Ὅλη αὐτὴ ἡ ἱστορία μὲ τὴν κατάῤῥευσιν τῶν Ἀνεξαρτήτων Ἑλλήνων τοῦ Καμμένου, ἀπὸ τὴν μία μὲ λυπεῖ, διότι ἀρκετοὶ φίλοι μου εἶχαν «ἐπενδύσει» αἰσθημετικῶς ἐκεῖ, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἄλλην μὲ χαροποιεῖ ἰδιαιτέρως, διότι ἀκόμη μία κομματοανοησία καταῤῥέει.
Βέβαια… Παραμένουν ἀκόμη ἀρκετές… Τόσες ποὺ θὰ ἔχουμε γιὰ καιρὸ νὰ ἀσχολούμεθα…
Μὰ δὲν μᾶς φοβάμαι…
Ἀντιλαμβάνομαι πὼς πρέπει νὰ πάθουμε πολλὰ γιὰ νὰ μάθουμε πὼς ἡ πορεία μας εἶναι ΜΟΝΟΝ ἐκείνη ποὺ δὲν θὰ χωρᾷ κάτω ἀπὸ ὀμπρέλες, ὁμάδες καὶ κόμματα.
Συνέχεια





