Διανύοντας τὶς τελευταῖες ἡμέρες πρὸ τῆς ἀπολύτου καταῤῥεύσεως τῶν πάντων, συνειδητοποιηοῦμε ὅλοι μας πὼς τὰ ὅριά μας σταδιακῶς ἐξαντλῶνται καὶ ἡ ὑπομονή μας τελειώνει. Ἡ κόπωσις δέ, ὅλων μας, εἶναι τόσο βαρειά, ποὺ πλέον πολλοὶ ἀπὸ ἐμᾶς ἀδυνατοῦν νὰ ἀνταποκριθοῦν στὰ ἄκρως ἀναγκαία γιὰ τὴν ἐπιβίωσίν τους. Συνέχεια →

Κυττῶ γύρω μου διαρκῶς καὶ βλέπω πολλοὺς ἐπιδόξους …«ἐθνοσωτῆρες», ποὺ τελικῶς, ἕνας πρὸς ἕναν, ἀποδεικνύονται μόνον προσχήματα γιὰ νὰ μᾶς …καθυστεροῦν. Ἀνεξαρτήτως λοιπὸν τῆς φιλοδοξίας τους, τῶν μηχανισμῶν στηρίξεώς τους, ἀλλὰ καὶ τῆς κάθε λογῆς προπαγάνδας, σιγά-σιγά, ἕνας πρὸς ἔναν, ἀποδομῶνται καὶ ξεγυμνώνονται ἀπὸ πελατειακοὺς χειροκροτητές.
Κι αὐτό, ὅσο κι ἐὰν δὲν μᾶς ἀρέσῃ, ἐφ΄ ὅσον ὅλο καὶ βουλιάζουμε σὲ ἀμέτρητες προδοσίες, τελικῶς εἶναι ἰδιαιτέρως εὐχάριστον, διότι μᾶς ὁδηγεῖ οτὸ νὰ ὑποχρεωθοῦμε, ἅπαντες, νὰ ἀναλάβουμε τὴν εὐθύνη τῶν πράξεών μας, τῶν ζῳῶν μας καὶ τοῦ κοινοῦ μας μέλλοντος. Συνέχεια →

Δὲν εἶναι μόνον τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας… Αὐτὸ ἁπλῶς εἶναι ἡ σταγόνα ποὺ ξεχειλίζει τὸ ποτήρι μὲ τὶς ἀμέτρητες προδοσίες…

Ἤξερε πολὺ καλὰ τὸ τί ἔκανε… Ἤξερε πάρα πολὺ καλά…
Ἐμεῖς δὲν ξέρουμε…

Εἶναι ὅμως ἑκατοντάδες ἄλλες, καθημερινῶς, ἐδῶ καὶ τόσους αἰῶνες, ποὺ προστιθέμενες μεταξύ τους, συνθέτουν ἕνα περίπλοκο κουβάρι διαπλοκῆς, μισελληνισμοῦ καὶ μισανθρωπισμοῦ. Συνέχεια →