Εἶναι 12.000 ἐτῶν καὶ εὑέθη στὴν Ἰαπωνία.
Ἔχει σπεῖρες καὶ μίαν περίεργο, γιὰ τὰ δικά μας δεδομένα, σωματικὴ εἰκόνα.
Φέρνει λίγο ἀπὸ αὐτό: Συνέχεια
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
Ἡ ἐκδίκησις τῶν Ἁρμενίων.
Ἡ ἀτομικὴ ἀνάληψις τῆς τιμωρίας, ὡς ἀναφαίρετον δικαίωμα, τί εἶναι; Θεία δίκη; Νέμεσις; Σὲ μίαν γενοκτονία, δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρξῃ Νέμεσις! Οὔτε θεία δίκη! Σὲ μίαν γενοκτονία ὑπάρχει τὸ θύμα κι ὁ θύτης. Ἐὰν τιμωρεῖται ὁ ἐγκέφαλος ἀθωώνεται τὸ χέρι ποὺ διέπραξε τὴν γενοκτονία; Καὶ ποῦ εἶναι ἡ ἀτομικότητα;
Ὁ συστηματικὸς ἀφανισμὸς παναρχαίων πληθυσμῶν ἀπὸ τοὺς νεό- ἢ παλαιό- Τούρκους, δὲν εἶναι ἕνα φαινόμενον τυχαῖον. Οὔτε πρωτοεμφανίσθηκε στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰῶνος. Ἁπλῶς τότε ἔλαβε διαστάσεις χιονοστιβᾶδος.
Δημιουργοὶ τοῦ ἡλιακοῦ ἡμερολογίου οἱ Μινωΐτες.
Αποτύπωση ηλιακού ημερολογίου σε μινωικό σφραγιστικό εύρημα, κατασκευασμένο από δόντι ιπποποτάμου. «Οι 12 κοιλότητες που φέρει το σφράγισμα είναι συμβολισμοί σελήνης, είναι ο χρόνος, οι 12 μήνες»
Αὐτὸ ἦταν γνωστό, ἀλλὰ εἶναι σημαντικὸ νὰ τὸ παρουσιάζῃ ἕνα καθεστωτικὸ μέσον ἐνημερώσεως.
Θὰ γίνῃ ἀφ΄ ἑνὸς γνωστότερον, ἀλλὰ τὸ σημαντικότερον εἶναι πὼς τώρα πιά, ὅλο καὶ πιὸ ἔντονα, ἡ ἴδια ἡ Γῆ μας ἔχει «ἀποφασίσῃ» νὰ καταῤῥίψῃ παραμυθολογίες αἰώνων.
Ἔχουμε ἀκόμη θέμα μὲ τὶς χρονολογίες, ἀλλά ποῦ θά μᾶς πάῃ;
Θὰ τὸ ξεπεράσουμε.
Οἱ πραγματικὲς ὀνομασίες τῶν περιοχῶν τῆς Μικρᾶς Ἀσίας.
Αὐτά ὅλα, πού βλέπουμε στόν παραπάνω χάρτη, τά γνωρίζαμε;
Μήπως εἶναι ξεχασμένα καί θαμμένα τόσο βαθειά, πού εἶναι ἀδύνατον νά τά ἀνασύρουμε στήν μνήμη μας;
Κι ὅμως…
Οὔτε ἕνας αἰὼν ἐπέρασε…
Κι ὅμως, σχεδὸν ὅλοι μας γνωρίσαμε παπποῦδες καὶ γιαγιάδες ποὺ εἶχαν ζωνταντὲς ἀναμνήσεις.
Συνέχεια
Τὸ πραγματικὸ τέλος τοῦ Ἀθανασίου Διάκου.
Το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου
(του Ευθύμιου Χριστόπουλου, εκπ/κού-δημοσιογράφου)
Το καλοκαίρι του 1947 ως μαθητής της Β’ τάξης της Εκκλησιαστικής Σχολής Λαμίας, δέχτηκα την παρακίνηση του αείμνηστου Διευθυντού της Δημητρίου Κρικέλα να συγκεντρώσω πληροφορίες από γέρους Λαμιώτες που τις είχαν από τους πατεράδες τους, για ποιο ήταν το πραγματικό τέλος του Αθανασίου Διάκου. Ταξινομώντας αυτές που συγκέντρωσα, είδα ότι τέσσερες ήταν ακριβώς ίδιες, αν και προέρχονταν από γερόντια που ζούσαν σε διαφορετικά σημεία της Λαμίας ο καθένας, και μάλιστα ένας παππούς ήταν απ’ τη Ροδίτσα.
Τότε ποὺ στὴν Βιέννη ἐκκολάπτοντο οἱ βιαστὲς τῆς Ἀνθρωπότητος.
Ο φάκελος που διατηρούσε η τσαρική αστυνομία για τον Στάλιν, με φωτογραφίες από τις αρχές της δεύτερης δεκαετίας του περασμένου αιώνα.
Ὅταν θὰ διαβάσετε τὸ παρακάτω κείμενον, θὰ μείνετε μὲ τὴν ἀπορία.
Συναντήθηκαν ἤ ὄχι αὐτά τά ξόανα μεταξύ τους;
Ἀντήλαξαν ἤ ὄχι ἰδέες γιά τό πῶς θά καταστρέψουν τήν Εὐρώπη κι ἕνα μεγάλο τμῆμα τοῦ τότε κόσμου;
Συμφώνησαν ἤ ὄχι νά δράσουν σέ παραλλήλους δρόμους;
Ἄς μὴν γελιόμαστε….
Εἶναι ἀστεῖο νὰ πιστεύουμε πὼς τόσο μεγάλες συμπτώσεις δὲν εἶναι συμπτώσεις.
Εἶναι ἀπαράδεκτον νὰ θεωροῦμε πὼς ὅλοι αὐτοί, ὅπως ὁ Τρότσκυ, ὁ Τίτο, ὁ Στάλιν, ὁ Χίτλερ καὶ ὁ Φρόιντ δὲν συναντήθηκαν. Ποῦ δέν συναντήθηκαν; Σέ μίαν Βιέννη πού τότε φιλοξενοῦσε τήν ἀφρόκρεμα τῶν ἰδεῶν καί Συνέχεια