Οἱ Ἐσκιμῶοι ἔχουν ἕνα μῦθο γιὰ τὸν τάρανδο. Λένε ὅτι ὁ τάρανδος καὶ ὁ λύκος εἶναι ἕνα. Ὁ τάρανδος τρέφει τὸ λύκο καὶ ὁ λύκος διατηρεῖ τὴν δύναμι τοῦ ταράνδου.

Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τοὺς ἀνθρώπους, ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ εἶναι τρυφεροὶ μαζύ σου καὶ ἄλλοι ποὺ σὲ κάνουν δυνατὸ μὲ τὸν τρόπο τους. Ὑπάρχουν ἐκεῖνοι ποὺ σὲ προστατεύουν καὶ ἐκεῖνοι ποὺ σὲ διδάσκουν νὰ προστστεύῃς ἐσὺ τὸν ἑαυτό σου. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ἐμπιστευόσουν καὶ ὅταν ἔπαυσες πιὰ νὰ τοὺς ἐμπιστεῦσαι ἔμαθες πὼς νὰ ἐμπιστεύεσαι τὸν ἑαυτό σου. Πάντα μπορεῖς νὰ μάθῃς κάτι ἀπὸ τὸν κάθε ἕνα. Συνέχεια →

Αὐτὸ μᾶς κάνει οὔτως ἤ ἄλλως καλλιτέρους σὰν ἀνθρώπους.
Μᾶς ὠθεῖ ἐκ τῶν πραγμάτων στὸ νὰ γινόμαστε διαρκῶς πιὸ γενναῖοι καὶ πιὸ σημαντικοί.
Μὰς ἐνεργοποεῖ καὶ μᾶς κρατᾶ διαρκῶς σὲ κατάστασιν προβληματισμοῦ, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ μποροῦμε σιγὰ σιγὰ νὰ ἐξερχόμεθα τῆς στασιμότητος καὶ νὰ ἐπιτυγχάνουμε  ὅλο καὶ μεγαλυτέρα διαύγειαν σκέψεως. Συνέχεια →

Ὅταν ἡ αὐτοεκτίμηση εἶναι χαμηλὴ οἱ ἄνθρωποι προσπαθοῦν νὰ ἀποζημιωθοῦν ἀκολουθώντας κάποια πρότυπα συμπεριφορᾶς ποὺ θὰ τοὺς δόσουν πλασματικὴ αὐτοεκτίμηση.
Γεμίζουν τὸ κενό ποὺ τοὺς δημιουργεῖ ἡ ἔλλειψη αὐταξίας μὲ σχέσεις ἐξαρτήσεως.

Οἱ σχέσεις ἐξαρτήσεως μπορεῖ νὰ εἶναι μὲ ἄλλους ἀνθρώπους, μὲ τὴν δουλειά, μὲ τὸ φαγητό, μὲ τὸ ἀλκοόλ, μὲ τὰ ναρκωτικὰ καὶ μὲ διαφόρους τρόπους συμπεριφορᾶς. Συνέχεια →