Ἔτσι μοῦ εἶπε…
Ἤμουν στὰ δεκαοκτὼ κι ὁ πρῶτος (καὶ πραγματικὸς καὶ σημαντικότερός) μου διδάσκαλος ἦταν στὰ τελευταῖα του.
Πῆγα νὰ τὸν ἰδῶ στὸ νοσοκομεῖο… Μὲ ἐγνώρισε, ἄν καὶ εἶχε μετρήσει μία ντουζίνα ἐγκεφαλικά, ἔως τότε…
Δὲν ἀπήντησα… Δὲν ἐσχολίασα… Γιὰ ὥρα κυττούσαμε τὸ κενό…
Σηκώθηκα νὰ φύγω… Μοῦ ἔσφιξε τὸ χέρι, γιὰ μίαν στιγμή… Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ὅταν θὰ θέλῃς κάτι πάρα πολύ…
Τόσο ὅσο μίαν ἀνάσα…
Τόσο ὅσο τίποτα ἄλλο στὸν κόσμο…
Τόσο ὅσο νὰ μὴ μπορῇς νὰ ζήσῃς δίχως αὐτό…
Τότε μόνον θὰ καταφέρῃς νὰ τὸ κερδίσῃς….
Τὰ περιττά.
Κάποιοι ἄνθρωποι ἔχουν κατακλύσει τὸ σπίτι τοὺς καί τὶς ντουλάπες τους μὲ πράγματα τοῦ παρελθόντος, τὰ ὁποῖα ἀρνοῦνται πεισματικὰ νὰ ἀπελευθερώσουν.
Παλαιὰ ῥοῦχα, ἄλλης ἐποχῆς ἤ λαθεμένης ἐπιλογῆς, ποὺ ἔχουν παρὰ πολλὰ χρόνια νὰ φορέσουν, ἄχρηστα διακοσμητικά, φθαρμένα πιάτα, σπασμένες κοῦπες, ἀποξηραμένες ἀνθοδέσμες καὶ πολλὰ ἄλλα. Συνέχεια
Ἡ ἀνανδρία.
Το πιο άνανδρο πάντως που έχει η ράτσα σου, νεοέλληνα, είναι το πείσμα σου να θέλεις να σώσεις τον διπλανό χωρίς αυτός να έχει ανάγκη την δικιά σου ύποπτη σωτηρία. Γουστάρεις να κάνεις κολιγιές ακόμη και με προδότες ή κουκουλοφόρους για μία θέση στο ψηφοδέλτιο. Για να μου αποδείξεις ότι εσύ είσαι “τρομοκράτης” και “αντιστασιακός”, ενώ εγώ ηττοπαθής. Ότι το δικό σου IQ Συνέχεια
Λίγο χρόνο…
Ἀπὸ τὸν χρόνο μας γιὰ τὸν …ἑαυτόν μας…!!!
Τί λέω σήμερα;
Ὅλην τήν ἡμέρα μας μέ τόν ἑαυτόν μας δέν τήν περνᾶμε;
Διαρκῶς μαζύ του δέν παραμένουμε;
Κι ὅμως… Δὲν εἴμεθα μαζύ του…
Πρὸ ὁλίγου εἶδα αὐτὴν τὴν εἰκόνα στὶς ἀναρτήσεις τῆς Γιώτας καὶ ἐνεθυμήθην… 
Συνέχεια
Μὴν ἐγγίζετε…
Πόσο ὀξύμωρο ἀλήθεια…
Σὲ μιὰ κοινωνία ὅπου ἐπικρατεῖ ἡ Τεχνολογία «Ἀφῆς», οἱ ἄνθρωποι νὰ κρύβονται στὶςς διαπροσωπικές τους σχέσεις, πίσω ἀπὸ ἐμφανῶς ἀόρατα «ΜΗΝ ΑΓΓΙΖΕΤΕ»… Συνέχεια