουν φορτώσει, στὰ κατηγορητήρια, εἶναι τὸ προπατορικὸ ἁμάρτημα. Κάθε ἀνοργασμικὸς ὑπάνθρωπος ἔβαλε τὸ χεράκι του, τὸ ποδαράκι του, τὴν οὐρίτσα του γιὰ νὰ συλλέξῃ κατηγορίες καὶ νὰ παρουσιάσουν ὡς τριτοκοσμικὰ τέρατα ἀνθρώπους ποὺ ἀγωνίζονται γιὰ τὰ αὐτονόητα, ποὺ ἀφοροῦν στὴν ἐπιβίωσί τους.
Στὴν ἀρχὴ λυπήθηκα… Ἴσως κατὰ βάθος καὶ νὰ φοβήθηκα, διότι θὰ εἶναι πολὺ εὔκολο, κατὰ πῶς φαίνεται, γιὰ τοὺς κρατοῦντες, ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα, μέσῳ τοῦ ἐκφοβισμοῦ, νὰ παύσουν κάθε φωνὴ διαμαρτυρίας. Ἔτσι διαφαίνεται…. Καὶ ἴσως ἔτσι νὰ συμβῇ… Συνέχεια
