Εἶχα τόσα πολλὰ νὰ γράψω γιὰ αὐτὸν τὸν τίτλο…
Μὰ τόσα πολλά…
Θὰ περιορισθῶ ὅμως μόνον στὰ ὅσα ἡ περίστασις ἐπιβάλλει…
Στὰ ὅσα οἱ ἡμέρες ἐπιτάσσουν…
Ἔτσι κι ἀλλοιῶς, ἡ πορεία εἶναι πάντα ἀτομική..
Δίχως διασταυρώσεις..
Ἀρχεῖα κατηγορίας: ἀφιερώματα
Ἡ ἀπάντησις τῶν Ἑλλήνων φιλοσόφων στὶς «πολυπολιτισμικὲς» κοινωνίες.
Το άρθρο που ακολουθεί (σε μορφή pdf) το έγραψα στο περιοδικό Δαυλός το έτος 2001.
Προσπάθησα τότε, έχοντας ως βιβλιογραφία μου τους Έλληνες φιλοσόφους, να προειδοποιήσω για την παγίδα και το αδιέξοδο των πολυπολιτισμικών κοινωνιών, που εκείνη την εποχή προσπαθούσαν να μας λανσάρουν ως κάποια δήθεν προοδευτικότητα ο κύριος Κουβέλης, ο κύριος Μπίστης και η υπόλοιπη «Κυρκοειδής» παρέα τους. Συνέχεια
Ὁ βοσκός καί τά πρόβατα
Κάποτε σε ένα μαντρί ζούσαν πολλά πρόβατα.
Η ζωή ήταν ήρεμη και ήσυχη καθώς όλα ήξεραν πως είχαν εξασφαλίσει το φαγητό τους, το μόνο που τους στεναχωρούσε βέβαια ήταν πως ήξεραν πως αργά ή γρήγορα ο βοσκός θα τα σκοτώσει για να πάρει το μαλλί και το κρέας τους αλλά και τα ίδια είχαν συμβιβαστεί με αυτό θεωρώντας το λογική εξέλιξη της ζωής τους.
Ο καιρός πέρασε και είχε έρθει η ώρα να σφαχτούν, κανένα δεν ήθελε να πεθάνει αλλά όλα είχαν πλέον πειστεί πως έτσι έπρεπε να γίνει.
Από το μαντρί μπορούσαν να φύγουν εύκολα αλλά κανένα δεν τόλμησε να προσπαθήσει ποτέ δείχνοντας τυφλή εμπιστοσύνη στον βοσκό που τόσα χρόνια τα τάιζε και τα πότιζε.
Λίγες ώρες πριν Συνέχεια
Ὁ παλμός.
Θὰ σᾶς παρουσιάσω σήμερα κάτι ….διαφορετικόν.
Κάτι ποὺ μοῦ ἄρεσε πάρα πολύ…
Κάτι ποὺ συνδέει αὐτὸ ποὺ εἴμαστε, μὲ αὐτὸ ποὺ πιστεύουμε πὼς εἴμαστε, ἀλλὰ οὐσιαστικῶς μᾶς δείχνει τὸν δρόμο γιὰ νὰ Συνέχεια
Ἡ ἐθνική μουσική
Σάν σήμερα στίς 30 Ἰουνίου 1969 ἔφυγε ἀπό τήν ζωή ὁ πεζογράφος Στρατῆς Μυριβήλης (Εὐστράτιος Σταματόπουλος).
Ἕνα μικρό ἀφιέρωμα ἀπό τό κείμενό του ἡ «Ἐθνική μουσική» ἀναφέρει μεταξύ ἄλλλων γι΄αὐτούς πού ἐπιδιώκουν τήν διάβρωσι τῆς Ἑλληνικῆς μας ἐνότητος. Ἡ προσπάθεια αὐτή δέν ξεκίνησε στίς μέρες μας. Διαβᾶστε το. Ἀξίζει. Σάν νά μήν πέρασε μία μέρα:
«Οἱ πανικόβλητοι τοῦ μοντερνισμοῦ εἶναι συνήθως ἡμιμαθεῖς ἀστοί, ἢ κενόδοξοι νεόπλουτοι, ἢ ἀμόρφωτοι ἱστορικὰ ρωμιοί, ποὺ ταξίδεψαν κάπου στὴν Εὐρώπη, καὶ εἶδαν κόσμο, καὶ γύρισαν κεχηναῖοι ἀπὸ θαυμασμὸ καὶ κατάπληξη.
Ἀνάμεσα σ’ αὐτοὺς ὑπάρχουν καὶ μισομορφωμένοι ἀπὸ ἑλληνικὴ παιδεία διανοούμενοι, ἢ ἀποτυχημένοι φιλόδοξοι, ποὺ εἶναι ἕτοιμοι νὰ ἁρπάξουν κάθε σημαία νεωτεριστικοῦ κινήματος, ποὺ θὰ τοὺς βγάλει ἀπὸ τὴν ἀφάνεια τῆς ἀσημαντότητάς τους καὶ θὰ τοὺς θέσει ἐπὶ κεφαλῆς συλλαλητηρίων.
Δύναμις!
αἰέν ἀριστεύειν καί ὑπείροχον ἒμμεναι ἂλλων …
«Πάντα νὰ ἀριστεύῃς καὶ νὰ ξεπερνᾷς τοὺς ἄλλους».
Ὅμηρος, (Ἰλιάς Στίχος 208)
«Δύναμις εἶναι νὰ διατηρῇς τὴν Θέσι σου στὸν Χῶρο καὶ τὸν Χρόνο, ὅταν ὅλες οἱ δυνάμεις τῆς Φύσεως προσπαθοῦν νὰ σὲ γκρεμίσουν. Συνέχεια