Πρὸ ὁλίγου ἔλαβα ὡς μήνυμα τὸ παρακάτω κείμενον:
Γιατί μαζεύονται ΜΑΤ από όλη την Ελλάδα στην Αθήνα;
Τί αναμένει να συμβεί στην Αθήνα ο «ταλαντούχος» αποτυχημένος πολιτικός προϊστάμενος του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη; Γιατί Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Θὰ νικήσουμε!
Καὶ μετά σοῦ λὲν γιὰ ἀνατροπές…
Κάθομαι καὶ σκέπτομαι… Άναρωτιέμαι καὶ προβληματίζομαι καθημερινῶς γιὰ τὸ τὶ μέλλει γενέσθαι μὲ ἐμᾶς καὶ τὴν Πατρίδα μας…. Γνωρίζω κι ἄλλους πολλοὺς ποὺ ἀνησυχοῦν ἀναλόγως… Προβληματίζονται κι αὐτοὶ… Ἀναρωτιοῦνται… Ἀγωνιοῦν…. Σκέπτονται τὸ σήμερα καὶ τὸ αὔριο… Κατσουφιάζουν… Καὶ σιγὰ σιγά, δίχως νὰ τὸ καταλαβαίνουμε, ἀπό λαὸς ζωντανός μεταλλασσόμαστε σὲ λαὸ καταθλιπτικό.
Κάποιες στιγμὲς ὅμως πιάνουμε τὸν ἑαυτό μας ἀπὸ τὸ αὐτί καὶ Συνέχεια
Ἀθηνᾶ: Τὸ μεγαλύτερον γλυπτὸν ἐσωτερικοῦ χώρου!
Μὲ κάνει νὰ ἀπορῶ τὸ γεγονὸς πὼς οἱ ἄλλοι, ὅλοι οἱ ἄλλοι, σέβονται καὶ τιμοῦν κάθε τί Ἑλληνικό! Καὶ στὸ Ἑλλαδιστάν, θάπτουν καὶ ἐξαφανίζουν κάθε τί Ἑλληνικό!
Δὲν ἀγαπῶ τὴν Ἀμερικὴ καὶ τὰ ἔργα της.
Ὅμως δὲν μπορῶ νὰ μὴν σταθῷ σκεπτικὴ ἐμπρὸς σὲ τέτοιου εἴδους ἔργα.
Ἐμεῖς ἕναν πρωτότυπο Παρθενώνα ἔχουμε, κι ἀκόμη ἀναζητοῦν κάποιοι νὰ βροῦν τὸν τρόπο στηρίξεως τῶν τμημάτων του! Εἶναι νὰ μὴν ἀπορῇς;
Καλὴν ἐπ-Ἀνάστασιν Ἕλληνες!
Ἡμέρες ποὺ εἶναι, εἶπα νὰ κάνω μίαν εὐχὴ σὲ ὅσους ἑορτάζουν. Ἡ εὐχὴ μου; Ὁ τίτλος. Τὸ μοιράστηκε μαζύ μου ἕνας φίλος πρὸ ἑνὸς ἔτους. Ἦταν καλὴ εὐχή. Σὲ λάθος στιγμὴ ὅμως…
Τί ζοῦμε; Καὶ πῶς ζοῦμε; Οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι γύρω μας εἶναι σχεδὸν μουδιασμένοι. Κρυμμένοι μέσα στοὺς ἑαυτοὺς τους, ἀναζητοῦν ἀπὸ τοὺς ἄλλους, τοὺς ὅποιους ἄλλους, νὰ κάνουν κάτι. Ὁ,τιδήποτε! Νὰ φωνάξουν, νὰ γιουχάρουν, νὰ φτύσουν, νὰ πετάξουν παπούτσια, γιαούρτια, καφέδες, τομᾶτες καὶ κολοκυθάκια. Τώρα τελευταῖα καὶ πρᾶσα! Κάτι τέλος πάντων νὰ κάνουν οἱ ἄλλοι!
Ναί, ὑψηλὰ τὴν σημαία!
Τὸ καλλίτερο ποὺ εἶδα τόσους μῆνες! Εἶδα τὶς φωνές σας, τὸ ξύλο, τὸ κυνήγι, τὰ δακρυγόνα, τὴν θλίψι σας, τὸν θυμό σας, τὴν ἀπελπισία σας, τὸ δέσιμο, τὴν ὑπερηφάνεια σας, τὸν κόπο σας, τὴν θέλησίν σας, τὴν δύναμι, τὴν ἀπογοήτευσι, τὴν ὁμαδικότητα…
Εἴδα… Κάθε ἡμέρα καὶ κάθε νύκτα ἔψαχνα ἐναγωνίως γιὰ τὰ νέα σας….
Τοὺς φάγατε!
Ἡ χαρά μου ἦταν ἀπέραντη! 
Σήμερα, τοὐλάχιστον ὅπως δείχνουν τὰ πράγματα ἔως αὐτὴν τὴν στιγμή, ἀξίζει νὰ χορεύετε ἀπὸ χαρά!
Κάποτε, τὰ παλληκάρια μας, οἱ κλέφτες μας, μετὰ ἀπὸ κάθε νικητήριο μάχη, τὸ ἔριχναν στὸν χορό.
Χορέψτε λοιπόν!
Χορέψτε γιατί τὸ δικαιοῦσθε! Τὸ κερδίσατε!