Τὸ «Μακεδονικό» καὶ τὰ λάθη τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους.
Ῥαγδαῖες εἶναι πλέον οἱ ἐξελίξεις στὸ ζήτημα τοῦ ὀνόματος τῶν Σκοπίων.
Ὅπως φαίνεται τὴν «λύση» δὲν θὰ τὴν ἀποφύγουμε καὶ θὰ πρέπη συντόμως νὰ ἀποδεχθοῦμε τὴν «Νόβα Ματσεντόνια», ἐλπίζοντας μόνον σὲ θετικὴ ἐξέλιξη, ὅσον ἀφορᾶ στὰ «ψιλὰ γράμματα» καὶ τὶς πολὺ σημαντικὲς «λεπτομέρειες», ὅπως γιὰ παράδειγμα, ὁ φυλετικὸς καὶ ὁ ἱστορικὸς διαχωρισμός, ἡ ἐσωτερικὴ καὶ ἡ διεθνὴς ὀνομασία, ὁ «ἀλυτρωτισμός», οἱ μεγαλομανίες περὶ «μεγάλης Μακεδονίας» κλπ.
Τὸ 1993 ἀκούσαμε ἀπὸ τὸν πρώην «ἐπίτιμο» τὴν «ἱστορική» του πλέον ἐκδοχὴ (ἄποψιν/γραμμή/ἀπόφασιν ὑλοποήσεως ἐντολῶν ἐκ τῶν …«γνωστῶν-ἀγνώστων» κέντρων ἐλέγχου τοῦ πλανήτου) γιὰ τὸ σκοπιανό.
Τὸ 1974 στὴν Κύπρο, μὲ βάση τὴν παραδοχὴ τοῦ στρατηγοῦ Χαραλαμποπούλου, στὰ τελευταία σχέδια ἀμύνης ποὺ ἐξεπονήθησαν τὸ 1973 (ἐπὶ ἐποχῆς δηλαδὴ ποὺ ἦταν Α/ΓΕΕΦ), μποροῦσαν νὰ παραταχθοῦν – ἔστω στὸν «Ἀττίλα ΙΙ»- 85.000 τοὐλάχιστον ἄνδρες (Ἐπίστρατοι καὶ Ἐθνικὴ Φρουρά). 
Τὶς πρὸ ἄλλες, βλέποντας τὸ ντοκυμαντὲρ τῆς Αἴμιλης Μιχαὴλ γιὰ τὰ Ἴμια, μὲ ἐπιασε μία μελαγχολία…
