Ῥέα -Ἴσις
Ἡ Ἴσις ἦταν κόρη τῶν Γκὲμπ καὶ Νοῦτ (Γαίας καὶ Οὐρανοῦ) ποὺ αὐτομάτως τὴν ταὐτίζει μὲ τὴν Ῥέα.
Ποῦ τά βρῆκε τά πτερά ἡ Ἴσις; Πτερά ἀετοῦ βεβαίως, σὰν αὐτὰ τῶν Σφιγγῶν προστατιδῶν τῆς Ῥέας, Εἶναι τὰ πτερὰ ποὺ τὴν φέρουν στὸν Οὐρανὸ καὶ τὸν Ἥλιο καὶ εἶναι αὐτὰ ποὺ δανείζεται ἡ Νέμεσις, ὅταν πρόκειται νὰ ἀποδώσει δικαιοσύνη. Συνέχεια
Ἂς μιλήσουμε γιὰ τὶς σύγχρονες αὐτοκρατορίες λοιπόν…
Αὐτὲς τέλος πάντων, ποὺ ἀκόμη ὑπάρχουν, φανερῶς ἢ κρυφίως, καθορίζοντας τὸ μέλον τῆς ἀνθρωπότητος καὶ φορτώνοντάς την μὲ αἱματηρὲς γενοκτονίες διαρκῶς καὶ μὲ κάθε δυνατὸ πρόσχημα…
Ἡ πλέον βαρβαρικὴ καὶ κτηνώδης, ὅλων αὐτῶν τῶν αὐτοκρατοριῶν, ἐπισήμως πάντα (διότι, κακὰ τὰ ψέμματα… ἄλλοι ἔχουν τὸ ὄνομα κι ἄλλοι τὴν χάριν…!!!), ἦταν ἡ Ὀθωμανικὴ Αὐτοκρατορία.
Ἐμεῖς σὰν λαὸς γιὰ ἑκατοντάδες χρόνια γευθήκαμε τὴν ὑψηλὴ …«φροντίδα» της!!! Τὸ ὅ,τι σήμερα θεωροῦμε ἑαυτοὺς ἀπελευθερωμένους (κάτι ποὺ θὰ πρέπη νὰ τὸ κυττάξουμε), σὲ ἕναν σημαντικὸ βαθμὸ ὀφείλεται στὸ μῖσος ποὺ ἄφησε πίσω του ὁ αἱμοσταγὴς σουλτανικὸς τρόπος διακυβερνήσεως.
Ἡ Ὀθωμανικὴ αὐτοκρατορία ἐπισήμως κατέῤῥευσε, ἀλλὰ στὴν πραγματικότητα μερικὰ ἐδάφη της, συμπεριλαμβανομένων καὶ τῶν λαῶν ποὺ τὰ κατοικοῦσαν, ἐπέρασαν στὴν σφαίρα ἐλέγχου ἄλλων αὐτοκρατοριῶν, πιὸ …«πεπολιτισμένων». Ἐντούτοις καλὸ εἶναι νὰ παρατηρήσουμε πὼς ἡ πορεία τῆς πάλαι ποτὲ κραταιᾶς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας, ἀπὸ τὴν κεμαλικὴ περίοδο καὶ μετά, ἦταν μία πορεία πρὸς τὸν ἐθνικό-κομμουνιστικο-σοσιαλισμό της, ἢ ἄλλως πρὸς τὸν κεμαλικὸ (ναζιστικοῦ τύπου) σοσιαλισμό. Πρὸς τοῦτον καὶ ὁ Κεμὰλ ἐπέτυχε τοὺς πλέον πιστούς του συμμάχους στὸ ἄρτι δημιουργηθὲν τοκογλυφικὸ μόρφωμα τῆς Σοβιετικῆς Ἑνώσεως, προεξάρχοντος μάλιστα τοῦ Λένιν.
Α’ μέρος
Ὁ Χριστὸς τῶν Εὐαγγελίων, σὲ σχέση μὲ Ἐκεῖνον τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν λοιπῶν δημοκρατικῶν, προοδευτικῶν καὶ ἀνθρωπιστικῶν δυνάμεων
Ὑπάρχουν στὰ Εὐαγγέλια σκηνὲς καὶ φράσεις ποὺ εἶναι ἀντιγραμμένες ἀπὸ κείμενα τῆς ἀρχαίας ἑλληνικῆς γραμματείας. Πρόκειται, μὲ ἄλλα λόγια, γιὰ copy-paste (κυριολεκτικῶς). Προτοῦ λοιπὸν νὰ προχωρήσουμε σὲ γενικότερες ἐκτιμήσεις καὶ ἀποτιμήσεις, ἂς δοῦμε ὁρισμένες ἀπὸ αὐτές: Συνέχεια
18 Μαρτίου 1913.
Δολφονία τοῦ βασιλέως Γεωργίου Α΄, στὴν Θεσσαλονίκη.
Στὸν τάφο τοῦ ἀνεγράφη: «Ἔπεσεν ὑπὲρ Πατρίδος. Γίνου πιστὸς ἄχρι θανάτου καὶ δόσω σοῖὶ τὸν στέφανον τῆς ζωῆς». Συνέχεια
Σὲ πολλὰ ἀπὸ τὰ νομίσματα Φιλίππου καὶ Ἀλεξάνδρου ποὺ ἐκόπησαν στὴν Ἀμφίπολι, παρατηροῦμε ἕνα σύμβολο, ὅπου ἕνα ὄμικρον ἐμπεριέχεται σὲ ἕνα λάμβδα (1). Αὐτὸ θέλει νὰ πῇ, ὅτι ἐκεῖ στὴν Ἀμφίπολι ὑπῆρχε λατρεία τοῦ Ἡλίου! Πῶς αὐτὴ διεκπεραιώνετο, εἶναι μία ἄλλη ἱστορία. Ἀπόλυτα σίγουρα εἶναι, ὅτι ὑπῆρχε ἐκεῖ ὁ κατάλληλος ναός. Ἀκόμη ἐκεῖ εἶναι αὐτὸς καὶ γιὰ νὰ τὸν ἀποκαλύψουν, οὐδεὶς φαίνεται νὰ ἔχῃ τὴν διάθεση. Συνέχεια
Σὰν σήμερα, τὸ 1952, φεύγει ἀπὸ τὴν ζωὴ σὲ ἡλικία 74 ἐτῶν, ὁ Στρατηγὸς ἐν ἀποστρατείᾳ Θεόδωρος Πάγκαλος (παπποῦς τῆς γουρουνοκεφαλῆς τοῦ ΠΑΣΟΚ). Συνέχεια
