Καλὴ λευτεριὰ Ἕλληνες.
Δὲν εἴμαστε γιὰ ἄλλες εὐχές.
Οὔτε γιὰ ἄλλες ἐλπίδες.
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Κανένα ἀπόκτημα δὲν κερδήθηκε δίχως ἀγώνα.
Κανένα μεγάλο ἀπόκτημα τοῦ ἀνθρώπου δὲν κερδήθηκε χωρὶς ἀγῶνα.
Κανένα ἔθνος δὲν ἐλευθερώθηκε ἀπὸ τὴν συμπόνοια καὶ ἀπὸ τὸν οἶκτο τοῦ κατακτητοῦ.
Κανένας σοφὸς δὲν ἔδρεψε ὑψηλὸ πνευματικὸ καρπό, χωρὶς ἀδιάκοπη προσπάθεια, χωρὶς ἐντατικὴ καί συστηματικὴ μελέτη.
Συνέχεια
«Γιατί δέν πίνει νερό τό ἄλογο;»
-Γιαγιά γιατί δέν πίνει νερό τό ἄλογο;
-Περιμένει νὰ τοῦ τὸ προσφέρῃς…
-Μά τοῦ ἔβαλα νὰ πιῇ!!!
-Χωρὶς ἕναν καλὸν λόγο τίποτα δὲν γίνεται.. .Ἐὰν γίνῃ μετὰ γίνεται ἀγένεια… Καὶ ἡ φύσις πάντα εἶναι εὐγενικὴ μαζύ μας, ὅταν εἴμαστε κι ἐμεῖς μαζύ της.
Μὰ σημαντικότερον ὅλων εἶναι νὰ προστατεθοῦν τὰ συμφέροντα τῆς El Dorado!!!
Γιατί ὑπάρχει ἡ ἀστυνομία; Γιά νά μᾶς προστατεύῃ ἀπό τήν ἐγκληματικότητα;
Χά!
Λᾶθος καταλάβατε!
Ὑπάρχει γιὰ νὰ προστατεύῃ τὰ συμφέροντα τῆς El Dorado!!! Κι ὄχι μόνον φυσικά!
Ὑπάρχει γιὰ νὰ προσταεύῃ τὰ κουδουνισμένα ἀπὸ τὴν ὀργή μας.
Ὑπάρχει ἐπίσης γιὰ νὰ προστατεύῃ τοὺς ἐργολάβους τῶν ΧΥΤΑ ἀπὸ τὴν προσπάθειά μας νὰ διασφαλίσουμε τὴν ἐπιβίωσίν μας καὶ τῶν παιδιῶν μας!!!
«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».
Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.
Τά παιδιά μας εἶναι;
Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;