Ποῦ; Στήν Γερμανία; Καί στήν Τσεχία;
Γιά ποιόν λόγο;
Φοβήθηκαν οἱ (φερόμενοι ὡς) ἡγέτες τῶν Γερμανῶν καί τῶν Τσέχων γιά τήν ὑγεία τῶν γηγενῶν πληθυσμῶν; Τώρα; Γίνεται;
Ἤ μήπως τρέχῃ κάτι ἄλλο, πολύ σοβαρότερο;
«…Η παραπάνω παρατήρηση γίνεται για να δείξει ότι οι μετανάστες από φτωχές χώρες, αν έχουν περάσει την ασθένεια, έχουν ανοσία, ενώ ενδεχομένως να κινδυνεύουν όσοι εμβολιάσθηκαν πριν πολλά χρόνια και μάλιστα πριν το 1957. Συνέχεια
Ὅταν ξεκινήσαμε νὰ ὑποστηρίζουμε τὴν «στέγη ἀστέγων» Βοτανικοῦ, σὰν ἄτομα καὶ σὰν ἱστοσελίς, δὲν φανταζόμουν πὼς θὰ βροῦμε ἐμπρός μας τόσα πολλὰ …ἐρωτηματικά.
Ἐρωτηματικὰ ποὺ μόλις ἀπαντῶνται, αὐτομάτως γεννοῦν ἄλλα, σοβαρότερα.
Ἰδίως γιὰ τὸ ποιός, πραγματικά, κρύβεται πίσω ἀπὸ τὸ ἐν λόγῳ ἐγχείρημα.
Ἐγχείρημα ποὺ τελικῶς ἁπλῶς ἦταν μόνον προσχηματικό, ἐφ΄ ὅσον ἐκμεταλλεύθηκε τὸν ἐθελοντισμό, τὴν ἀγαθότητα καὶ τὴν καλὴ πίστη τῶν συμπατριωτῶν μας, γιὰ νὰ ἀποκτήσῃ, τύποις, δικαίωμα σὲ «ἐμπράγματες δραστηριότητες», σὲ ῥευστὸ καί, ἴσως, σὲ νέες κομματικὲς γραμμές, δηλητηριάζοντας, γιὰ ἀκόμη μίαν φορά, τὴν πραγματικὴ ἑνωτικὴ ἀνάγκη τῶν Ἐλλήνων.
τοῦ Alain de Benoist
Ὁ βραβευμένος μὲ Νόμπελ Maurice Allais τὸ ὑπενθύμισε αὐτὸ πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρό, δηλώνοντας τὸ 1988: «μία ἀπελευθέρωσις ὅλων τῶν συναλλαγῶν καὶ κινήσεων τῶν κεφαλαίων εἶναι ἐφικτὴ καὶ ἐπιθυμητὴ μόνον ἐντὸς τοῦ πεδίου δράσεως τοπικῶν ὁμάδων ποὺ ἑνώνουν χῶρες οἱ ὁποίες συνδέονται οἰκονομικὰ καὶ πολιτικά, καὶ μὲ ἀνάλογη οἰκονομικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀνάπτυξη». Μὲ ἄλλα λόγια, τὸ ἐλεύθερο ἐμπόριο εἶναι δυνατὸν μόνον μεταξὺ τῶν κοινωνικο-παραγωγικῶν συστημάτων ποὺ ἔχουν παρόμοιες δομές. Γι ‘ αὐτὸ καὶ «ἡ συνολικὴ ἐλευθέρωσις τοῦ ἐμπορίου σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο, ὁ δηλωμένος στόχος τοῦ Παγκοσμίου Ὀργανισμοῦ Ἐμπορίου, πρέπει ἀμέσως νὰ θεωρηθῇ μὴ-πραγματοποιήσιμη, ἐπιβλαβῆς καὶ ἀνεπιθύμητη».
Τὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ εἶναι ἔνα ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ νέο βιβλίο τοῦ Alain de Benoist «Στὸ Χεῖλος τῆς Ἀβύσσου» (ἐκδόσεις Arktos, 2015). Πρόκειται γιὰ μία συλλογὴ πραγματειῶν γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς διεθνοῦς χρηματοπιστωτικῆς κρίσεως τοῦ 2008 καὶ τῶν ἐπακολούθων συνεπειῶν της. Ἡ μετάφρασις ἔγινε ἀπὸ τὴν ἀντίστοιχη δημοσίευση τοῦ κειμένου στὴν ἱστοσελίδα RightOn.
Ἐδῶ ὁ de Benoist χρησιμοποιεῖ τοὺς ὅρους free trade, liberal, καὶ protectionism (ποὺ μετέφρασα ὡς έλεύθερο ἐμπόριο, φιλελεύθερος/-ισμός, προστατευτισμός) μὲ τὸ στερεότυπο περιεχόμενο ποὺ ἔχει ἐπικρατήσει κυρίως στὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο κατὰ τὸν 20ο αἰῶνα. Αὐτὸ τὸ περιεχόμενο δὲν ἀντιστοιχεῖ στὴν πραγματικὴ σημασία τῶν λέξεων αὐτῶν, ἀντιθέτως ἀποτελεῖ τὴν αὐθαίρετη ἀναστροφὴ τῶν σημασιῶν τους μὲ σκοπὸ νὰ προβάλῃ ὡς εὐκταῖο τὸ ἀποτρόπαιο, καὶ ἀποτρόπαιο τὸ εὐκταῖο.
Δεῖτε σχετικὴ σημείωσή μου στὸ τέλος τοῦ ἄρθρου. Συνέχεια
Αὐτὴ ἡ φωτογραφία εἶναι ἀπὸ τὸ μουσουλμανικὸ Μαρόκο.
Ὅπως βλέπετε, ἀπαγορεύεται μὲ πινακίδα μάλιστα τὸ μπάνιο μὲ τὰ ῥοῦχα ἢ μὲ τὰ ἐπονομαζόμενα, χάριν ἐξωραϊσμοῦ, «μπουρκ-ίνια,», ἐνῶ πρόκειται γιὰ …..καραμπουργκάρες! Συνέχεια
«…Σου χρωστώ μιαν απάντηση στην επιστολή που μου έστειλες, Κωνσταντίνε Ντάλιε και στη οποία μεταξύ άλλων γράφεις πως είσαι ηθικό στοιχείο και δεν εξαπάτησες ποτέ κάποιον.
Μετά από όλα αυτά, δεν ξέρω αν αξίζει να σου απαντήσω…
Θα το σκεφθώ…
Να εύχεσαι να μην σου απαντήσω, γιατί θα είμαι ΑΜΕΙΛΙΚΤΗ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΗΤΗ… έτσι όπως είμαι σε κάθε έναν, που υποτιμά την νοημοσύνη μου….» Συνέχεια
Οἱ κάτοικοι τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος δὲν στηρίζουν δὲν συμμετέχουν σὲ προσωπικὲς φιλοδοξίες ὁποιουδήποτε καὶ σὲ κάθε εἴδους «εἰσπράκτορες» κομματικῶν ταμείων.
Στοιχεῖα ποὺ διαπιστώσαμε, στὴν κίνηση ἐφέδρων πολιτῶν ὁπλιτῶντοῦ Βοτανικοῦ, λόγῳ τῆς μακρόχρονης ἐμπειρίας μας.
