Ἕνα ἐκπληκτικὸ δημιούργημα, μόλις εἶδε τὸ φῶς τοῦ Ἡλίου καὶ καταφθάνει γιὰ νὰ μᾶς ἀποδείξῃ πὼς γιὰ νὰ ξέρῃ κάποιος νὰ δημιουργῇ τέτοια ἔργα, κάτι ξέρει.
Ἴσως νὰ ξέρῃ τὶς ἡλιακὲς βόλτες…
Ἴσως νὰ ξέρῃ τὶς γήινες περιστροφές…
Ἴσως ἀκόμη καὶ τὸ πλανητικό μας σύστημα.
Πάντως δὲν φτιάχνεις κάτι τέτοιο ἐὰν εἶσαι σκέτο βοσκὸς ἤ τσοπάνης, καὶ δὲν ἔχεις ἀντίληψι, παρατηρητικότητα καὶ λογική. Οὔτε μὲ ὅλως τὶς συμπτώσεις παρέα δὲν καταφέρνεις τέτοιο ἀποτέλεσμα.
Ἀρχεῖα ἐτικέττας: ἱστορία
«Δὲν κοστολογοῦνται τὰ κεφάλια τῶν ἀδελφῶν μου».
Τὸ παρακάτω κείμενον τοῦ Σαράντου Καργάκου τὸ ἔχω πολλὲς ἡμέρες στὰ ἐν «ἀναμονῇ κείμενα».
Ὅταν τὸ πρωτοδιάβασα θυμήθηκα τὶς ἱστορίες ποὺ μᾶς ἐξιστοροῦσαν οἱ παπποῦδες μου, ἀπὸ τὴν πλευρὰ τῆς μητέρας μου.
Ἀνάλογες ἱστορίες, ὅπως ἡ παρακάτω.
Ἱστορίες ποὺ ὅταν τὶς σκέπτεσαι θυμᾶσαι, κι ἄς μὴν ἤσουν ἐκεῖ.
Ζεῖς μαζὺ μὲ τὰ θύματα, κι ἄς μὴν τὰ γνώρισες.
Ἀναπνέεις τὸ αἷμα τους, κι ἄς σὲ χωρίζουν ἀρκετὲς δεκαετίες ἀπὸ τὴν τελευταία τους ἀνάσα.
Αὐτὸ ὅμως ποὺ μὲ «κρατοῦσε» ἀπὸ τὴν δημοσίευσι δὲν εἶναι ἡ μνῆμες. Εἶναι ἡ μεγαλοσύνη.
Ἀδυνατοῦσα νὰ χωνέψω, ὅπως ὁμολογεῖ καὶ ὁ Καργάκος παρακάτω, στὰ νιάτα του, πὼς μποροῦσε κάποιος ποὺ πόνεσε, ποὺ πληγώθηκε, ποὺ φτώχυνε, ποὺ ὑπέφερε, ποὺ πλήρωσε ἄδικα ἀτιμίες ἄλλων, ποὺ τέλος πάντων δὲν ἐπέλεξε νὰ ἐμπλακῇ, ἀλλὰ τὸν ἐνέπλεξαν, νὰ συγχωρέσῃ.
Συνέχεια
Ἀρχιπέλαγος Γκούλαγκ (Ἀλεξάντερ Σολζενίτσιν)
Τί θά μποροῦσε κάποιος νά προσθέσῃ στό παρακάτω;
Μίαν μικρὴ σκέψις, τόση δά, γιὰ τὸν πόνο τόσων καὶ τόσων, ποὺ ὁδηγήσαν μέσα στοὺς αἰῶνες σὲ ὅλα τὰ Ἀρχιπέλαγα…
Μὲ μίαν ἄδικη καταδίκη…. Ἔτσι, διότι ἁπλῶς σκέπτονταν ἤ ἦταν διαφορετικοί…
Τόσο λίγο λοιπόν εἶναι τό κομμάτι τῆς ἐλευθερίας μας;
Ὁ Ἡνίοχος τῶν Δελφῶν.
Τοῦ Ζαχαρία Παπαντωνίου.
Ὁ Πολύζαλος, τύραννος τῆς Γέλας, ἀδελφὸς τοῦ Ἱέρωνος τῶν Συρακουσῶν, νικητὴς στὴν ἁρματοδρομία, ἔστησε στοὺς Δελφοὺς ἀνάθημα, ἕνα τέθριππο ἅρμα μὲ ἐπιβάτη τὸν ἴδιο τὸν τύραννο καὶ δίπλα τὸν ἡνίοχό του. Στὰ 373 π. Χ. βράχοι ἀπὸ τίς Φαιδριάδες πέτρες κύλισαν ἐπάνω στὸ ἱερὸ καὶ μαζί μὲ ἄλλα ἀναθήματα ἔκαμαν συντρίμματα τὸ χάλκινο ἀναβάτη, τὸ ἄλογο, τὸ ἅρμα. Σώθηκε ὁ ἡνίοχος. Χάσαμε βέβαια μεγάλο καὶ ἐνδιαφέρον σύμπλεγμα, ἔργο τῶν χαλκοπλαστικῶν ἐργαστηρίων, τὰ ὁποῖα ἔδιναν στὴν ῎Ηλιδα καὶ στοὺς Δελφοὺς τὴν ὑστεροφημία τῶν ἀθλητῶν. ῾Ο νέος ὅμως, ποὺ ἔμεινε ὁλομόναχος, χωρὶς τ’ ἄλογά του, χωρὶς τὸ ἅρμα, ποὺ τὸν ἔκρυβε ὡς τὴ ζώνη, χωρὶς τὸν ἡγεμόνα στὸ πλευρό του, κεντρίζοντας τὴ φαντασία τῶν ἀνθρώπων γιὰ τοὺς συντρόφους του, ποὺ λείπουν καὶ γιὰ τὸ γλύπτη ποὺ εἶναι ἄγνωστος, ἔγινε ἡ πλὲον περίεργη καὶ θελκτικὴ μορφὴ τῆς ἀρχαίας γλυπτικῆς – αὐτῆς ποὺ μᾶς εἶναι γνωστή.
Οἱ Ἕλληνες ἦταν ἰδεολάτρες, ὄχι εἰδωλολάτρες.
Ἡ λατρεία τῶν εἰδώλων…
Μεγάλη ὑπόθεσις…
Πολλῷ δὲ μᾶλλον νὰ ἔχουμε πιστεύσει πὼς τὸ νὰ προσκυνοῦμε εἰκόνες καὶ νὰ φιλᾶμε πτώματα εἶναι ἰδέα, ἐν ᾦ τὸ νὰ θαυμάζουμε τὸ κάλλος εἶναι εἰδωλολατρεία.
Τὰ ἀντικείμενα εἶναι ἐμπρός μας. Ὁ τρόπος ποὺ σήμερα ἀντιλαμβανόμεθα τὸν χῶρο καὶ τὸν κόσμο εἶναι ἐν τελῶς ἀνισόῤῤοπος. Ἡ γνώσις τῆς γλώσσης εἶναι ἀνύπαρκτος καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἡ ἀντίληψίς μας γιὰ τὶς ἔννοιες εἶναι γιὰ γέλια.
Ἐπί τέλους θά διεκδικήσουμε ὡς χώρα τίς γερμανικές ἀποζημιώσεις;
Αὐτὸ ποὺ ἐγνώριζα εἶναι πὼς μόνον ἰδιῶτες ἔχουν ἔως σήμερα στραφεῖ κατὰ τῆς Γερμανίας.
Δυστυχῶς τὸ Ἑλλαδοκαφριστὰν ἀπὸ νωρὶς ἔδειξε τὶς προθέσεις του.
Ἐπισήμως τίποτα κι ἀνεπισήμως δολιοφθορὲς κατὰ τῶν ἰδιωτῶν.
Σήμερα ὅμως διαβάζω πὼς ἐπιτροπὴ πλέον ἔχει συσταθῇ μὲ στόχο τὴν διεκδίκησι αὐτῶν τῶν ἀποζημιώσεων. Και βέβαια συζητᾶμε πλέον γιὰ κινήσεις κρατικές.
Γιὰ νὰ δοῦμε… Ἀναμένουμε ὅλοι μὲ μεγάλο ἐνδιαφέρον τὶς ἐξελίξεις.