Γιατί μᾶς φταίει τόσο πολύ ὁ τΣΥΡΙΖΑ;
Διότι μᾶς ἐκορόιδευσε περισσότερο ἀπό τούς ἄλλους;
Διότι μᾶς εἶπε περισσότερα ψέμματα;
Διότι ἔφαγαν τά περισσότερα, ἀπὸ τὶς περισσότερες πλευρές, τά στελέχη του;
Διότι ἀπεδείχθησαν οἱ πλέον ἀνίκανοι ἀπό ὅλους τούς προηγουμένους;
Διότι εἶναι οἱ περισσότεροι πρόθυμοι ἐκπρόσωποι τῶν τοκογλύφων ἀπό κάθε ἄλλον προηγούμενον;
Διότι καθημερινῶς ἐκφράζουν μέ ὅλους τούς τρόπους τόν ἀνθελληνισμό τους περισσότερο ἀπό ὁποιονδήποτε προκάτοχό τους; Συνέχεια
Ὁ Γιῶργος ὁ Καμίνης εἶναι ὅ,τι χειρότερο ἔχει περάσῃ ἀπὸ τὴν Ἀθήνα μετὰ τὸν Τόμας Μπροῦς, 7ο κόμη τοῦ Ἐλγιν καὶ τὴν ἐπιδημία χολέρας τὸ 1854.
Εἶναι τόσο κακὸς δήμαρχος ποὺ κάνει τὸν Μιλτιάδη Ἐβερτ νὰ φαντάζῃ ὡς ἕνας καλὸς δήμαρχος καὶ τὸ θέμα εἶναι ὅτι ὁ Ἔβερτ ἦταν ἕνας ἀπαράδεκτος δήμαρχος.
24 Σεπτεμβρίου 1944, στὸ Κάστρο τῆς Πύλου.
Αὐτοκτονία τοῦ ταγματάρχου Παναγιώτη Στούπα.
Τέλος τῶν Ταγμάτων Ἀσφαλείας (ΤΑ) στὴν Μεσσηνία!
Ὁ Ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας
*Ἐλιθάσθησαν, ἐπριονίσθησαν, ἐν φόνῳ μαχαίρας ἀπέθανον”
(Ἄπ. Παύλου πρὸς Ἑβραίους Ἐπιστολή)
Μετὰ τὴν ἧττα τοῦ Τάγματος Ἀσφαλείας στοὺς Γαργαλιάνους στὶς 22 Σεπτεμβρίου, γύρω στοὺς 250-300 ὀπλίτες διέφυγαν μέσῳ Σφακτηρίας στὴν Πύλο, στὸ Κάστρο της, ὅπου ἡνώθησαν μὲ τὸν ἐκεῖ λόχο τοῦ Τάγματος, δυνάμεως 250 περίπου ἀνδρῶν. Σὲ συσκέψεις μεταξὺ τῶν ἀξιωματικῶν τοῦ Ταγμάτων Ἀσφαλείας καὶ προσωπικοτήτων τῆς πόλεως, ἡ πλειοψηφία ἐτάχθη κατὰ τῆς συνεχίσεως τῆς μάχης μὲ τὸν ΕΛΑΣ. Τὴν ἑπομένη, 23ην Σεπτεμβρίου, Ἐπιτροπὴ κατοίκων τῆς Πύλου συνηντήθη στὸ χωριὸ Γλυφάδα μὲ καπετάνιους τοῦ ΕΛΑΣ καὶ ἠγέτες τοῦ ΕΑΜ Μεσσηνίας καὶ συνεφώνησαν ὅτι ἐὰν «τὸ Τάγμα Ἀσφαλείας δὲν προβάλῃ ἀντίσταση, παραδίδοντας τὰ ὅπλα του, δὲν θὰ γίνουν ἐκτελέσεις ταγματασφαλιτῶν ἢ ἀμάχων, οὔτε πλιάτσικο ἢ ἐμπρησμοὶ σπιτιῶν στὴν Πύλο». Συνέχεια
Ἐπειδὴ ἔχω σιχαθῇ νὰ βλέπω προσκυνημένα ὄντα ὑποδυόμενα τοὺς πολίτες καὶ τοὺς δικηγόρους τοῦ παρασιτικοῦ παρλιαμενταριστικοῦ μισανθρώπου πολιτεύματος…
Ἐπειδὴ σιχάθηκα τοὺς διαδικτυακοὺς «διακόνους» τοῦ «δικαίου» νὰ καταπίνουν ἀμάσητα τὴν ἀδικία, τὴν ὕβριν καὶ τοῦ τελευταίου ὑπανθρώπου κατὰ τῶν στοιχειωδῶν ἐννοιῶν, προσχηματιζόμενοι μεγαλειώδεις λεξιπλασίες στὰ δικόγραφά τους, πομπωδῶς ἐξαίροντες καὶ θυμιάζοντες ἑαυτοὺς καὶ ἀλλήλους μέσα στὸν βοῦρκο τῆς ὑπανθρώπου φύσεως…
Ἦλθε πάλι στὰ μέρη μας ὁ Ἀλέκθηθ Τδίφραθ, αὐτὸς ὁ «γιὲς σέρ, ναὶ σὲ ὅλα» ἀνεκδιήγητος τυπάκος, αὐτὸς ὁ γιαλαντζὴ πορδηπουργός μας ντέ, μὲ τὴν κουστωδία τῶν παρατρεχαμένων ἐλεμέδων του, καὶ ἔτρεξαν, γιὰ μίαν ἀκόμη φορά, νὰ τὸν προϋπαντήσουν – σὰν τὸν Μάη ἕνα πρᾶμα λέμε – ὅοοολοι αὐτοὶ οἱ σφουγγοκωλάριοι ὀσφυοκάμπτες ὑποτακτικοί.
«Ναὶ πασσᾶ μου, ὅ,τι πῇς πολυχρονεμένε ἐφέντημ’ ποὺ ὁ θεὸς νὰ μοῦ κόβῃ χρόνια καὶ νὰ σοῦ δίνῃ ἡμέρες ἀγά μου». Συνέχεια
Ὅσοι κηδεύετε ἀγνοουμένους μὴ διστάζετε νὰ πιάνετε ἀπὸ τὸν λαιμὸ κάθε ἐλεεινὸ Ἰούδα Πολιτικάντη, ποὺ χρησιμοποιεῖ τὸν πόνο σας καὶ τὴν θυσία τοῦ δικοῦ σας ἀνθρώπου ψηφοθηρικὰ ἢ γιὰ νὰ προωθήσῃ τὰ συμφέροντα τῶν ἐγκληματιῶν πολέμου, ἀποκαλώντας τους «ἀδέλφια» καὶ προωθώντας καταστάσεις ποὺ μόνον μνημόσυνο δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι γιὰ τοὺς ἀνθρώπους μας, ποὺ γυρνοῦν πίσω δύο κόκκαλα ὅλα κι ὅλα, σὲ ἕνα κασελάκι, μὲ μίαν τρύπα στὸ κρανίο καὶ μὲ τὴν ἔνδειξη «αἰτία θανάτου ἄγνωστη»…. Συνέχεια
