-Γιαγιά γιατί δέν πίνει νερό τό ἄλογο;
-Περιμένει νὰ τοῦ τὸ προσφέρῃς…
-Μά τοῦ ἔβαλα νὰ πιῇ!!!
-Χωρὶς ἕναν καλὸν λόγο τίποτα δὲν γίνεται.. .Ἐὰν γίνῃ μετὰ γίνεται ἀγένεια… Καὶ ἡ φύσις πάντα εἶναι εὐγενικὴ μαζύ μας, ὅταν εἴμαστε κι ἐμεῖς μαζύ της.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Μὰ σημαντικότερον ὅλων εἶναι νὰ προστατεθοῦν τὰ συμφέροντα τῆς El Dorado!!!
Γιατί ὑπάρχει ἡ ἀστυνομία; Γιά νά μᾶς προστατεύῃ ἀπό τήν ἐγκληματικότητα;
Χά!
Λᾶθος καταλάβατε!
Ὑπάρχει γιὰ νὰ προστατεύῃ τὰ συμφέροντα τῆς El Dorado!!! Κι ὄχι μόνον φυσικά!
Ὑπάρχει γιὰ νὰ προσταεύῃ τὰ κουδουνισμένα ἀπὸ τὴν ὀργή μας.
Ὑπάρχει ἐπίσης γιὰ νὰ προστατεύῃ τοὺς ἐργολάβους τῶν ΧΥΤΑ ἀπὸ τὴν προσπάθειά μας νὰ διασφαλίσουμε τὴν ἐπιβίωσίν μας καὶ τῶν παιδιῶν μας!!!
«Κεκλεισμένων τῶν θυρῶν».
Ἔχετε δεῖ τήν συγκεκριμένη θεατρική παράστασι;
Ἀφορᾷ στὸ ἔργο τοῦ Jean-Paul Sartre ποὺ συεγράφη τὸ 1944 κι ἀναφέρεται σὲ τρεῖς νεκρούς, ποὺ εὑρίσκονται πλέον στὴν κόλασι.
Βέβαια αὐτὴ ἡ κόλασις δὲν ἔχει σίδερα, διαβόλους μὲ κέρατα καὶ καζάνια ποὺ βράζουν. Ἔχει μόνον ἕνα δωμάτιο, δίχως παράθυρα, καθρέπτες, χρώματα.
Τρεῖς, ἄς ποῦμε συνηθισμένοι, ἄνθρωποι, ποὺ ὅμως εἶναι τρεῖς παρανοϊκοὶ ἐγκληματίες.
Θὰ μπορούσαμε νὰ ποῦμε πὼς πρόκειται γιὰ τὸν …κακό μας ἑαυτό, ποὺ ἐπιμελῶς κρύβουμε.
Τά παιδιά μας εἶναι;
Θνῆσκε ὑπὲρ Πατρῖδος! Δῆλα δὴ θυσιάσου γιὰ τὴν σωτηρία τῆς Πατρῖδος σου.
Αὐτό δέν πρέπει νά ὁρίζουμε ὡς ἀρχή γιά τήν ζωή μας;
Κι ὅμως… Τώρα πιά, ἐμεῖς πλέον Παπούα κι ἐπισήμως, στὸν βωμὸ τῆς ἐπιβιώσεως, ξεχάσαμε τὸ σημαντικότερον.
Τὰ παιδιά μας φεύγουν κι ἀν τί νὰ τὰ πείσουμε νὰ μείνουν ἐδῶ καὶ νὰ παλέψουν, ἐμεῖς κουνᾶμε περίλυποι τὸ μαντήλι.
Γιατί λοιπόν κλαῖμε; Τὰ παιδιά μας μὲ τὸ νὰ φύγουν σώζονται.
Συνεπῶς;
Ἐγώ, τὰ συναισθήματά μου καὶ οἱ ἄλλοι.
Ὁ πραγματικός μας κόσμος, αὐτὸς ἐντὸς τοῦ ὁποίου διαβιοῦμε, δὲν εἶναι ὁ κόσμος ποὺ θὰ θέλαμε, μὲ τὴν λογική μας, ἀλλὰ αὐτὸς ποὺ μᾶς ὁρίζουν τὰ αἰσθήματα καὶ τὰ συναισθήματά μας.
Ἕνα ἁπλὸ παράδειγμα εἶναι οἱ …αἰώνιες δίαιτες. Αὐτὲς ποὺ ξεκινοῦν ἀπὸ …Δευτέρα.
Ἀφ΄ ἑνὸς μᾶς κυβερνᾶ τὸ αἴσθημα, δῆλα δὴ τὸ θέλω μας, καὶ ἐπιλέγουμε τὴν βουλιμία ἀπὸ τὴν ἐγκράτεια, ἀφ΄ ἑτέρου, γιὰ νὰ φθάσουμε στὸ σημεῖον νὰ χρειαζόμεθα δίαιτα, σημαίνει πὼς νωρίτερα πάλι ἐπιτρέψαμε στὸ θέλω μας νὰ ἐκφρασθῇ, κι ὄχι στὸ «πρέπει» μας, ποὺ θὰ μᾶς ἐπέτρεπε νὰ ἔχουμε ἕνα ἀρμονικότερο σῶμα. Συνέχεια
Τελικῶς ὅλα εἶναι κύματα κι ὅποιος ἐλέγχει τὰ κύματα ἐλέγχει τὰ πάντα!
Σχόλιο τοῦ Ἀλεξάνδρου τὸ παραπάνω.
Ἀλλὰ ἀληθές! Ἀληθέστατον!
Τί δέν εἶναι κύμα;
Μήπως κύμα δέν εἶναι τό φῶς; Ὁ ἦχος; Ἡ τροφή μας; Τό νερό μας; Τό DNA μας; Ἡ σκέψις μας; Τό μόριο καί τό ἄτομο;
Τί δέν εἶναι κύμα; Τί;
Συνέχεια