Αὐτὸ ποὺ ἔχουμε χάσει.
Αὐτὸ ποὺ ὁ …«πολιτισμός» μας κοροϊδεύει.
Αὐτὸ ποὺ σαφῶς καὶ ΔΕΝ ἐνδιαφέρει τοὺς πολλούς.
Κι ὅλα αὐτὰ διότι ἡ Ἀρετὴ πλέον εἶναι κάτι …περιττό!!! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Εἶναι εὔκολο νὰ ἔχουμε τοὺς ἑαυτούς μας σὲ …γῦψο!
Συνδεόμαστε μὲ τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ χιλιάδες κρυφὰ νήματα, πού, τὶς περισσότερες φορές, δὲν μποροῦμε νὰ τὰ διακρίνουμε.
Ὑπάρχουν τὰ νήματα τῶν προσδοκιῶν τῶν ἄλλων καὶ ἐκείνα ποὺ τὰ φτιάχνουμε ἐμεῖς, ἀπὸ ματαιοδοξία ἤ ἀπὸ φόβο.
Εἶναι εὔκολο μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο νὰ βάλουμε τὸν ἑαυτό μας σὲ ἕναν γύψο…
Κι ἂν δεν ἔχουμε τὴν ἐπίγνωσι καὶ τὴν εὐεληξία νὰ ἀπελευθερωθοῦμε ἀπ΄αὐτόν, μπορεῖ νὰ περάσουμε ὁλόκληρη τὴν ζωή μας ἐκεῖ μέσα.
Συνέχεια
Διαφορετικότης;
Διαφορετικότητα, στὶς ἡμέρες μας, σημαίνει κάτι …ἀκραῖο. Κάτι ἔξω ἀπὸ τὴν Φύσιν, τὴν Λογικὴ καὶ τὰ ἤθη μας.
Αὐτὸ ποὺ ἀποκαλοῦν σήμερα διαφορετικότητα δὲν εἶναι κάτι ποὺ χρειάζεται ὁ πλανήτης ἀλλὰ ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετον.
Σὲ κοινωνίες, σὰν τὶς δικές μας, ποὺ ἔχουν φθαρεῖ καὶ ποὺ ἀρνῶνται νὰ ἀποκτήσουν κοινοὺς στόχους, ἡ διαφορετικότης δὲν ὑφίσταται, μὲ τὴν πραγματική της ἔννοια. Ἁπλῶς κάθε φορὰ ἐκφράζεται τὸ παλαιὸ μὲ νέα ἐνδύματα. Συνέχεια
«Ἡ περιουσία σου κυλᾶ στὶς φλέβες σου…»
Καθῶς ὁ χρόνος κυλάει -εὐτυχῶς ὄχι γραμμικά καὶ ἐνίοτε γλυτώνουμε μερικὰ ἀπὸ τὰ πάντα περιττὰ σημάδια του- κάποτε ἔρχεται ἀναπόφευκτα καὶ τὸ γνωστὸ ἐρώτημα στὴν ζωὴ τοῦ κάθε ἀνθρώπου… Αὐτὸ εἶναι ὅλο; Εἶναι σὲ μία δισδιάστατη καὶ περιορισμένη πραγματικότητα, μὲ τὶς στατικὲς της καὶ ὁμιχλώδεις ψευτογνώσεις καὶ μὲ τὶς καθημερινὲς της ἀνάγκες καὶ βιομέριμνα ποὺ ἐξαντλεῖται ἡ ἀνθρώπινη ζωή; Μποροῦμε πράγματι νὰ «ἀδράξουμε τὴν ἡμέρα»;Συνέχεια
Ὅταν οἱ δρόμοι χωρίζουν…
Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.
Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια
Ὅταν κάποιες φορὲς περνῶ ἀπὸ τὴν γειτονιὰ τῶν παιδικῶν μου…
Κάποιες φορές, ὅταν περνῶ ἀπὸ τὴ γειτονιὰ τῶν παιδικῶν μου χρόνων, ἔρχονται οἱ μυρωδιὲς ἀπὸ τίς παιδικὲς ἀναμνήσεις, εἰκόνες κι ἀναμνήσεις ποὺ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς μὲ πιέζουν ἀκόμη. Σχολικὰ χρόνια, τιμωρίες, ἕνα πουλὶ σκοτωμένο ἀπὸ σφεντόνα, ἡ τσέπη τοῦ παλτοῦ νὰ κολλᾷ ἀπὸ τὴν τσίχλα ποὺ ἐπιπόλαια εἶχα κρύψει τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος, κυριακάτικα σκισμένα παντελόνια, ἀγορίστικα παιχνίδια ποὺ τὰ προτιμοῦσα ἀπὸ αὐτὰ τῶν κοριτσιῶν, ὑπέροχα πρωϊνὰ συναισθήματα, μεγάλα ὄνειρα ποὺ ἔνοιωθα ὅτι μὲ ἕνα σάλτο μπορῶ νὰ τὰ ἀγγίξω. Τὸ πιὸ μεγάλο μυστήριο ἦταν τότε γιὰ ἐμένα ὁ μπλὲ οὐρανὸς καὶ τὰ ἀστέρια, τὸ πιὸ ὡραῖο ὄνειρο μοῦ ἦταν ἡ θάλασσα καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐφιάλτης μου ὁ καλοκαιρινὸς ὑποχρεωτικὸς μεσημεριάτικος ὕπνος. Θυμᾶμαι ἔτσι πολὺ μακρυνὰ μιὰν αἴσθησι, ποὺ μᾶλλον τὴν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιά, κάποιες λεπτὲς διασυνδέσεις ἀνάμεσα στὰ μάτια καὶ στὰ αὐτιά, στὶς μυρωδιὲς καὶ στὶς γεύσεις, ἐταύτιζα τοὺς ἤχους καὶ τὰ γράμματα τῆς ἀλφαβήτου μὲ χρώματα, τίς γεύσεις μὲ σχήματα καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια. Συνέχεια