Προσοχὴ ἀκολουθεῖ πολιτικὸ ἄρθρο
46 χρόνια μετὰ τὴ θλιβερὴ ἐπέτειο τοῦ Ἀπριλίου τοῦ 1967 διανύουμε ξανὰ μιὰ ἐποχὴ σκοταδιοῦ. Ὁ χῶρος τῆς πολιτικῆς ἔγινε ἕνας χῶρος θλιβερὸς ποὺ δὲν ἔχει πιὰ τὴν διαπερατότητα καὶ τὸ ἄνοιγμα ποὺ χαρακτηρίζει τοὺς χώρους τῆς Δημοκρατίας. Ἐπαυσε νὰ εἶναι ἕνας κόσμος ἀνταλλαγῆς ἰδεῶν καὶ μετατράπηκε σὲ χῶρο ἐγκλεισμοῦ ποὺ ἡ αἰσχρότητα τοῦ ἔγκειται στὸ ὅτι μιὰ χούφτα ἄνθρωποι αὐθαιρετοῦν σὲ βάρος μιᾶς ὁλοκλήρου χώρας. Τὰ δεδομένα ἔχουν ἀλλάξει, οἱ πλούσιοι δὲν ἔχουν πιὰ ἀνάγκη τοὺς φτωχοὺς γιὰ νὰ πλουτίζουν καὶ ἔτσι τὴ σχέσις ὑποτελείας, ὅπου ὁ μόχθος τοῦ ἐργάτου ἦταν προϋπόθεσις γιὰ τὸν πλοῦτο τοῦ ἀφεντικοῦ τὴν διεδέχθη μιὰ ἀκόμη δυστυχία, ὁ ἐργάτης νὰ μὴν εἶναι πιὰ ἐκμεταλλεύσιμος. Ἡ χώρα πωλεῖται σὰν οἰκόπεδο καὶ ἡ ἀξιοπρέπεια μᾶς καταπατᾶται. Ἡ κυβέρνησις ἔχει δημιουργήσει ἕνα νέο σύμπαν μὲ 3 βασικοὺς πλανῆτες, τῆς χυδαιότητος, τῆς φαυλότητος καὶ τὴν ἁρπακτικότητος. Συνέχεια
