Εἶμαι κάπως …ἀπόλυτη σὲ ἀρκετὰ θέματα. Ἴσως περισσότερο ἀπὸ ὅσο χρειάζεται, ἀλλὰ δὲν μπορῶ νὰ τὸ ἀποφύγω.
Εἶμαι μάλιστα ἀπολύτως ἀπόλυτη σὲ ζητήματα ἤθους. Ἀφῆστε δὲ ποὺ πιστεύω πὼς τὰ στερνὰ πρέπει νὰ τιμοῦν τὰ πρῶτα.
Διότι ἕνας ἄνθρωπος, ποὺ ἔχει ζήσῃ τὴν ζωή του, ποὺ ἔχει τὶς ὅποιες ἐμπειρίες του, ποὺ τέλος πάντων ἔχει ἀποκτήσῃ μίαν κρίσι καλλίτερη ἀπὸ αὐτὴν ποὺ εἶχε στὰ πέντε του ἤ στὰ δεκαπέντε του ἤ στὰ εἰκοσιπέντε του, εἶναι σαφῶς πιὸ ὤριμος, πιὸ μετρημένος καὶ πιὸ ἀξιοσέβαστος.
Βέβαια αὐτὰ τὰ πιστεύω ἐγώ. Ὄχι ὅλοι. Ὅπως γιὰ παράδειγμα ὁ Μιαούλης, ποὺ μάλλον σκοτίστηκε γιὰ τὴν ὑστεροφημία του, δίδοντας τόπο στὸ μένος του νὰ ἐκφραστῇ καταστρέφοντας τὸν στόλο μας στὸν Πόρο τὸ 1831.
Ἄν καὶ καταπιάστηκα μὲ τὸ θέμα ἀρκετὰ ἀναλυτικὰ ἐχθές, δὲν μπορῶ, λόγῳ τῆς ἡμέρας, νὰ τὸ ἀποφύγω σήμερα καὶ νὰ μὴν ἐπανέλθω.
Τιμοῦμε λοιπὸν στὰ Μιαούλεια, σήμερα, κάποιον ποὺ κατέστρεψε τὸν στόλο. Δὲν τιμοῦμε κάποιον ποὺ διέσωσε τὸν στόλο.
