Ἐγὼ δὲν εἶμαι πρόβατο! Ὅποιος αἰσθάνεται πρόβατο ἢ τσοπάνης, νὰ πάῃ στὸ μαντρί του!
Ἔλαβα πρὸ ἡμερῶν ἕνα μήνυμα ἀπὸ κάποιον γνωστό μου, ποὺ ἐπαρουσίαζε κάποια πρόσωπα, τὰ ὁποῖα πασκίζουν νὰ δημιουργήσουν κάποιο ῥεῦμα πολιτικό καὶ νὰ ἐλέγξουν μὲ τὸν τρόπο τους μερίδα τοῦ πληθυσμοῦ. Τὸ σχόλιον τοῦ γνωστοῦ μου: «πῶς θά τούς κάνουμε νά ἔλθουν μαζύ μας;»
Διαβιοῦμε σὲ μίαν ἐποχὴ ποὺ τὰ οἰκονομικὰ δεδομένα ἀλλάζουν ταχύτατα καὶ οἱ ἄνθρωποι χάνουν ὅλο καὶ μεγαλύτερο τμῆμα τῶν περιουσιῶν τους. Οἱ ἄστεγοι αὐξάνονται διαρκῶς καὶ οὐδεῖς μπορεῖ πλέον μὲ βεβαιότητα νὰ ἰσχυρισθῇ πὼς εἶναι τόσοι ἤ ἄλλοι τόσοι ἢ καὶ ὀλιγότεροι ἀπὸ τόσοι.
Ἡ ἀνεργία καλπάζει καὶ ἡ κοινωνία μας ἀρχίζει νὰ συνειδητοποιῇ πὼς αὐτὰ ποὺ γνωρίζαμε ἐτελείωσαν διὰ παντός. Ἤ σχεδόν…
Ἀδιέξοδα προβάλλουν… Παντοῦ… Σὲ κάθε τομέα. Ἀλλες φορὲς γίνονται ἀντιληπτὰ καὶ ἄλλες ὄχι…
Πᾶμε λίγο πιό πίσω;
Χριστιανοὶ κατὰ Ἐθνικῶν.
Πράσινοι κατὰ Βενέτων…
Ὀρθόδοξοι κατὰ Ἀρειανῶν.
Ἀγγλόφιλοι (ἢ καὶ Γαλλόφιλοι) κατὰ Ῥωσσοφίλων.
Βασιλικοὶ κατὰ Βενιζελικῶν.
Ἀγγλόφιλοι κατὰ ῥωσσοφίλων ἤ γαλλοφίλων (β΄ μέρος).
Κοτζαμπάσηδες κατὰ ἀγωνιστῶν.
Μεταξικοὶ κατὰ δημοκρατικῶν.
Συνέχεια
Ὅταν εἶδα αὐτὴν τὴν πανέμορφη, χαμογελαστὴ φατσούλα, ποὺ κρύβεται ἀπὸ τοὺς ἰσραηλινοὺς στρατιῶτες, περιφρονῶντας τους, ντυμένη μὲ τὴν σημαία τῆς Πατρίδος της, ἀναστατώθηκα!
Τί ὀμορφιά εἶναι αὐτή;
Τί εὐτυχία;
Βλέποντας τὴν παραπάνω φωτογραφία κάτι αἰσθάνθηκα.
Στὴν ἀρχὴ σκέφθηκα νὰ τὴν ἀγνοήσω, ὅπως τόσες καὶ τόσες εἰκόνες ποὺ καθημερινῶς συναντῶ.
Ὅμως λίγα δεπτερόλεπτα ἀργότερα ἐπανῆλθα. Αὐτὴ ἡ εἰκόνα εἶχε κάτι πολὺ σπουδαῖο καταγράψῃ, κι ἄς εἶναι τὸ θέμα της κάπως …παραφυσικό.
Εἶναι δυνατόν τό νερό νά ῥέῃ μέσα ἀπό ἕναν πίνακα;
Αὐτὸς ποὺ τὸ σκέφθηκε πρέπει νὰ μὴν στέκῃ καλὰ στὰ μυαλά του…
Ἤ στέκει;
«Κύττα τὶ κάνουν…»
«Κύττα τὶ ψηφίζουν…»
«Κύττα πῶς πηγαίνουν σὰν τὰ πρόβατα…»
Ναί, κυττῶ… Κυττῶ καὶ θλίβομαι.
Ὄχι αὐτούς…
Ἐσέναν.
Συνέχεια
