Ἀφορμὴ γιὰ ἐτοῦτο τὸ σημείωμα ἦταν οἱ σκέψεις τοῦ Νικόλα.
Δὲν γίνεται νὰ μάθω νὰ περπατῶ ἐὰν πρῶτα δὲν πέσω ἀμέτρητες φορές!
Δὲν γίνεται νὰ μάθω νὰ μαγειρεύω, ἐὰν δὲν γευθῶ ἀμέτρητα ἀνάλατα ἢ καμένα φαγητά!
Δὲν γίνεται νὰ γίνω καλλίτερος ἄνθρωπος ἐὰν δὲν σκάψω μέσα μου γιὰ νὰ ἀνακαλύψω τὶ εἶναι αὐτὸ ποὺ δὲν μὲ ἀφήνει νὰ γίνω καλλίτερος ἄνθρωπος! Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: Παιδεύομαι κι ἐκπαιδεύομαι
Μὰ δὲν θὰ καταλάβουν! Δὲν μποροῦν!
Τὶς τελευταῖες ἡμέρες γίναμε μάρτυρες ὑστερικῶν καταστάσεων.
Διαπιστώσαμε τὸν ἀπόλυτον ἐγκλωβισμόν (γιατί ἄρα γέ;) τῶν κρατούντων, καθῶς καὶ τῶν κάθε λογῆς παρατρεχαμένων τους, νὰ μᾶς «πείσουν» ἀναφορικῶς μὲ τὴν μεγάλη «νίκη» τοῦ Μπένυ!
Τί νίκη-σταθμός στήν παγκόσμιο γελοιοποίησιν ἦταν αὐτή πάλι;
Τὸ χειρότερον φυσικὰ ἦταν οἱ οὐρὲς κάποιων, ποὺ ἐπὶ προσθέτως ἐπλήρωσαν ἀπὸ δύο εὐρώπουλα ἕκαστος, πρὸ κειμένου νὰ μὴ χάσουν τὸ δικαίωμα νὰ μᾶς κατσικώσουν τὸν Μπένυ. Ὅπως σὲ αὐτὴ τὴν φωτογραφία: Συνέχεια
Τὸ νὰ ἀντιμετωπίζουμε καὶ νὰ ἀσχολούμεθα μὲ τὸν Ἕλληνα.
Ἕνα κείμενον-σχόλιον τοῦ Μεχμὲτ Ἰμᾶμ, ἀναφορικῶς μὲ τὸ μωσαϊκόν ποὺ ἔχει ἁπλωθεῖ γύρω μας, κι ἀφορᾷ στὶς διάφορες φυλές.
Θὰ συμφωνήσω μαζύ του, ἰδίως σὲ ἕνα σημεῖον: Ὅσοι θέλουν νὰ γίνουν Ἕλληνες μὲ τὴν καρδιά τους, εἶναι ἡ μεγάλη τους εὐκαιρία! Συνέχεια
Ὅποιος στὸν γυρισμὸ του ὅρκο δὲν κάνει….
«Ὅποιος στὸν γυρισμό του ὅρκο δὲν κάνει, στρατιώτη μου τὸν πόλεμο τὸν χάνει…»
Ἤθελα νὰ γράψω ἕνα κείμενον γιὰ τοὺς ἀπελπισμένους ποὺ συναντῶ καθημερινῶς γύρω μου. Εἶχα εὕρει καὶ τὸν τίτλο: «Οἱ ἀπελπισμένοι μας».
Ὅμως τὴν στιγμὴ ποὺ ξεκίνησα νὰ τὸ γράφω ἐχώθη κυριολεκτικῶς στὴν σκέψι μου τὸ τραγούδι τῶν Χατζηδάκη-Καμπανέλλη καὶ μοῦ τὴν …λοξοδρόμησε!
Σὲ κάθε μου πρότασι πεταγόταν ὥς «διορθωτὴς» ὁ Λάκης Παππᾶς χαμογελῶντας…
Καὶ τελικῶς ὁ τίτλος ἄλλαξε, πετάχτηκε καὶ τὴν θέσιν του πῆρε ὁ στίχος τοῦ τραγουδιοῦ….
«Ὅποιος στὸν γυρισμό του ὅρκο δὲν κάνει, στρατιώτη μου τὸν πόλεμο τὸν χάνει…»
Συνέχεια
Ἀρκετὰ κλάψαμε! Καιρὸς νὰ ζήσουμε!
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες συνέβησαν καταστάσεις ἀπέραντης εἰρωνίας καὶ θράσους.
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες κατέῤῥευσε διὰ παντὸς στὰ μάτια μας κάθε παλαιοκομματικὴ ὑπόστασις. Ἤ τοὐλάχιστον στὸ μεγαλύτερον μέρος της.
Αὐτὲς τὶς ἠμέρες αἰσθανθήκαμε πὼς ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα θὰ εἴμαστε ὑποχείρια τοῦ κάθε τρελλοῦ καὶ τοῦ κάθε ἀπίστευτου τύπου γιὰ πολλοὺς αἰῶνες.
Ἔτσι πράγματι συνέβῃ. Συνέχεια
Δὲν γίνεται νὰ γίνουν ὅλοι ῥὲ φίλε… Δὲν γίνεται! Δὲν μποροῦν… καὶ τὸ ξέρεις!
Πρὸ χθὲς, σὲ ἕναν σχολιασμὸ ποὺ ἔκανα γιὰ τὸν Μπαμπινιώτη, παρουσιάστηκαν πάρα πολλοί, περισσότεροι ἀπὸ τοὺς μισούς, γνωστοὺς καὶ φίλους μου, ποὺ ἀντιπαρετέθησαν.
Ἄλλος τὸν ἐθαύμαζε, ἄλλος τὸν ἐκαμάρωνε κι ἄλλος αἰσθανόταν ὑπερήφανος κι ἀνακουφισμένος ποὺ ἐπὶ τέλους (κατὰ τὰ λεγόμενά τους) ἡ παιδεία μας θὰ ἄλλαζε δρόμο! Συνέχεια