Ἡ ἀποϊεροποίησις τῶν φόβων μπορεὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσῃ σὲ ἔνα ἅλμα, νὰ μᾶς γλυτώσῃ ἀπό τὶς ἀσφυκτικὲς δυνάμεις…
…Μιὰ φωτεινὴ στιγμὴ…
…ἴσως νὰ μποροῦμε νὰ Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Ἀλήθειες καὶ ψέμματα… (α)
Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα προβλήματα, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε μὲ τὶς σχέσεις μας, εἶναι ὁ βαθμὸς ἀληθείας καὶ ψέμματος ποὺ τὶς χαρακτηρίζει.
Στὶς περισσότερες σχέσεις ἀποκρύβονται σοβαρὲς ἀλήθειες ἤ καλύπτεται ἡ πραγματικότης μὲ «ἀθῶα» ψέμματα.
Ὅλη αὐτὴ ἡ κατάστασις ὅμως, ποὺ διαιωνίζεται, ἀφήνει πολλὰ κενὰ στὶς σχέσεις…
Κενά, ποὺ ἰδίως σὲ συνθῆκες κρίσεως, ὅπως αὐτὴ ποὺ ἀντιμετωπίζουμε τώρα, ἀποκαλύπτουν …«ξαφνικά» τὴν γύμνια τῶν σχέσεων.
Σχέσεις ποὺ τελικῶς καταῤῤέουν σὰν χάρτινοι πύργοι… Δίχως φανερὰ αἴτια… Συνέχεια
Οἱ ἄλλες «ὀπτικές» ποὺ μᾶς ἀνοίγουν …δρόμους.
Πολλὲς φορὲς ἡ ἐπικοινωνία μας μὲ κάποιον φθάνει σὲ ἀδιέξοδο καὶ αὐτὸ μᾶς ἀφήνει μιὰ αἰσθήσι πικρίας, ἀπογοητεύσεως καὶ νοιώθουμε σὰν νὰ μὴν ἔχουμε καμμία ἐπιλογή.
Αὐτὸ συμβαίνει γιατὶ στὴν πραγματικότητα ὁ τρόπος ποὺ βλέπουμε τὰ πράγματα εἶναι περιοριστικὸς καὶ δὲν μᾶς ἐπιτρέπει νὰ δοῦμε ὅτι ἔχουμε κι ἄλλες ἐπιλογές.
Σὲ κάθε γεγονὸς ὑπάρχουν τρεῖς θέσεις ἀντιλήψεως.
Ἡ δική μας θέσις, δηλαδὴ τὸ πῶς ἐμεῖς ἀντιλαμβανόμεθα, θέλουμε καὶ περιμένουμε νὰ εἶναι τὰ πράγματα, σύμφωνα μὲ τὸ μοντέλο μας γιὰ τὸν κόσμο.
Ἡ θέσις τοῦ ἄλλου, δηλαδὴ τὸ πῶς ὁ ἄλλος ἀντιλαμβάνεται, θέλει καὶ περιμένει νὰ εἶναι τὰ πράγματα σύμφωνα, μὲ τὸ δικό του μοντέλο γιὰ τὸν κόσμο.
Καὶ τέλος ἡ θέσις τοῦ παρατηρητοῦ, αὐτοῦ δηλαδὴ ποὺ βλέπει ἀπ΄ ἔξω τὴν κατάστασι. Συνέχεια
Συμ-Πτῶμα-το(ς)-Λαγνεία.
Ἡ λέξις δὲν σᾶς εἶναι ἄγνωστος. Εἶναι ἡ λατρεία, ἡ ἀφοσίωσις, τὸ πάθος γιὰ τὴν ἀναγνώρισιν τῶν συμπτωμάτων.
Αὐτὴν τὴν στάσιν τὴν ἐντοπίζουμε εἰς ἅπαντα τὰ μέλη τῆς κοινωνίας μας. Ἀπὸ τὴν ἰατρικὴ κοινότητα, ἔως τὴν κοινότητα τῶν μηχανικῶν, τῶν μαγείρων, τῶν οἰκονομολόγων, τῶν ἀρχιτεκτόνων, τῶν πολιτικῶν… Ὁπουδήποτε, ὁποτεδήποτε…
Εἶναι ἡ ἀνάγκη τῆς κοινωνίας μας νὰ καταπολεμᾷ τὸ σύμ-Πτῶμα καὶ οὐδέποτε τὸ αἴτιον δημιουργίας τοῦ συμ-Πτῶμα-τος.
Διότι ἐὰν καταπολεμήσῃς τὸ αἴτιον, τότε δὲν θὰ ἐπανεμφανισθῇ τὸ συμ-Πτῶμα. Ἐὰν ὅμως καταπολεμᾶς τὸ Συνέχεια
Ἐπιμένω σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο…
Ἐπιμένω σὲ ἕναν ἄλλον κόσμο…
Ποὺ ἀκόμη δὲν εἶναι ὀρατὸς ἀπὸ τοὺς πολλούς… Μὰ ὑπάρχει…
Δὲν εἶναι στὰ ὄνειρά μου… Εἶναι ἤδη πραγματικότης…
Εἶναι ἐκεῖ ἔξω καὶ μᾶς περιμένει…
Μὰ γιὰ νὰ τὸν γευθοῦμε, πρέπει πρῶτα νὰ τὸν πιστέψουμε… Συνέχεια
Εἶναι σημαντικὸ νὰ παραμένουμε ὁ ἑαυτός μας.
Τὸ νὰ συνδεθοῦμε μὲ κάποιον ἀλλὰ ταὐτόχρονα νὰ διατηροῦμε καὶ τὴν προσωπικότητά μας, εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ δυσκολότερα πράγματα ποὺ ὑπάρχουν.
Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι υἱοθετοῦν διάφορες μορφὲς συνδέσεως μὲ τοὺς ἄλλους.
Εἴτε ἀσπάζονται ὁλοκληρωτικά τὶς ἀπόψεις τοῦ ἄλλου, χάνοντας τὴν δική τους διαδρομή, ἤ κρατοῦν τὸν ἄλλο σὲ ἀποστάσι, γιὰ νὰ προστατεύσουν τὸν κόσμο τους καὶ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο ἀπομακρύνονται καὶ παραμένουν μόνοι. Συνέχεια