Σήμερα βᾶλε ἔνα τέλος στὶς ψευδαισθήσεις ποὺ σὲ κάνουν νὰ ἀνησυχῃς γιὰ τὰ πάντα,
γιατί…
…εἶναι ἄδικο νὰ περνᾷς τὴν ζωή σου ἀνησυχώντας γιὰ πράγματα ποὺ δὲν πρόκειται νὰ συμβοῦν ποτέ… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Εἶναι ὄμορφο νὰ ὀνειρεύεσαι ἕναν νέο κόσμο…
Κάθε στιγμή… Κάθε λεπτό…
Σὲ ἐξασκεῖ αὐτό… Σὲ κάνει νὰ μπορῇς τελικῶς νὰ ζήσῃς μέσα σὲ αὐτόν, πολὺ πρὶν καταφέρῃς νὰ τὸν κάνῃς πραγματικότητα.
Φαντάζεσαι τὶς λεπτομέρειές του, τὶς «γωνίες» του, τὶς «στρογγυλάδες» του, τὶς ἀμυχές του… Μαθαίνεις «νὰ ζῇς» ἐκεῖ καὶ νὰ ἀντιμετωπίζῃς τὰ προβλήματά του, πρὶν φθάσουν Συνέχεια
Πῶς θά ἦταν ἡ ζωή μας ἐάν σβήναμε τίς τηλεοράσεις;
Ἒ καιρὸ εἶχα νὰ μιλήσω…
Ἐχθὲς λοιπὸν εἶδα γιὰ λίγο τὶς εἰδήσεις ἐνὸς μεγάλου καναλιοῦ…
… καὶ σκεπτόμουν ὅτι ὁ φόβος ἐλέγχει τόσο πολὺ τὸν ἄνθρωπο, ποὺ μπορεῖ νὰ τὸν μετατρέψῃ σὲ δοῦλο.
Ἕνας σίγουρος τρόπος γιὰ νὰ ὑποδουλώσῃς ἕναν λαὸ εἶναι μέσα ἀπὸ τὸν φόβο.
Μπορεῖς νὰ τὸ κάνῃς βάζοντάς του ἕνα ὄπλο στὸν κρόταφο ἢ ἔναν δημοσιογράφο στὸ αὐτί. Ὅλοι αὐτοὶ οἱ «ἅγιοι» δημοσιογράφοι θὰ βαλσαμωθοῦν κάποτε καὶ θὰ μποῦν στὸ Μουσεῖο πολέμου, συμβολίζοντας τὰ σύγχρονα ὅπλα. Συνέχεια
Ὁ …μαγνήτης τῆς συμφορᾶς.
Ἀνάμεσα σὲ δύο δρόμους διαλέγει τὸν χειρότερο καὶ ἔχει ἔνα ἐκπληκτικὸ ταλέντο νὰ μὴν χάνῃ ἀναποδιά.
Φεύγει γιὰ διακοπὲς καὶ δεν ὑπάρχει περίπτωσις νὰ μὴ πέσῃ θῦμα κλοπῆς ἢ κάποιας τοπικῆς ἰώσεως.
Κάθε ἑορτὴ καὶ σχόλη τὸν εὑρίσκει πικρόχολο, λὲς καὶ τὸ καλὸ τὸν προσβάλλει προσωπικά. Βάζει ὅλην του τὴν ἐνέργεια καὶ τὴν τέχνη γιὰ νὰ ἀποτύχῃ σὲ ὅ,τι κάνει καὶ φτιάχνει τὴν δυστυχία του μὲ τέτοιαν ἐμμονὴ καὶ μὲ τέτοιαν ἐπιτυχία, ποὺ προκαλεῖ θαυμασμό. Συνέχεια
Εἶναι παράνομος ἡ κατοχή παλαιῶν βιβλίων;
Ὤ, ναί!!!
Εἶναι παράνομη!!! Εἶναι κάτι ποὺ δὲν γνωρίζει ὁ πολὺς κόσμος, ἀλλὰ ἤδη εἶναι νομοθετημένο καὶ ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν πολὺ Μπένυ, βάσει κάποιων πληροφοριῶν ποὺ κατάφερα νὰ συγκεντρώσω…
Ὄχι, δὲν τὸ ἔκανε τώρα… Τὸ ἔκανε ἐπὶ κάποιας ὑπουργείας του πρὸ ἐτῶν. Μᾶλλον ἐπὶ ὑπουργείας του στὸ ὑπουργεῖον ἀ-Πολιτισμοῦ…
Τότε ποὺ ὑπέγραφε γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν προϊστορικῶν οἰκισμῶν, πρὸ κειμένου νὰ γίνῃ τὸ ἀεροδρόμιον τῶν Σπάτων…
Τότε ποὺ ὑπέγραφε γιὰ νὰ ἁρπαχθῇ ἡ διαχείρισις τοῦ σπηλαίου τῶν Πετραλώνων ἀπὸ τὸν Ἄρη Πουλιανό, μὲ κύριον στόχο νὰ καταστραφῇ τὸ βασικὸ εὕρημα καὶ νὰ μειωθῇ κατὰ ἕνα μηδενικὸ ἡ ἡλικία του… (Ὤ, ναί… ἀπὸ 700.000 ἔτη, ποὺ κατέγραφαν οἱ ἀνθρωπολόγοι, πέσαμε, λόγῳ Μπένυ στὶς …70.000!!! Τὶ σοῦ κάνουν ὅμως τὰ μηδενικά… Ἔ;) Συνέχεια
Εἶναι μεγάλη ἀπειλή ἡ μοναξιά;
Ναί… Πάντα εἶναι μοναχικὸς ὁ δρόμος.
Ὅσους ἀνθρώπους κι ἐὰν ἔχουμε γύρω μας, ὅσο δυνατὲς κι ἐὰν εἶναι οἱ σχέσεις μας μαζύ τους, ὅσο κι ἐὰν μᾶς ἀγαποῦν ἤ τοὺς ἀγαποῦμε, ὁ δρόμος, ἡ δική μας πορεία, ἡ ἀτομική μας διαδρομὴ θὰ εἶναι ΠΑΝΤΑ μοναχική…
Εἶναι ὄμορφο νὰ ἔχῃς καλοὺς φίλους, ἀγαπημένο σύντροφο, τρυφερὴ οἰκογένεια…
Μὰ εἶναι πάντα ἡ μοναξιὰ μία πραγματικότης… Συνέχεια