Ἡ θέα τῆς παραπάνω εἰκόνας μὲ …ἀπηλευθέρωσε!
Μὲ ἐμάγευσε!
Μὲ ἔκανε νὰ αἰσθανθῶ γιὰ μίαν ἀκόμη φορὰ πλήρης, ὡς ἄνθρωπος κι ὡς μέλος αὐτοῦ τοῦ πλανήτου!
Τὰ ἔχουμε ὅλα!
Εἴμαστε τὸ Ὅλον!
Εἴμαστε πανέτοιμοι!
Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Ἔτσι γεννιέσαι Ἕλληνας.
Μου πήρες την ελπίδα, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα μού πήρες και τον φόβο. Καταπάτησες τα όρια της προσωπικής μου πατρίδας, σε ευχαριστώ, γιατί ταυτόχρονα έσπασες τις αλυσίδες που κρατούσαν στο μπουντρούμι της Κοινωνικής Ηθικής την Ελευθερία μου, ανόητε Κρατούντα. Ήρθε η ώρα να σε ευχαριστήσω που μου τα στέρησες όλα και κατανόησα μετά από πολλά χρόνια τα λόγια του Έλληνα Καζαντζάκη.
Έχοντας την Ελπίδα ότι ό,τι έχεις θα ανδρωθεί και αν δεν έχεις θα το αποκτήσεις, γεννιέται Συνέχεια
Τὰ ἀπηγορευμένα πουλιά.
Το 1976, σε μια φυλακή της Ουρουγουάης οι πολιτικοί κρατούμενοι δεν μπορούν να μιλούν χωρίς άδεια, να σφυρίζουν, να χαμογελούν, να τραγουδούν, να βαδίζουν γρήγορα ή να χαιρετούν άλλον κρατούμενο.
Ούτε μπορούν να ζωγραφίζουν ή να λαμβάνουν ζωγραφιές με εγκύους γυναίκες, ζευγάρια, πεταλούδες, αστέρια ή πουλιά.
Ο Ντιντοσκό Πέρες, δάσκαλος, που βασανίστηκε και φυλακίστηκε επειδή είχε “ιδεολογικές ιδέες”, δέχεται μια Κυριακή επίσκεψη της κόρης του Μιλάι, πέντε ετών.
Το κορίτσι του φέρνει μια ζωγραφιά με πουλιά. Οι λογοκριτές τη σχίζουν στην είσοδο της φυλακής.
Την επόμενη Κυριακή, η Μιλάι του φέρνει μια ζωγραφιά με δέντρα. Τα δέντρα δεν απαγορεύονται και η Συνέχεια
Κι ὅμως, κρατᾶ τὸ μεγαλύτερον ὅπλο!
Ἡ πραγματικὴ παιδεία, ὄχι αὐτὴ ποὺ μᾶς ἔπεισαν πὼς εἶναι παιδεία, εἶναι πράγματι τὸ μεγαλύτερον ὅπλον κάθε ἄλλου.
Τὸ πῶς, τὸ γιατὶ καὶ τὸ πότε θὰ τὸ ἀντιληφθοῦμε εἶναι μία ἱστορία ποὺ δὲν χρειάζεται νὰ τὴν ἀναλύσουμε τώρα.
Συνέχεια
Ἐμετικὰ παιδικὰ τραγούδια.
Ἐμετικότατα!
Εἶσαι χαμένος, σοῦ λέν. Εἶσαι τίποτα. Εἶσαι μηδέν!
Πολλά, πάρα πολλά… Τὰ περισσότερα.
Ἀπὸ τὴν στιγμὴ ποὺ ἀνοίγουμε τὰ μάτια μας μία μαυρίλα.
Κι ἀπὸ τὴν στιγμὴ ἐκείνη δυστυχία.
Μεγαλώνουμε καὶ νὰ τὰ καψοτράγουδα… Νὰ τὰ «κόβω τὶς φλέβες μου γιὰ πάρτη σου» ἤ τὰ «δὲν ἀξίζω τίποτα δίχως ἐσέναν» ἤ τὰ «σκότωσέ με νὰ σωθῶ»…
Ἡ ζωή, ἡ πραγματικὴ ζωή, εἶναι χαρά. Εἶναι ἔρως. Εἶναι τόλμη. Εἶναι εὐτυχία, διότι ἡ καλὴ τύχη βοηθᾶ τοὺς Συνέχεια
Μόνον «Καλὴν Λευτεριὰ» εὔχομαι Ἕλληνες.
Ἐδῶ καὶ μερικὲς ἡμέρες διαβάζω εὐχές, δέχομαι εὐχές, ἀκούω εὐχές. Ἀλλὰ δὲν ἀπαντῶ.
Φέρομαι ἀγενῶς… Ἀλλὰ δὲν εἶναι ἔτσι…
Κουράστηκα. Δὲν ἔχουν νόημα ὅλα αὐτά. Δὲν ἐμπεριέχουν τὴν ἀλήθεια. Δὲν ἐκφράζουν αὐτὸ ποὺ αἰσθάνομαι, ἀλλὰ οὔτε αὐτὸ ποὺ πράγματι αἰσθάνονται οἱ γύρω μου. Λέμε ψέμματα ὁ ἕνας στὸν ἄλλον, μόνον καὶ μόνον γιὰ νὰ πείσουμε τοὺς ἑαυτούς μας, γιὰ κάτι ποὺ πρὸ πολλοῦ ἔχει τελειώσει.
Τί ἔχει τελειώσει;
Δὲν ἀναφέρομαι στὴν πίστι τοῦ κάθε ἑνὸς ἀπὸ ἐμᾶς.
Συνέχεια