Κάποια πολύ ἀγαπημένα μου πρόσωπα, ἔχοντας ἰσχυρούς δεσμούς μὲ τὴν Ἰαπωνία, ἀπεφάσισαν νὰ ἀναχωρήσουν, ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴ ποὺ ἔμαθαν γιὰ τὸν σεισμό, πρὸς τὴν χώρα τοῦ Ἀνατέλοντος Ἡλίου. Ἐκεῖ, ποὺ ἄνθρωποι ὄπως ἐμεῖς, ὅπως ὅλοι, διαβιοῦν ἐν μέσῳ μίας ἐκ τῶν χειροτέρων στιγμῶν τῆς ζωῆς τοῦ πλανήτου.
Μία χώρα ῥημαγμένη, χιλιάδες νεκρῶν καὶ πολύς πόνος. Ἀπίστευτος πόνος. Ἀλλὰ κανένα παράπονο. Οὖτε πρὸς τοὺς θεούς, Οὖτε πρὸς τοὺς ἀνθρώπους. Οὖτε πρὸς ὁ,τιδήποτε. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοί, μὲ κάποιον τρόπο, Συνέχεια
Τὴν σπάθα σήκωσε καὶ πάλι