Ὁ πρῶτος καὶ σημαντικότερος παράγων, ποὺ ἀφορᾷ στὶς ἀνθρώπινες σχέσεις, λέγεται αὐτοεκτίμησις.
Ὅσο πιὸ πολὺ ἐκτιμοῦμε τὸν ἑαυτόν μας, τόσο λιγότερο μποροῦν οἱ ἄλλοι νὰ μᾶς καταβάλουν.
Ὅσο περισσότερο ἐμεῖς σεβόμεθα τὶς ἀνάγκες μας, τόσο λιγότερο μπορεῖ κάποιος νὰ μᾶς ὑποτιμήσῃ…
Ὅσο περισσότερο εἴμεθα δεσμευμένοι ἀπέναντι στὰ ὄνειρά μας, τόσο λιγότερο μποροῦν νὰ μᾶς τὰ καταῤῥίψουν… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: «εἰς τὰ ἐνδότερα»
Τὸ πρόβλημά μας δὲν εἶναι ἡ ἀλλαγὴ τοῦ Συντάγματος ἀλλὰ ἡ μὴ τήρησίς του.
Ἄς στρωθοῦμε ΟΛΟΙ μας, «μικροὶ» καὶ «μεγάλοι», νέοι καὶ γέροι, γνωστοὶ κι ἄγνωστοι, νὰ τηροῦμε μία πρὸς μία ΟΛΕΣ τὶς διατάξεις τοῦ Συντάγματος καὶ μετά, ὅταν θὰ ἔχουμε μάθει τὸν τρόπο τοῦ νὰ εἴμεθα νομοταγεῖς, νὰ κάτσουμε καὶ νὰ συζητήσουμε καὶ γιὰ ἀλλαγὲς καὶ γιὰ ἀνατροπές καὶ γιὰ κωλοτοῦμπες τοῦ Συντάγματος…
Μὲ πολῖτες ποὺ γράφουν στὰ παλαιότερα τῶν ὑποδημάτων τους κάθε ἄρθρον τοῦ Συντάγματος, μὲ πολιτικοὺς ποὺ ἀξιώνουν νὰ εἴμεθα μόνον ἐμεῖς ὑποτεταγμένοι στὰ ἄρθρα τοῦ Συντάγματος κι αὐτοὶ νὰ ἀσελγοῦν στὸ πτῶμα τῆς δημιοτρομοκρατίας τους καὶ μὲ δικαστὲς ποὺ συμπεριφέρονται βασιλικότερα τοῦ βασιλέως, θεωρῶντας ὥς νόμο τὶς ἐπιθυμίες καὶ τὶς ἐντολὲς τῶν ἀνωτέρων τους, Συνέχεια
Ὁ υἱός τοῦ Κοκκοῦ εἶναι τό Κοκκάκι;
Ἔ μὰ πιά…
Πολλὴ φασαρία μὲ τὸν Κοκκὸ καὶ τὰ Κοκκάκια του…
Ἦλθε, δὲν ἦλθε, θὰ ἔλθῃ, δὲν θὰ ἔλθῃ…
Καί τί θά ἀλλάξῃ στήν δική μας ζωή ἐάν ἔλθῃ, ἤ δέν ἔλθῃ τό βουτυρόπαιδο; Θά γεμίσῃ τό ψυγεῖο μας; Θά παύσουν νά πεινοῦν τά παιδιά μας; Θά ἐπανέλθουν οἱ συνθῆκες ἀναπτύξεως πού οὐδέποτε εἴδαμε; Ἤ μήπως θά μᾶς προσλάβουν ὡς κυρίες καί κυρίους ἐπί τῶν τιμῶν; Συνέχεια
Τί; Δέν ἔχεις γάλα γιά τό βρέφος σου; Τότε ΨΟΦΟΣ!!!
Αὐτὰ ποὺ θὰ γράψω σήμερα θὰ ἐκνευρίσουν πάρα πολλούς, ἀλλὰ εἶναι ἡ ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Πέρα ὡς πέρα. Ἐὰν κάποιοι θελήσουν, ἄς κάτσουν νὰ ἀναζητήσουν τὸ ποῦ, τὸ πῶς, τὸ γιατὶ τοὺς ξεγέλασαν. Ἐφ΄ ὅσον ὅμως θεωρούμεθα ἐνήλικοι, νὰ μὴν ἐπιῤῥίπτουμε σὲ ἄλλους τὶς δικές μας εὐθύνες.
Εἴμεθα ἀποκλειστικῶς ἐμεῖς ὑπεύθυνοι καὶ γιὰ τὰ λάθη μας ἀλλὰ καὶ γιὰ τὶς παραλήψεις μας.
Θὰ ἀναφερθῶ σὲ τρεῖς ἱστορίες, οἰκείων μου ἀρχικῶς.
Ἡ πρώτη ἱστορία ἀφορᾷ στὴν ΜΟΥΛΑΡΑ.
(Ἐπιεικῶς ΜΟΥΛΑΡΑ… Θὰ καταλάβετε!!!) Συνέχεια
Ὅταν ἔχῃς αὐτοεκτίμησιν…
Ὅταν ἔχῃς τὴν ἀπαιτουμένη αύτοεκτίμησιν, ὅλα γύρω σου εἶναι διαφορετικά…
Δὲν φοβᾶσαι τὸ ἄγνωστον, διότι γνωρίζεις πὼς πάντα πρὸς τὸ ἄγνωστο βαδίζεις, ἔχοντας τὴν βεβαιότητα πὼς ὅσα κι ἐὰν συμβοῦν, καλὰ ἤ κακά, θὰ ἔχῃς τὴν δύναμιν, τὸ σθένος καὶ τὴν θέλησιν γιὰ νὰ τὰ ἀντιμετωπίσῃς…
Ὅταν ἔχῃς αὐτοεκτίμησιν, ἀνοίγῃ μόνος σου τοὺς δρόμους καὶ οἱ ἄλλοι παρατηροῦν, παρακολουθοῦν… καί, κάποιες φορές, ἀκολουθοῦν ἀπὸ μακρυά.
Ὅταν ὅμως δὲν ἔχῃς αὐτοεκτίμησιν, τότε τὰ δεδομένα ἀλλάζουν…
Δὲν βγαίνεις στὸν δρόμο… Δὲν πορεύεσαι γιὰ κάπου καὶ ἰδίως δὲν δεσμεύεσαι γιὰ νὰ ἐκπληρώσῃς τὰ ὄνειρά σου. Συνέχεια
Ὁδηγὸς ἐπιβιώσεως.
Ὄχι, σήμερα δὲν θὰ καταπιαστῶ μὲ τὸ ἐὰν θὰ ἔλθῃ, ὄχι ὄχι τὸ τέλος τοῦ κόσμου μας, καὶ πότε.
Δὲν εἶναι τῆς παρούσης… Ἔχουμε σοβαρότερα καὶ σημαντικότερα νὰ ἀντιμετωπίσουμε, κι ὁπωσδήποτε πιὸ ἄμεσα.
Θὰ ξεκινήσω λοιπὸν μὲ τὰ ὀφθαλμοφανῆ.
Τί περιμένουμε ἐδῶ καί μῆνες;
Μήπως περιμένουμε τήν ἀνακοίνωσι τῆς χρεωκοπίας μας; Μήπως ἐπεί δή ἔχουμε πρό πολλοῦ χρεωκοπήσῃ ὑποφέρουμε τόσο πολύ;
Λοιπόν, κατὰ πὼς ἀντιλαμβάνομαι τὰ «μηνύματα», ἡ χρεωκοπία εἶναι πολὺ κοντά μας. Ἡ ἐπίσημος χρεωκοπία, διότι τὶς ἄλλες τὶς ἔχουμε ἤδη ζήσῃ. Συνέχεια