Πολλὲς φορὲς παρατηρῶ ἀνθρώπους ποὺ συναντῶνται τυχαία καὶ σὰν νὰ ὑπάρχῃ μεταξύ τους ἕνα προστατευτικὸ περίβλημα, σὰν νὰ ὑπάρχῃ ἕνας ἀμνιακὸς σάκκος ποὺ τοὺς προστατεύει καὶ τοὺς χωρίζει ἀπὸ τὸν κόσμο γύρω τους. Μοιάζει σὰν νὰ μὴ πρέπῃ νὰ μιλήσῃ ἡ ψυχή, σὰν νὰ πρέπῃ νὰ εἶναι ἀναγκαῖο νὰ περιστοιχίζεται ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ὑψηλοὺς τοίχους καὶ φράκτες φόβου καὶ ἀγωνίας. Οἱ περισσότεροι παρουσιάζουν μικρὰ κομμάτια ψυχῆς ἢ καθόλου ψυχὴ καὶ εἶναι σὰν νὰ ἀποτελῶνται μόνον ἀπὸ ἐπιθυμίες, πλάνα καὶ προθεσμίες. Δυστυχῶς πολλὲς φορὲς τὸ ἀληθινὸ νόημα τῆς ζωῆς μας χάνεται στὸν κόσμο τῆς δυσπιστίας. Συνέχεια →

Ὅλοι μας ἔχουμε ἐπιθυμίες καὶ αἰτήματα ἀπὸ τοὺς ἄλλους καὶ ὁ κάθε ἕνας ἀπὸ ἐμᾶς πιστεύει ὅτι ὁ δικός του τρόπος γιὰ νὰ γίνουν τὰ πράγματα εἶναι ὁ καλλίτερος. Ἀνύπανδρος ἡ ἐλεύθερος, μὲ παιδιὰ ἢ χωρὶς παιδιὰ κάθε ἡμέρα κάνεις τοὐλάχιστον ἕνα συμβιβασμό. Ὑπάρχουν μικροὶ συμβιβασμοὶ ἀλλὰ καὶ μεγαλύτεροι. Ὑποφερτοὶ συμβιβασμοὶ ποὺ εἶναι αὐτοὶ τοὺς ὁποίους ἀποδεχόμεθα πλήρως γιατί ὑπάρχει μιὰ γνώσις ἐκ τῶν προτέρων καὶ ἔτσι γνωρίζουμε ἀκριβῶς γιατί ὑποκείπτουμε. Ἄλλοι συμβιβασμοὶ εἶναι δυνατοὶ καὶ ἀθόρυβοι. Εἶναι δυνατοὶ γιατί, ἐνδεδεχομένως, νοιώθουμε ὅτι δὲν μποροῦμε νὰ τοὺς ἀποφύγουμε καὶ ἀθόρυβοι γιατί δὲν τοὺς συνειδητοποιοῦμε. Κάθε συμβιβασμὸς ποὺ κάνουμε εἶναι ἕνα νόμισμα ποὺ προσπαθοῦμε μὲ αὐτὸ νὰ ἐξαγοράσουμε μιὰ μελλοντικὴ εὐτυχία. Συμβιβαζόμαστε ἀπὸ φόβο καὶ ἀπὸ ἄγνοια, ὅταν δὲν γνωρίζουμε ἀκριβῶς τὶς ἀξίες μας ἀλλὰ καὶ τὸ τί ἔχει σημασία γιὰ ἐμᾶς κι ἀπὸ τὸν φόβο τῆς ἀποτυχίας ἢ τῆς ἀποῤῤίψεως ἢ ἀπὸ τὸ φόβο τῆς μοναξιᾶς. Συνέχεια →

Ἐάν ἐγώ ἔχω ἀφήσει τόν Ἑαυτόν μου νά σέρνεται,  νά χάνεται καί νά σβήνῃ, ποιός ἀκριβῶς θά μέ σεβασθῇ; Ποιός θά στέκεται δίπλα μου ὡς φίλος ἤ ὡς σύντροφος; Ποιός θά μέ κυττᾷ ἴσια στά μάτια σάν ἴσος;

Ὅσο περισσότερο πέφτω, τόσο ὑψηλότερα στέκουν οἱ ἄλλοι.
Ὅσο ὑψηλότερα στέκουν οἱ ἄλλοι, τόσο μικροτέρα γίνομαι ἐγώ.
Ὅσο μικροτέρα γίνομαι ἐγώ, τόσο λιγότερο συναντῶ ἀνθρώπους ἴσους, ποὺ νὰ μὲ ἐκτιμοῦν καὶ νὰ μὲ Συνέχεια →