Ὁ ἔρως, μὲ ἔψιλον μικρόν, εἶναι μία κατάστασις ποὺ ἔχει ὑμνηθῆ -ἐπιφανειακῶς- στὸ παρελθὸν ἀπὸ πάρα πολλούς, γιὰ νὰ τοῦ ἀφιερώσουμε κι ἐμεῖς κάποιον χρόνο.

Ὁ Ἔρος, μὲ Ἔψιλον κεφαλαῖον ὅμως (καὶ Ὄμικρον!!!), ἔχει προσωποιηθῆ ἀπὸ τοὺς προγόνους μας, ἔχει ἀναλυθῆ καὶ ἔχει τοποθετηθῆ σὲ συμπαντικὰ ἐπίπεδα καὶ πλαίσια. Πλαίσια τὰ ὁποία ἀκόμη δὲν εἴμαστε εἰς θέσιν νὰ κατανοήσουμε ἐμεῖς, οἱ ξεπεσμένοι ἀπόγονοι ἐκείνων τῶν ἐνδόξων προγόνων. Συνέχεια →

Ὁ κόσμος, ποὺ οὔτως ἤ ἄλλως, μᾶς κρατᾶ φυλακισμένους, εἶναι ὡραῖος ἤ ἄσκημος, ἀναλόγως τοῦ πῶς ἐγὼ τὸν ἀντιλαμβάνομαι.
Μία φυλακὴ* ὅμως, ποὺ λέγεται Γῆ, εἶναι ἡ μοναδική μας εὐκαιρία γιὰ νὰ ἐκφρασθοῦμε μέσα ἀπὸ τὴν Ζῳή. Συνέχεια →

Δὲν ξεκινᾶμε γιὰ ἔνα, ὁποιοδήποτε, ταξείδι, δίχως αἴτιο καί, κυρίως, δίχως σκοπό.

Ἐὰν πραγματικὰ θέλουμε νὰ ξεκινήσουμε γιὰ τὸ ταξείδι ἐκεῖνο ποὺ θὰ μᾶς ὁδηγήση, ὡς ἄτομα καὶ ὠς λαό, στὸ νὰ ἀνακτήσουμε, ἔναν πρὸς ἔναν, ὅλους τοὺς βαθμοὺς Ἐλευθερίας μας, ὀφείλουμε, γιὰ ἀρχή, νὰ γνωρίζουμε ἐπακριβῶς (κι ὄχι στὸ …περίπου!!!), τὸ ποῦ ἀκριβῶς εἴμεθα σήμερα μὰ καὶ τὰ ὁποιαδήποτε «γιατί» (λέγονται ἄλλως καὶ αἴτια) μᾶς ἔφεραν ἔως ἐδῶ. Συνέχεια →