Ἔλεγε ὁ Ἴων Δραγούμης…
«Ὁ πολιτισμός!
Νὰ ἕνα ἔργον ἄξιον γιὰ τὰ ἔθνη, ἔργον ἀληθινὰ ἀνθρώπινον. Νὰ πῶς τὰ ἔθνη εἶναι χρήσιμα στὴν ἀνθρωπότητα καὶ νὰ πῶς ἔσφαλε ὁ Μᾶρξ πολεμῶντας τὰ ἔθνη.
Πολιτισμοὺς γεννοῦν τὰ ἔθνη κι αὐτὰ μονάχα. Δὲν φθάνει ὅμως νὰ εἶναι ἕνα ἔθνος πολιτισμένο, πρέπει νὰ εἶναι πολιτισμένο καὶ ἀπὸ τὸν δικό του πολιτισμό. Σὲ αὐτὸ λοιπὸν χρησιμεύουν τὰ ἔθνη. Συνέχεια
Εἶχα πολὺ καιρὸ νὰ δῶ τὸν Παναγιώτη.
Τὸν συνήντησα πρὸ μερικῶν ἡμερῶν στὸν δρόμο καὶ σταθήκαμε λίγη ὥρα νὰ κουβεντιάσουμε.
Στὴν ἀρχὴ γενικολογῶντας μιλούσαμε γιὰ τὰ τυπικά… «…Χαθήκαμε… Τά νέα μας… Πόσα παιδιὰ ἀπέκτησε ἀπὸ τότε ἔως τώρα, πόσο ἡ πίεσις στὴν ζωή του ηὐξήθη… Πόσο ἄλλαξε ἡ ζωή του…»
Ξέρετε… Συνέχεια
μὴν ἀπορεῖτε καὶ μὴν θυμώνετε, ὡς κακὸς σύμβουλος τοῦ ἐπομένου βήματός σας…
μὴ ζητᾶτε νὰ σκοτώσετε αὐτοὺς ποὺ ἐσεῖς ψηφίσατε…
μὴ ζητᾶτε τὴν τιμωρία οὔτε αὐτοῦ τοῦ ἴδιου σας τοῦ ἑαυτοῦ, γιὰ ὅ,τι μέχρι σήμερα ἐπιλέξατε…
δὲν εἶναι τελικὰ ἡ λύσις στὴν ἐκδίκηση, ἀφοῦ ἔτσι κι ἀλλοιῶς ὅλα ἔχουν πιὰ δρομολογηθεῖ…
(ἀφῆστε τί λέω ἐγώ… πάντα ἤμουν νευροσπαστικὸς καὶ φωνακλᾶς.)
Συνέχεια
Πρὸ ἀρκετῶν ἐτῶν, σὲ μίαν βαρυχειμωνιά, κατεκάϋσαν, ἀπὸ τὸν παγετό, σχεδὸν ὅλα τὰ ἐσπεροειδὴ τῆς Πελοποννήσου.
Τραγωδία νὰ τὸ βλέπῃς. (Πρέπει νὰ ἔχουμε κλείσει πλέον δεκαετία ἀπὸ τότε, ἐὰν θυμᾶμαι καλῶς.)
Σὲ μίαν περιήγησι μου στὶς πληγεῖσες περιοχές, διεπίστωσα, μᾶλλον μὲ κρυφὴ χαρά, πὼς τὰ ἐσπεριδοειδὴ ποὺ κάϋκαν, δὲν κάϋκαν, ἀλλὰ ἁπλῶς ἐπανῆλθαν στὴν πρὸ ἐμβολιασμοῦ τους κατάστασι.
Σήμερα ἀν τὶ νὰ σᾶς καλημερίσω μὲ κάτι εὐχάριστο θὰ σᾶς καλημερίσω μὲ μερικὰ ἐρωτήματα.
Στὴν Βόρειο Εὐρώπη, ὅπως φαντάζομαι θὰ ἀκούσατε, συμβαίνει τῆς ἀπολύτου καταστροφῆς.
Τόσο ἀπολύτου, πού, βάσει προσομοιώσεων, ἀναμένουν θαλάσσια κύματα, ποὺ θὰ πεπερνοῦν σὲ ὕψος τὰ 6,1 μέτρα. Συνέχεια
