Ἀπὸ τὸν Βισάλτη τὸ παρακάτω κείμενον, μᾶς ἀποκαλύπτει ἕνα ἀκόμη παιχνίδι τῶν προγόνων μας. Ἕνα ἀπὸ τὰ τόσα ἄλλα.
Οἰ γνώσεις μας δυστυχῶς περιορίζονται ἀπὸ δύο παράγοντες. Ὁ ἕνας ἔχει νὰ κάνῃ μὲ τὰ εὑρήματα κι ὁ ἄλλος μὲ τὴν κατανόησι.
Ἴσως ὅμως νὰ εἶναι καλλίτερα ἔτσι. Πῶς θὰ μπορούσαμε νὰ διαχειρισθοῦμε τέτοιους εἴδους πληροφορίες ὅταν δὲν γνωρίζουμε τὴν ἱστορία μας καὶ κατ’ ἐπέκτασιν ἀδυνατοῦμε νὰ τὴν κατανοήσουμε; Ὅταν Συνέχεια
Διόλου παράξενος τίτλος γιὰ ὅσους γνωρίζουν τὴν ἀνιστορικότητα τῶν γειτόνων καὶ τὴν ἀνθελληνικότητα (ἀδιαφορία τὴν λένε κάποιοι, ἢ ἀνευθυνότητα) τῶν «δικῶν» μας κυβερνώντων. 
Τὸ θέμα μὲ ἔχει ἀπασχολήσει ἀρκετὲς φορές. Ἡ ἀλήθεια τῆς δηλώσεως εἶναι ἕνα ζήτημα ποὺ χρήζει ἐρεύνης ἀλλὰ καὶ ἀμφισβητήσεως.
Δὲν διαφωνῶ μὲ τὴν εἰκόνα ποὺ διακρίνουμε καὶ ποὺ ἔχει πράγματι παγιώσει τὴν ἀπομάκρυνσί μας ἀπὸ κάθε στοιχεῖο πολιτισμοῦ, ἐθνικῆς ταὐτότητος καὶ ἱστορικῆς γνώσεως. Πράγματι, εἶναι πάρα πολλοὶ οἱ παράγοντες ποὺ ἔχουν συμβάλλει στὴν σημερινὴ κατάντια, μὲ προεξάρχοντα τὴν συνειδησιακὴ μας ἀποδόμησι.
Εἴμαστε λαὸς δυσκολοκυβέρνητος. Πραγματικότης. Ἀλλὰ αὐτὸ συνέβη πότε; Ἀπὸ γεννήσεώς μας; Ἀπὸ ὑπάρξεως κόσμου; Ἔχουμε μία δομὴ σκέψεως τέτοια ποὺ μᾶς δίδει ἀνάσα πνευματικῆς ἐλευθερίας. Γιὰ νὰ μᾶς κυβερνήσῃ κάποιος πρέπει Συνέχεια
Στὴν ἀρχὴ σκέφθηκα νὰ μὴ τὸ δημοσιεύσω. Μὲ πόνεσε πάρα πολὺ ὅλη αὐτὴ ἡ ἀθλιότης τῶν «ἑταίρων» μας καὶ μοῦ ἐξύπνησε μνῆμες ἀπὸ μίαν ἄλλην γενοκτονία, ἕνα ἄλλο ὁλοκαύτωμα, αὐτὸ τῶν παππούδων μας ἀπὸ τὸν Πόντο καὶ τὴν Μικρὰ Ἀσία.
Μετὰ ὅμως, οἱ δεύτερες σκέψεις μὲ βοήθησαν νὰ τὸ δῶ διαφορετικά. Πρέπει νὰ γνωρίζουμε. Πρέπει νὰ ξέρουμε μὲ ποιούς συνδιαλεγόμαστε. Πρέπει νὰ ἔχουμε ἀπόλυτο ἐπίγνωσι, ἀκόμη καὶ τώρα, γιὰ τὸ εἶδος καὶ τὸ ποιὸν τῶν Γερμανῶν.
Πιστεύω βαθύτατα πὼς ὄταν κάποιος διαπράττει μίαν φορὰ κτηνωδίες, μπορεῖ νὰ τὸ ἐπαναλαμβάνῃ διαρκῶς, ἐὰν δὲν τιμωρηθῇ. Ὅπως ὁ Τοῦρκος γιὰ Συνέχεια
Ἀρκετὲς φορὲς ἔχω γράψει γιὰ τὴν μοναδικὴ σχέσι τῶν προγόνων μας μὲ κάθε μεριὰ τοῦ πλανήτου. Τὰ εὑρήματα, ἂν καὶ σπάνια κάποιες φορές, ὑπαρκτά ὅμως καὶ μοναδικὰ ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα τῶν ἰσχυρισμῶν μου.
Πολλοί, ἀκόμη καὶ «εὑρέως ἀποδεκτοί» «ἐπισήμονες», εἶτε τὰ ἀποκρύπτουν, εἶτε τὰ ἀγνοοῦν, εἶτε κι ἀκόμη τὰ καταστρέφουν. Οἱ λόγοι; Μοῦ εἶναι ἀδιάφοροι. Τὸ οὐσιῶδες εἶναι πὼς ἀκόμη καὶ μέσα ἀπὸ τὴν τόσο καταστροφικὴ δράσι κάποιων, ἡ ἀλήθεια ξεπηδᾶ φωτεινὴ καὶ ἀπαστράπτουσα.
