Διότι μόνον ὁ πολεμιστὴς ἀντιλαμβάνεται τὴν ἀξία τῆς Ζῳῆς, ἐφ΄ ὅσον περνᾶ, κάθε στιγμή, μέσα ἀπὸ τὴν δοκιμασία τοῦ θανάτου… Μὰ καὶ μόνον αὐτὸς συνειδητοποιεῖ πὼς ὁ κάθε, μικρὸς ἢ μεγάλος, συμβιβασμὸς εἶναι μία μαχαιριὰ πισώπλατος στὸ δικαίωμα γιὰ Ζῳή…
Τὸ μόνο δημιουργικὸ καὶ θαυμαστὸ ταξείδι στὴν ζωή, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς ὁδηγεῖ νὰ γνωρίζουμε τὸν ἑαυτό μας…
Ἡ ταὐτότης μας, ποὺ εἶναι μνήμη, συνείδησις κι ἀνάγκη πλέον, εἶναι αὐτὸ ποὺ μᾶς προσδιορίζει, μᾶς ἐπιτρέπει νὰ διατηροῦμε συνείδησιν καὶ μᾶς καθορίζει δρόμο! Ἐὰν ἡ ταὐτότης μας εἶναι κάτι ποὺ ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δὲν μποροῦμε νὰ συνειδητοποιήσουμε, τότε χάνουμε αὐτομάτως ὅλο καὶ μεγαλύτερα τμήματα ἀπὸ τὸν αὐτοσεβασμό μας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν χάνουμε τὸν σεβασμὸ … Συνέχεια
Μὲ ἀφορμὴ τὴν σημερινὴ 79η ἐπέτειο ἀπὸ τὴν σφαγὴ τοῦ Μελιγαλᾶ, δύο-τρεῖς σκέψεις.
Ὅταν κάτι καλὸ ἔρχεται στὴν ζωή σου, μὴν λὲς ποτὲ «δὲν τὸ πιστεύω», γιατὶ μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο εἶναι σὰν νὰ τὸ ἀρνεῖσαι καὶ σὰν νὰ θέλῃς νὰ τὸ διώξῃς μακρυά.
