Η Ζωή έχει τα πάνω και τα κάτω Της.
Κάποιες στιγμές φτάνεις στα όρια της Απελπισίας.
Κάποιες στιγμές αγγίζεις το Μηδέν…
Εκεί έχεις δύο, ΚΑΙ ΜΟΝΟ, δρόμους να διαλέξεις:
Να αφήσεις να σε κυριεύσει η Από-γνωση…
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Ὅταν ἡ Ἀνάγκη κτυπᾶ τὴν πόρτα…
Τὸ σῶμα σηκώνεται καὶ τρέχει…Ἔχετε μεθύσει ποτέ; Ἔχει συμβεῖ κάτι ἄσκημο κατά τήν διάρκεια τῆς μέθης;
Τί κάνουμε τότε; Πῶς ἀντιδροῦμε; Ἔχει σέ μερικά δευτερόλεπτα ἐξαφανισθεῖ τό ἀλκοόλ ἀπό τό αἷμα καί λειτουργοῦμε σάν νά μήν ἔχουμε πιῆ οὔτε …νερό;
Ἡ Ἀνάγκη εἶναι αὐτὴ ποὺ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν κατάστασι τῆς μέθης καὶ μᾶς ὑποχρεώνει νὰ σταθοῦμε νηφάλιοι, μὲ ὅλες Συνέχεια
Ἡ τότε καὶ ἡ τώρα ἅλωσις…
Σκέπτομαι συχνὰ κάποιες μικρὲς λεπτομέρειες, ποὺ φαντάζουν πολὺ ὅμοιες μεταξύ τους, ἀναφορικῶς μὲ τὴν ἅλωσι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ τὴν σημερινή μας ἅλωσι. (Διότι βιώνουμε μίαν πολιορκία… Ἴσως μεγαλυτέρα τῆς τότε πολιορκίας!!! Καὶ δυστυχῶς, κατὰ πῶς φαίνονται τὰ πράγματα, πιὸ ἐπικίνδυνη!!!)
Βέβαια, ὑπάρχουν κι ἀρκετὲς διαφορές, ἀλλὰ σαφῶς οἱ ὁμοιότητες εἶναι τόσο ἔντονες, ποὺ μᾶλλον μὲ κάνουν νὰ χαμογελῶ μὲ πίκρα…
Τέτοιες ἡμέρες, καλλίτερα νὰ τὸ πάρουμε …ἀλλοιῶς!
Κανονικὰ θὰ ἔπρεπε νὰ ἤμασταν παιδιά…
Νὰ παίζαμε στοὺς δρόμους καὶ νὰ μὴν ἐνδιαφερόμασταν οὔτε γιὰ τὸν χιονιά, οὔτε γιὰ τὸ ψιλόβροχο, οὔτε γιὰ τὸ κρύο…
Θὰ ἔπρεπε νὰ μποροῦμε νὰ κάνουμε ὄνειρα…
Νὰ ἐρωτευόμεθα καὶ νὰ τὸ ξεχνᾶμε, ὅταν τὸ παιχνίδι θὰ ζωήρευε…
Νὰ κλείνῃ ὁ λαιμός μας ἀπὸ τὶς φωνὲς καὶ ἡ κούρασις νὰ μᾶς ἀποκοιμίζῃ ἀμέσως ὅταν θὰ πέφταμε στὰ κρεββάτια μας…
Ὅμως δὲν εἴμαστε ἔτσι…
Συνέχεια
Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο!!!
Ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ ἀπαλλαγοῦμε διὰ παντὸς ἀπὸ κάθε μορφῆς τομάρι ποὺ μᾶς καταδυναστεύει τὴν ζωή.
Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ τελειώσω διὰ παντὸς μὲ τὰ «τζάκια» τους, τὰ μαγαζάκια τους καὶ τὴν ἀλαζονεία τους.
Θὰ πληρώσω ὅσο ὅσο πρὸ κειμένου νὰ καθαρίσω τὸν τόπο-σπίτι μου καὶ νὰ τὸν κάνω λαμπ(ιρ)ίκο!!!!
Ἦλθαν, λὲν κάποιοι, καὶ μᾶς ἐξεπούλησαν! Μᾶς ἐτύλιξαν σὲ μίαν κόλλα χαρτὶ καὶ μᾶς παρέδωσαν στοὺς δυνάστες μας. Τώρα τελευταῖα μάλιστα αὐτοὶ οἱ κάποιοι ἐνεθυμήθησαν κι ἔννοιες ὅπως «Πατρίς», «Ἑλλάς», «σημαία»… Ναί, εἶναι οἱ ἴδιοι κάποιοι ποὺ τὶς ἐξέσκιζαν ἔως πρὸ τινός, ἀλλὰ, τί νά κάνουμε; Σὲ αὐτὸν τὸν τόπο (ἀκόμη) ὅ,τι Συνέχεια
Οἱ ἄνανδροι ποὺ σὲ λίγο καταῤῥέουν…
Πατᾶ ἕνα κουμπί, ἐν ᾦ e”yρίσκεσαι στὴν Ἀσία, καὶ ἐξαφανίζεται ἡ Νέα Ὑόρκη ἤ τὸ Σίδνευ ἤ τὸ Γιοχάνεσμπουργκ.
Μπορεῖ.. Τὸ γνωρίζουμε!
Ἀλλά θά τό κάνῃ; Κι ἐάν ὄχι, γιατί;