Πόσο σημαντικὸ θὰ ἦταν γιὰ ὅλους μας, καὶ πόσο σπουδαῖο, τὸ νὰ μποροῦμε νὰ ξεδιαλέγουμε, ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ποὺ καθημερινῶς συναντοῦμε, τὰ καλλίτερα καὶ τὰ σημαντικότερα. Μέσα ἀπὸ τὰ σκουπίδια θὰ ἦταν ὑπέροχο νὰ ξεχωρίζαμε, καὶ νὰ κρατούσαμε, μόνον τὰ διαμάντια.
Καλημέρα!!! Μὲ Ἀγάπη, Ὀμορφιά, Φῶς καὶ Θαύματα!!!
Ὁ ἔλεγχος τῆς σκέψεως καί, τελικῶς,τῶν κοινωνιῶν, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦταν ἕνα κατ’ ἐξοχὴν ἀνομολόγητο ὅπλον, ποὺ τὸν χειρισμὸ τοῦ διέθεταν κυρίως τὰ ἱερατεία. Ἄλλοτε κάτι τέτοιο ἦταν πλήρως δυνατὸν κι ἄλλοτε μερικῶς, ἀναλόγως τῆς ἐκτάσεως, τῆς δυνάμεως καὶ τῆς ἐπιδράσεως αὐτῶν τῶν «πνευματικῶν κέντρων». Ὁπωσδήποτε τὰ ἱερατεία, παγκοσμίως, διέθεταν τέτοιες γνώσεις, τοὐλάχιστον σὲ μεγάλον … Συνέχεια
Καὶ ὁ σημαντικότερος. Εἶναι αὐτὸς ποὺ μποροῦμε νὰ μετατρέψουμε σὲ δράκο ἤ σὲ κλειδί. Ὁ δράκος θὰ μᾶς κατασπαράξῃ, τὸ κλειδὶ θὰ ἀνοίξῃ τὶς πύλες τῆς ἐλευθερίας.
Εἴμεθα πλασμένοι γιὰ νὰ μποροῦμε νὰ γνωρίζουμε, νὰ ἐρμηνεύουμε καὶ νὰ ἀπολαμβάνουμε τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ τὶς αἰσθήσεις μας, ποὺ μᾶς ἐπιτρέπουν νὰ μυρίζουμε, νὰ γευόμεθα, νὰ ἀκοῦμε, νὰ ἐγγίζουμε, νὰ βλέπουμε καὶ νὰ ἀντιλαμβανόμεθα.
(στὸ ὄμορφο καὶ ζωογόνο Μαίναλον )
