Ἐφ΄ ὅσον ἔτσι κι ἀλλοιῶς οὐδέποτε ἐμεῖς ἐπιλέξαμε ἤ ἐψηφίσαμε γιά Σύνταγμα;
Σέ ποιό Σύνταγμα νά συμμορφωθοῦμε καί νά ὑπακούσουμε; Σέ ποιό Σύνταγμα ὁρκιζόμεθα; Μέ ποιό Σύνταγμα κυβερνώμεθα;
Ποιό Σύνταγμα, σὲ τελικὴ ἀνάλυσιν, εἶναι αὐτό πού θά μᾶς ἐπροστάτευε, ἐάν κι ἐφ΄ ὅσον θά μποροῦσε κάποτε νά συμβῇ κάτι τέτοιο, σέ μίαν χώρα πού τόν πρῶτο καί τόν τελευταῖο λόγο ἔχουν οἱ τοκογλῦφοι καί τά τσιράκια τους;;
Ἀρχικῶς (καὶ ὁριστικῶς) μόνον ἐκεῖνο τὸ Σύνταγμα ποὺ θὰ εἶχε συνταχθῆ μὲ γνώμονα τὴν ἄρνησιν τῆς ἰσχύος τῶν τοκογλύφων. Ἐφ’ ὅσον οὐδὲ ἕνα ψηφισθὲν Σύνταγμα, ἀπὸ ὅσα ἔως σήμερα ἔχουν ἰσχύσει, ἀπὸ ἀρχῆς ὑπάρξεως τοῦ ἑλλαδοκαφριστάν, δὲν ἀκυρώνει, δὲν διαγράφει καὶ δὲν θέτει ἐκτὸς νόμου τοὺς τόκους καὶ τοὺς τοκογλύφους, δὲν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ συζητήσουμε γιὰ κάτι νόμιμον καὶ ἠθικόν, ὑπὸ τὸ ὁποιοδήποτε συνταγματικὸ πλαίσιον. Συνέχεια
Κάτι λοιπὸν ἀναζητοῦσα στὸ διαδίκτυον κι ἔπεσα ἐπάνω στὸ μπουμπούκιον καὶ στὶς κορῶνες του, ποὺ μαζὺ μὲ διαφόρους ἄλλους ἐπίσης δημοκράτες, ἐν τελῶς δημοκρατικά, συζητοῦσαν καὶ συμφωνοῦσαν στὸν ἕνα καὶ μοναδικὸν κοινότατον τόπο συμφωνίας τους: 
Κραυγή αγωνίας του πΤδ για την υπεροχή του ενωσιακού έναντι του εθνικού δικαίου