Ἤ,
Παθιασμένη Διαίσθησις
Μέχρι τὰ τριάντα (30) μου ἀπὸ τὴν θρησκεία εἶχα ἀντιληφθῇ τρία πράγματα:
Παρακολουθῶ δύο ἡμέρες τώρα, μὲ πολὺ μεγάλο ἐνδιαφέρον (σὲ βαθμὸ ποὺ μπορῶ νὰ πῶ ὅτι συμπάσχω) τὴν ἔκπληξη πολλῶν, γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἀνάμεσά μας ζοῦν καὶ πιστοὶ χριστιανοί, ἀνέγγικτοι ἀπὸ τὸν Διαφωτισμό.
Δὲν τὸ ἤξεραν καὶ τὸ ἔμαθαν μόλις προχθὲς ὅλοι αὐτοί, μὲ ἀφορμὴ τὸ ταπεινὸ καστανάκι τοῦ πατρὸς Παϊσίου.
Τὸ ἔμαθαν καὶ ἔπαθαν πλάκα.
Ἦταν γι’ αὐτοὺς ἕνα σόκ.
Πόσο ἀθῴα εἶναι ἡ εὐρωπαϊκή κοινωνία μας τελικά; Πόσο ἀνυποψίαστη; Συνέχεια
Νὰ εἶσαι, λέει, ἕνα ἀπὸ τὰ τόσα παιδιὰ ποὺ ὀνειρεύθησαν νὰ γίνουν καλλιτέχνες, νὰ ἔχῃς βγάλει ἀτελείωτες ὧρες τὰ ματάκια σου, μήπως καὶ ξεστραβωθῇς, μὰ κάποιαν στιγμὴ νὰ ἀντιλαμβάνεσαι ὅτι ἡ μόνη ἀλήθεια εἶναι αὐτὴ τοῦ ἐμπόρου, ποὺ θὰ πείση τὸν τεχνοκριτικὸ νὰ παραμυθιάσῃ τὸν ἐπιμελητὴ ποὺ θὰ κολακεύσῃ τὸν συλλέκτη, μήπως καὶ σὲ βγάλῃ στὸ μουσεῖον τῶν σκουπιδιῶν του (τότε καταλαβαίνουν καλλίτερα οἱ φιλότεχνοι πόσο καλὸς εἶσαι) καί, στὸ τέλος, νὰ μὴ καταφέρῃς νὰ βγῇς ἐμπρὸς ἀπὸ τὰ χιλιάδες ἄλλα παιδιά, σὰν ἐσέναν, ποὺ διαγωνίζονται νὰ κάνουν ἀκριβῶς τὸ ἴδιον μὲ ἐσέναν.
Αὐτὲς τὶς ἡμέρες θρηνοῦν πολλοὶ Ἕλληνες λόγῳ ἐφορίας…
Στὴν κυριολεξία θρηνοὺν…
Θρηνῶ κι ἐγώ… Θρηνῶ, ἂν καὶ τὰ περίμενα…
Ἀλλὰ ὅμως ἄλλο τὸ νὰ τὰ λὲς κι ἄλλο τὸ νὰ τὰ βλέπῃς…
Ὁ θάνατος τοῦ ἀνθρώπου, ποὺ ἐχόχθησε κοντὰ τριάντα χρόνια, ποὺ «ἔφτιαξε» δουλειὲς καὶ ποὺ «ἔφτιαξε» θέσεις ἐργασίας… Συνέχεια
Ἄχθος Ἀρούρης…
«Ἀλέξανδρος Φιλίππου καὶ οἱ Ἕλληνες πλὴν Λακεδαιμονίων ἀπὸ τῶν βαρβάρων τῶν τὴν Ἀσία κατοικούντων…»
«Θεοὺς σέβου»!
Τὸ τρίτο ἀπὸ τὰ Δελφικὰ Παραγγέλματα! Πιὸ σαφές, δὲν γίνεται: «Νὰ σέβεσαι τοὺς θεούς»!
