Ὅλα ξεκινοῦν ἀπὸ τὶς συνήθειες καὶ τελικῶς τὶς συμπεριφορές μας.
Ὅταν ἀναπαράγουμε ἀκρίτως, τὰ ὅσα μᾶς ἐδίδαξαν, ἀμέσως ἤ ἐμμέσως, καταφέρνουμε μόνον νὰ ἐπαναλαμβάνουμε κάθε ἀποτυχία καὶ κάθε δυστυχία αὐτῶν ποὺ μᾶς ἐδιεπαιδαγώγησαν. Ἡ ὅποια ἀλλαγὴ μπορεῖ νὰ ἐπέλθῃ μόνον μὲ συνειδητὴ ἀλλαγὴ συμπεριφορῶν.
Ὅλα ξεκινοῦν ἀπὸ τὴν διακοπὴ τῆς μιμήσεως καὶ τὴν συνειδητὴ υἱοθέτησιν συμπεριφορῶν ποὺ θὰ θέλαμε καὶ ποὺ μᾶς ταιριάζουν. Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὁ κόσμος μας… Πόσο μικρός… μὰ καὶ πόσο μεγάλος…
Ἐὰν μπορούσαμε νὰ δοῦμε τὴν Γῆ μας ἀπὸ τὰ ὑψηλά, πολὺ πιθανὸν νὰ μὴν ἀναγνωρίζαμε ὡς προβλήματα αὐτὰ ποὺ μᾶς ἀπασχολοῦν.
Ἐὰν μπορούσαμε νὰ συνειδητοποιήσουμε τὸ πόσο μικροὶ κι ἀσήμαντοι εἴμαστε, ἐμπρὸς στὸ ἀπέραντο σῦμπαν μας, ἴσως νὰ ἀντιμετωπίζαμε τὶς ζωές μας, ἐπὶ τέλους, μὲ ἄλλο μάτι. Συνέχεια
Ἄς γίνουμε ἐμεῖς ὁ ἔρως, ἀντί νὰ τὸν καταναλώνουμε…
Κάποτε οἱ γονεῖς καὶ ὁ οἰκογενειακὸς περίγυρος ἐπίεζαν τοὺς ἀνθρώπους νὰ παντρευθοῦν. Τώρα οἱ ἐποχὲς ἄλλαξαν, τοὺς πιέζουν γιὰ νὰ χωρίσουν.
Ἕνα παιδὶ μοῦ ἔλεγε μιὰν ἡμέρα ὅτι περνᾶ βαρετὰ τὰ Σαββατοκύριακα μὲ τοὺς γονεῖς του ἐνῶ τὰ περισσότερα παιδιὰ στὴν τάξι του περνοῦν τὰ Σαββατοκύριακα ἀνάμεσα στοὺς δύο γονεῖς καὶ μοιάζει στὰ μάτια του ἡ ζωή τους νὰ ἔχῃ πιὸ πολὺ ἐνδιαφέρον. Συνέχεια
Ποιός θά μέ σώσῃ;
Τὸ ἐρώτημα τὸ ἔχω θέσει ἀρκετὲς φορές, ἰδίως σὲ μακροσκελῆ σημειώματα…
Στόχος μου πάντα παραμένει τὸ νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι ὁ μοναδικός μας σωτήρας δὲν θὰ ἔλθῃ γιὰ νὰ μᾶς σώσῃ ἐπεὶ δὴ μᾶς ἠγάπησε ἤ μᾶς θαυμάζει ἤ τὸν ἔπνιξε ἡ ἀδικία ποὺ μᾶς πνίγει…
Ὁ κάθε σωτήρας, ἄλλοτε κακὸς κι ἄλλοτε …χειρότερος τοῦ κακοῦ, γιὰ νὰ ἔλθῃ νὰ μᾶς σώσῃ θὰ ἀξιώσῃ πολλὰ ἀνταλλάγματα…
Ἀνταλλάγματα σὰν αὐτὰ ποὺ ἔδωσαν κάτι Κωλέττηδες καὶ κάτι Μαυροκορδάτοι, ἀπὸ ἀρχῆς γενέσεως τοῦ Ἑλλαδοκαφριστᾶν…
Ἄλλως τέ… δρόμους ἄνοιξαν αὐτοί… Δρόμους… Παράδειγμα πρὸς μίμησιν ἔγιναν… Ὄχι πρὸς ἀποφυγήν…
Καὶ ὅλοι οἱ ἐπόμενοι ἁπλῶς ἀκολουθοῦν… Συνέχεια
Μὲ ἕνα ὄνειρο τρελλό…
Ὄνειρο ἀπατηλό…
Ξεκινήσαμε οἱ δυό μας…
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε γιὰ τὴν παραπάνω φωτογραφία.
Ἀλλὰ ἀκόμη δὲν τολμοῦμε…
Ὄχι διότι δὲν θὰ συμβῇ, ἀλλὰ διότι ἀπέχουμε χρονικῶς ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη ποὺ θὰ δοῦμε μέσα στὸ κλουβὶ τοὺς δεσμοφύλακες τῶν θηρίων… Συνέχεια
Ὑπάρχουν μόνον ἄνθρωποι ποὺ φοβοῦνται νὰ νοιώσουν τὴν δύναμιν τῆς ἀγάπης.
Ὁ κάθε ἕνας φέρνει μέσα στὴν σχέσι τὶς ἀνάγκες του καὶ τοὺς φόβους του.
Ὅλοι θέλουν νὰ νοιώσουν ἀξιαγάπητοι καὶ ξεχωριστοί.
Οὐδέποτε κάποιος μπορεῖ νὰ κάνῃ κάποιον νὰ νοιώσῃ ἀξιαγάπητος, ὅσο κι ἂν θέλῃ. Γιατὶ αὐτὸ ξεπερνᾶ τὶς δυνατότητες κάθε ἀνθρώπου.
Ἀκόμη κι ἂν κάποιος κάνῃ τὰ πάντα γιὰ νὰ καλύψῃ τὴν ἀνάγκη τοῦ συντρόφου του νὰ νοιώθῃ ἀξιαγάπητος, τὸ τελικὸ ἀποτέλεσμα θὰ εἶναι σὰν νὰ μὴ ἔχει ἰκανοποιήσει αὐτὴν τὴν ἀνάγκη, μὲ τὴν ὁποία ὁ ἄλλος θὰ εὑρίσκεται ἀντιμέτωπος κάθε ἡμέρα. Συνέχεια