Ὁ ἰδιώτης, ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἦταν καὶ παραμένει ὁ ἀνόητος, ὁ ἠλίθιος. Ὁ ἰδιώτης ἑστιάζει ἀποκλειστικῶς καὶ μόνον στὸ πῶς ὁ ἴδιος θὰ ἐπιτύχη νὰ ἐπιβιώση καλλίτερα καὶ ἀνετώτερα, συνήθως εἰς βάρος τῶν ἄλλων.
Ὁ ἰδιώτης τελικῶς αἰσθάνεται ἀπολύτως ἀπεκομμένος ἀπὸ τὸν κόσμο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν Φύσιν, ἀλλὰ καί, σὲ ἔναν βαθμό, προνομιοῦχος, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀντιλαμβάνεται τὰ πάντα μέσα ἀπὸ εἰδικῶς διεμορφωμένα, γιὰ τὸν ἐφησυχασμό του, πρίσματα.
Συνέχεια →

Ἂν μποροῦμε νὰ πιστέψουμε σὲ κάτι τότε μποροῦμε καὶ νὰ τὸ πραγματοποιήσουμε.

Ἡ σκέψις μας εἶναι ἐκείνη ποὺ δημιουργεῖ τὰ πάντα.
Ὅ,τι ὑπάρχῃ γύρω μας δημιουργήθηκε πρῶτα σὲ νοητικὸ ἐπίπεδο καὶ μετὰ πέρασε ἀπὸ τὸν ἀόρατο κόσμο τῆς σκέψεως στὸν ὀρατό, ὑλικὸ κόσμο.
Γιὰ νὰ ἐπιτύχουμε ὁ,τιδήποτε θὰ πρέπη αὐτὸ ποὺ συνειδητὰ θέλουμε καὶ αὐτὸ ποὺ ὑποσυνείδητα πιστεύουμε σὲ σχέση μὲ αὐτό, νὰ εἶναι σὲ ἁρμονία. Συνέχεια →

Εἶναι πολὺς καιρὸς τώρα πού, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, αἰσθανόμεθα ἀπὸ πολὺ ἔως πάρα πολὺ κουρασμένοι. Αὐτὴ ἡ αἴσθησις τῆς κοπώσεως ἔχει, κυρίως, τὰ αἴτιά της στὸ ὅτι ὅλοι μας, ἄλλος περισσότερο κι ἄλλος λιγότερο, ἐνασχολούμεθα μὲ πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ δὲν μᾶς προσφέρουν, παρὰ μόνον μᾶς ἀποῤῥοφοῦν ἐνέργεια. Κι αὐτὸ συμβαίνει διότι μάθαμε νὰ καταπιανόμεθα μὲ πολλὰ περιττά, τὴν στιγμὴ ποὺ ὁ ἴδιος μας ὁ ἑαυτὸς ἔχει ἀνάγκες πιὸ οὐσιώδεις καὶ πιὸ ἁπλές. Τόσο ἁπλές, ποὺ ἐὰν ξεκινήσουμε νὰ ἐστιάζουμε σὲ αὐτές, θὰ ἀνακαλύψουμε πὼς ἐδῶ καὶ καιρὸ …σκορπιζόμεθα σὲ ὅλα ἐκείνα ποὺ μᾶς καθυστεροῦν ἀπὸ τὸ νὰ καλύψουμε μόνον τὶς πραγματικές μας ἀνάγκες.
Συνέχεια →

…γιὰ νὰ ἀρχίσουμε,σιγά-σιγά, νὰ «αἰσθανόμεθα» τὸν κόσμο μας διαφορετικά!!! Γιὰ νὰ κατανοήσουμε, διαισθητικῶς στὴν ἀρχή, ἀλλὰ ἐν συνεχείᾳ λογικῶς, πὼς οὐδόλως εἶναι ὅπως τὰ βλέπουμε τὰ πράγματα. Γιὰ νὰ συνειδητοποιήσουμε πὼς καταντήσαμε νὰ ἐρμηνεύουμε τὰ γεγονότα βάσει τῶν «ἀπόψεών μας», ποὺ εἴθισται νὰ εἶναι κουβαλᾶμε ἀπὸ τὰ παιδικά μας χρόνια, ἀλλὰ οὐδέποτε μὲ τὴν ἐρευνητικὴ ματιὰ τοῦ λογικῶς σκεπτομένου…
Συνέχεια →