Ὁ ἀετὸς καὶ τὸ γεράκι.

«Τις παλιές ημέρες οι άνθρωποί μας δεν είχαν εκπαίδευση. Όλη η σοφία και η γνώση ερχόταν σε αυτούς από τα όνειρα. Έβαλαν σε δοκιμασία τα όνειρά τους και με αυτόν τον τρόπο έμαθαν την ίδια τους τη δύναμη».
Ojibwa elder
Ένας πανάρχαιος μύθος των ινδιάνων Σιου, λέει πως ήρθαν κάποτε στη σκηνή του γέρου μάγου της φυλής, πιασμένοι χέρι χέρι, ο Άγριος Ταύρος, ο πιο γενναίος και τιμημένος νέος πολεμιστής, και το Ψηλό Σύννεφο, η κόρη του αρχηγού, μια από τις ωραιότερες γυναίκες της φυλής.
“Αγαπιόμαστε” αρχίζει ο νέος.
“Και θα παντρευτούμε” λέει εκείνη.
“Και αγαπιόμαστε τόσο που φοβόμαστε…”
“Θα θέλαμε κάποιο μαγικό, ένα χαϊμαλί, ένα φυλαχτό…”

“Κάτι που θα μας εγγυάται ότι θα είμαστε για πάντα μαζί.”
“Που θα μας εξασφαλίσει ότι θα είμαστε ο ένας στο πλευρό του άλλου, ώσπου να συναντήσουμε τον Μανιτού, την ημέρα του θανάτου”.
“Σε παρακαλούμε” ικετεύουν, “πες μας τί μπορούμε να κάνουμε…”

Συνέχεια →

Κι ἐσύ τί ἄλλαξες γιά νά ἀλλάξουν οἱ ἄλλοι;

«Κύττα τὶ κάνουν…»
«Κύττα τὶ ψηφίζουν…»
«Κύττα πῶς πηγαίνουν σὰν τὰ πρόβατα…»

Ναί, κυττῶ… Κυττῶ καὶ θλίβομαι.
Ὄχι αὐτούς…
Ἐσέναν.
Συνέχεια →

Ὅταν ἡ Γεωργία ξανὰ συνήντησε τὴν Σοφία.

Δύο χρόνια πρίν, τέτοιαν ἐποχή, ἡ Γεωργία καὶ ἡ Σοφία ἐγνωρίσθησαν. Μᾶλλον δὲν ἦταν καὶ πολὺ καλὴ ἡ ἰδέα αὐτῆς τῆς γνωριμίας. Σὲ πολὺ λίγη  ὥρα, λίγο τὸ «πολύξερο» τῆς Σοφίας, λίγο τὸ «ἐγὼ τὰ ξέρω καλλίτερα» τῆς Γεωργίας, τὸ πῶς καταφέραμε νὰ μὴν πιασθοῦν μαλλὶ μὲ μαλλί, ἀκόμη δὲν τὸ ἔχω καταλάβει.

Δύο χρόνια ἐκύλησαν.
Δὲν ξανὰ εὑρέθησαν κάπου καὶ δὲν τὸ ἐπεδίωξαν.
Ἐχθὲς ὅμως τὸ …μοιραῖον τὶς ἐπέτυχε!!!

Ἡ Γεωργία φύσει καὶ θέσει ἀριστερῶν ἀπόψεων. Λίγο μὲ τὸν Τσίπρα, λίγο μὲ τὸ ΚΚΕ, λίγο μὲ τοὺς οἰκολόγους.
Τόσα χρόνια ποὺ τὴν γνωρίζω ἔχουμε σὲ πολλὰ συμφωνήσει ἀλλὰ σὲ πολὺ περισσότερα διαφωνήσει.

Συνέχεια →

Ἡ ζωὴ εἶναι ὅπως ἕνα καρδιογράφημα.

Ἡ Ζωὴ εἶναι ὅπως ἕνα καρδιογράφημα…
Οἱ Ἀνηφοριὲς καὶ οἱ Κατηφοριές Της, σοῦ θυμίζουν πὼς εἶσαι ΖΩΝΤΑΝΟΣ.
Ἡ μονότονος, εὐθεία Γραμμὴ τῆς Ῥουτινιασμένης Καθημερινότητος, δείχνει καρδιὰ ποὺ δὲν κτυπᾶ καὶ ἄνθρωπος ποὺ δὲν «λειτουργεῖ» ἡ Καρδιά του, εἶναι ἄνθρωπος νεκρός. Συνέχεια →

«Ἐναντίον»

Εἶναι ἰδιαίτερος ἄνθρωπος ὁ Ντῖνος Χριστιανόπουλος καί, κατά τήν ἄποψί μου, αὐτό πού ἔκανε ἦταν ἀναμενώμενο. Κωλοτοῦμπες κάνουν μόνον οἱ πολιτικοί.

«Οὔτε θά ἐμφανιστῶ οὔτε θά ἁπλώσω τό χέρι νά τό πάρω. Δέν θέλω οὔτε τά βραβεῖα οὔτε τά λεφτά τους», εἶπε ὁ 81χρονος λογοτέχνης ὅταν ἄκουσε γιά τήν διάκρισι. 

Ὁ θεσσαλονικιός ποιητής «πῆρε» τό Μεγάλο Βραβεῖο Γραμμάτων τῶν Κρατικῶν Βραβείων Λογοτεχνίας γιά τό ἔργο του. Ἀπενεμήθη, ἐπίσης  στους Θωμᾶ Κοροβίνη, Γιῶργο Μαρκόπουλο, Χρῆστο Οίκονόμου.

Εἶναι γνωστό τό κείμενο «Ἐναντίον» πού εἶχε δημοσιεύσει τό 1979. 

Δέν συμφωνῶ σέ ὅλα  μέ τίς ἀπόψεις τοῦ συγκεκριμένου, στέκομαι μόνο στήν ἴδια τήν πράξι.

«Ειμαι εναντιον καθε τιμητικης διακρισης απ’οπου κι’αν προέρχεται.Δεν υπάρχει πιό χυδαία φιλοδοξία απ’το να θέλουμε να ξεχωρίζουμε-αυτό το “υπείροχον έμμεναι άλλων” που μας άφησαν οι αρχαίοι.                                                                                

Είμαι εναντίον των βραβείων γιατί μειώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου.Βραβεύω σημαίνει Συνέχεια →

Στὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ κρυφθῇ τὸ μεγαλύτερο ψέμμα…

Στὴν ἀλήθεια μπορεῖ νὰ κρυφθῇ το μεγαλύτερο ψέμμα.
Στὴν Γύμνια ἡ καλλιτέρα μεταμφίεσις…
Σὲ ἕναν Κόσμο Ψεύδους τὸ Αὐτονόητον εἶναι Ἀδιανόητον. Συνέχεια →