Μια φορά κι ένα καιρό, ζούσε σε κάποια επαρχία της Ινδίας ένας μαχαραγιάς που είχε εφτά κόρες. Κάποια μέρα τις κάλεσε στην αυλή του και τις ρώτησε:
– Πέστε μου, κορίτσια μου, το κάθε ένα από εσάς, πόσο πολύ με αγαπάτε;
Τα έξι μεγαλύτερα κορίτσια, το ένα μετά το άλλο, απάντησαν:
– Πατέρα, σε αγαπάμε όπως την πιο γλυκιά ζάχαρη…
Το έβδομο παρέμεινε σιωπηλό για λίγο, και όταν πιέστηκε να απαντήσει, είπε: Συνέχεια
Ὦ θαλασσοθεμέλιωτα καὶ ἡλιόσκεπα παλάτια,
Χτισμένα ἀπὸ τὰ σύννεφα τῆς θερινῆς βραδιᾶς,
«Δὲν θέλω τοῦ κισσοῦ τὸ πλάνο ψήλωμα
σὲ ξένα ἀναστυλώματα δεμένο
ἂς εἶμαι ἕνα καλάμι, ἕνα χαμόδεντρο,
μὰ ὅσο ἀνεβαίνω, μόνος ν᾿ ἀνεβαίνω. Συνέχεια
Τὸ παρακάτω κείμενον ἔλαβα ὡς μήνυμα ἀπὸ τὸν Κώστα Σκανδάλη, συντάκτη του.
Ὁμολογῶ πὼς μὲ προβλημάτισε πάρα πολύ μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ δίδει. Ἡ λέξις ζυγός δὲν ἐγνώριζα τὴν λεκτικὴ θέσι ποὺ κατεῖχε σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς γλῶσσες καὶ μὲ ξάφνιασε (εὐχάριστα) ἡ ἀνάλυσις ποὺ ἀκολουθεῖ.
Πρὸ μερικῶν ἐτῶν εἶχα κάποιαν ἐπαφὴ μὲ τὴν γιόγκα καὶ κάποιες ἀνατολίζουσες φιλοσοφίες. Κάτι μέσα μου μοῦ ἔλεγε πὼς ἡ ἀλήθεια πρέπει νὰ ἀναζητηθῇ στὸ «πάντρεμα» τῶν δυτικῶν καὶ ἀνατολικῶν θεωρήσεων. Διότι ὁ πλανήτης ἔχει περάσει ἀπὸ τόσα «κύματα» ποὺ τελικῶς ἡ γνώσις κατέληξε νὰ διασπαρῇ στὰ «τέσσερα σημεῖα τοῦ ὀρίζοντος».
Ὁ πατέρας μου ἔφαγε μιά ζωὴ γιὰ νὰ φτιάξει ἕνα σπίτι.
Ἀπογεύματα, Κυριακὲς στὸ κουζινάκι χωρὶς ἕνα γλυκὸ ἢ ἕνα καφενεῖο.
Ὅταν πέθανε ἄφησε ἕνα χορταριασμένο στρατὶ
ἕνα κτίσμα δίχως κουφώματα, δίχως σοφάτια, χρόνια…
Ἄλλαξαν οἱ καιροὶ ποὺ λέει κι ὁ λαός, γεγονότα συνέβησαν…
Χαθήκαμε μὲ τὸν ἀδελφό μου, μάθαμε πὼς πέθανε κι ὁ πατέρας.
Γι᾿ αὐτὸ λοιπὸν Συνέχεια
Οἰκογένεια!
Ὁ στόχος τῆς νέας (καὶ παλαιᾶς) τάξεως, διότι αὐτὴ οὐσιαστικῶς πρεσβεύει τὸν κορμὸ τοῦ ἔθνους.
Ἀλλά γιά ποιάν οἰκογένεια συζητᾶμε;
Γιά αὐτήν πού εἶναι ὅπως θά ἔπρεπε ἤ γιά αὐτήν πού εἶναι ὅπως τῆς ….ἔτυχε;
Δίκοπον μαχαίρι.
