«…Ἰωνάθαν! Θὰ ἀρχίσῃς νὰ ἀκουμπᾶς τὸν οὐρανό, μόλις φτάσῃς στὴν βέλτιστη ταχύτητα, ποὺ δὲν εἶναι νὰ πετᾷς μὲ 1.000 χιλιόμετρα ἢ 1.000.000 χιλιόμετρα τὴν ὥρα, οὔτε νὰ πετᾷς μὲ τὴν ταχύτητα τοῦ φωτός. Κι αὐτό, γιατί κάθε ἀριθμὸς εἶναι ἕνα ὅριο καὶ τὸ Τέλειο δὲν ἔχει ὅρια… Ἡ βέλτιστη ταχύτης, παιδί μου, εἶναι τὸ νὰ Εἶσαι Ἐκεῖ…»
Ἐδῶ καὶ μερικὰ 24ωρα ἔχω ἔντονο τὴν αἴσθησι πὼς συντόμως, πολὺ συντόμως, θὰ μᾶς ἀνακοινώσουν πὼς εἴμαστε κατεστραμμένοι. Μὲ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται!!!
Δὲν εἶναι ἡ δραχμούλα μας ποὺ ἔρχεται σιγὰ σιγά, ἀλλὰ εἶναι ἡ ἀνυπαρξία αὐταρκείας.
Κάτι ποὺ τεχνητῶς φυσικὰ διατηρεῖται, διότι καὶ τὶς ὑποδομὲς ἔχουμε καὶ τὴν ἀνάγκη γιὰ νὰ ἀλλάξουμε τὰ δεδομένα.
Ὅμως μὲ προβληματίζει τὸ ὅ,τι ξαφνικά, ἀπὸ τὴν μία τὰ «λάθη» κι ἀπὸ τὴν ἄλλην τὰ «κουρέματα», ποὺ ὅμως δὲν εἶχαν λογικὴ βάσι, ἄρχισαν νὰ γίνονται τῆς …μοδός! Ὅλη ἡ Εὐρώπη ἀπειλεῖται μὲ ἀνάλογες πράξεις. Συνέχεια
Οἱ περισσότεροι ὅταν μιλοῦν γιὰ κατεπιεσμένα συναισθήματα ἐννοοῦν τὰ ἀρνητικὰ κι αὐτὸ γιατί δὲν συνειδητοποιοῦν ὅτι δὲν μπορεῖ κάποιος νὰ καταπιέζῃ τὰ συναισθήματά του ἐπιλεκτικά. Ἐτσι ἐνῶ ἀρχίσαμε νὰ θέλουμε νὰ κρύψουμε τὰ ἀρνητικά μας συναισθήματα στὴν πραγματικότητα καὶ χωρὶς νὰ τὸ καταλάβουμε κατελύσαμε τὸν μηχανισμὸ ποὺ μᾶς κάνει νὰ νοιώθουμε καὶ νὰ ἐκφράζουμε τὰ συναισθήματα μᾶς γενικά, τὰ θετικὰ καὶ τὰ ἀρνητικά. Ἔτσι ὑπάρχει ἕνας ὁλόκληρος ποταμὸς μέσα σὲ πολλοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ ἀνέκφραστα θετικὰ συναισθήματα. Συνέχεια
Αρνούμαι να αποδεχθώ οποιονδήποτε νόμο έχει μπει σε ισχύ από την ώρα που προδότες μετατρέψανε την χώρα μου σε χρεωκοπημένο υποκατάστημα παγκόσμιας τράπεζας. Υπάρχει μια αόρατη γραμμή μεταξύ εκείνης της ημέρας και της προηγούμενης . Στέκομαι πάνω της κοντά τρία χρόνια σαν να βρίσκομαι στην ζώνη πολέμου μεταξύ της χώρας μου και του κράτους τους.
Οἰκονομικὴ Κρίσις – Ὁρισμὸς
Ὁ ὅρος τοῦτος εὑρίσκεται πλέον στὰ χείλη ὅλων τῶν Ἑλλήνων ἀλλὰ καὶ τῶν Εὐρωπαίων. «Ἔχουμε οίκονομικὴκρίση» μᾶς λέγουν οἱ «ἁρμόδιοι».
Τί εἶναι ὅμως ἡ «οἰκονομία» καὶ διατὶ εὑρίσκεται εἰς «κρίσιν»;
Ὁρισμὸςτῆς «Οἰκονομίας»
Ἐκτιμᾶται ὅτι τὸ προνόμιον ὁρισμοῦ τῆςἐννοίας τῆς λέξεως «οἰκονομία» ἀνήκει εἰς ἐκείνους οἱ Συνέχεια
Ἡ φερομένη ὡς δημοκρατία μας, ἔχει κάποιους κανόνες.
Αὐτοὶ οἱ κανόνες ὑπαγορεύουν κυρίως τὸν σεβασμὸ στὴν κάθε ἀντίληψι, πολιτικὴ θεώρησι, κομματικὴ τοποθέτησι. Ἄν καὶ προσωπικῶς δὲν συμφωνῶ μὲ κανέναν ἀπὸ ὅλους αὐτούς, θεωρῶ πὼς εἶναι ΑΝΑΓΚΗ νὰ τοὺς προασπίζομαι, πρὸ κειμένου νὰ ἐκφέρουν λόγο. Ἐὰν δὲν εἴχαμε δημοκρατία, τότε θὰ ἦσαν διαφορετικὰ ὅλα. Στὴν δημοκρατία ὅμως ὁ καθεὶς ἔχει τὸ δικαίωμα νὰ ἐκφράζεται, δίχως ὅμως νὰ ἀσκῇ πίεσι, βία ἤ ἐνόχλησι στοὺς γύρω του.
Συνέχεια
