«…γρήγορα ἡ ὥρα πέρασε, μεσάνυκτα κοντεύουν, πάει τὸ φεγγάρι πάει κι ἡ Πούλια ἐβασίλευσαν καὶ μόνο ἐγὼ κείτομαι δῶ μονάχη κι ἔρημη ὁ Ἔρωτας ποὺ βάσανα μοιράζει ὁ Ἔρωτας ποὺ παραμύθια πλάθει μοῦ ἄρπαξε τὴν ψυχή μου καὶ τὴν τράνταξε ἴδια καθῶς ἀγέρας ἀπὸ τὰ βουνὰ χυμάει μέσα στοὺς δρῦς φυσομανῶντας…»
Ὕμνος στὴν ἀγάπη, στὴν ὀμορφιά καὶ στὴν συγκίνηση ποὺ μπορεῖ νὰ δόσῃ μία γυναῖκα στὸν ἄνδρα Ὅλοι μας ἀγαπᾶμε κάποια Μαργαρίτα. «Μαργαρίτα» ὀνομάζεται ἡ ἀγαπητικιὰ τοῦ Γιώργου, «Μαργαρίτα» ὀνομάζεται ἡ ἀγαπητικιὰ τοῦ Γιάννη, «Μαργαρίτα» ὀνομάζεται ἡ κοπέλλα ποὺ καλεῖ τοὺς γλάρους ἀπὸ τὴν κουπαστὴ τοῦ πλοίου, κ.λπ. … Καὶ ὅλες ἐσεῖς Μαργαρίτες, ἀγαπᾶτε κάποιον ἀπὸ … Συνέχεια
Μὲ τὸν Σύριζα μᾶς δένουν πολλά… Λίγο, ὅτι κάποτε ἤμασταν ὅλοι – λίγο πολὺ – ἀριστεροί, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν στὸν «Ῥήγα», λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν πασόκοι, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν νεοδημοκράτες, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν fun τοῦ Τατσόπουλου, λίγο ὅτι κάποτε ἤμασταν ὀλιγαρκεῖς καὶ δὲν ζητούσαμε πολλά, λίγο ὅτι μετὰ τὸν Ἀνδρέα ψάχναμε ἐναγωνίως … Συνέχεια
«Δὲν ὑπάρχει λαὸς εἰς τὸν κόσμο, ὁ ὁποῖος νὰ ἔχῃ προσφέρη τόσα εἰς τὴν ἀνθρωπότητα, ὅσα ὁ ἑλληνικὸς καὶ ἔχει καταπολεμηθεῖ τόσο πολύ, ἀπὸ τόσο πολλοὺς λαούς, οἱ ὁποῖοι δὲν προσέφεραν τίποτα εἰς αὐτήν.»
Ἐπάνω τὸ σπίτι τοῦ Μενελάου Λουντέμη.
Πριν από αρκετά χρόνια, ίσως και δέκα, σε ένα παλιό αφιέρωμα της ΕΣΤΙΑΣ για το Άγιον Όρος που έπεσε στα χέρια μου, διάβασα ένα πολύ όμορφο κείμενο του Φώτη Κόντογλου. Μιλούσε για την ολιγοήμερη παραμονή του σε μια καλύβα ψαράδων μοναχών στην Έρημο του Όρους, κάπου κοντά στα Καυσοκαλύβια. Και με την συγκίνηση του ανθρώπου … Συνέχεια
