του Παντελή Καρύκα
Το νερό αποτελεί ένα από τα πολυτιμότερα αγαθά για τη διατήρηση της ζωής στον πλανήτη.
Την αλήθεια αυτή γνώριζαν και οι παλαιοί και πολλές φορές προσπάθησαν να στερήσουν το πολύτιμο αυτό αγαθό από τους αντιπάλους τους, ή ακόμα χειρότερα να το χρησιμοποιήσουν ως όπλο κατά των αντιπάλων τους.
Μια καταγεγραμμένη χρήση δηλητηρίων από Έλληνες για στρατιωτικούς σκοπούς έλαβε χώρα το 1275 μ.Χ. κατά την διάρκεια της φραγκοκρατίας. Συνέχεια
«19η Ἰουνίου.
Νὰ δέσωμεν τὰ πράγματά μας…Ὁ ἐπιλοχίας Σαγιᾶς καλεῖ τὸν λόχον καὶ ἀναγγέλει ὅτι ὁ πόλεμος ἐκηρίχθη…
ΖΗΤΩ μόνο ἀκούεται…Τὴν 7η πρωινὴ ἐκκινήσαμεν. Ἡ μάχη εἶχε γεννικευθῆ…
Ὁ πρῶτος λόχος διατάζεται ὅπως βαδίσει δεξιώτερα, δηλαδὴ ἐν μέσῳ τοῦ 1ου καὶ 3ου τάγματος.
Ἡ ἡμερησία διαταγὴ τῆς μεραρχίας ἔλεγεν ὅπως καθαρίσωμεν τὸ ἔδαφος καὶ να βαδίσωμεν πρὸς τὸ ὕψωμα 605. Συνέχεια
«Aπό το Aπρίλιο του 1898 εγκαταστάθηκε στην Αθήνα η Διεθνής Oικονομική Eπιτροπή (Δ.O.E.) που αρχικά είχε ονομαστεί Διεθνής Eπιτροπή Eλέγχου, αλλά παρά την αλλαγή της ονομασίας της έμεινε γνωστή ως “Έλεγχος”. H επιτροπή αποτελούνταν από έξι μέλη, αντιπροσώπους των Μεγάλων Δυνάμεων και εκχωρήθηκαν στην ευθύνη της τα έσοδα από τα μονοπώλια αλατιού, πετρελαίου, σπίρτων, παιγνιόχαρτων, τσιγαρόχαρτου, του φόρου κατανάλωσης καπνού, των τελών χαρτοσήμου και των δασμών του λιμανιού του Πειραιά. Aυτά και άλλα έσοδα, αν χρειαζόταν, θα διαθέτονταν στην εξυπηρέτηση των δανειακών υποχρεώσεων της χώρας, ενώ η Eπιτροπή είχε τη δυνατότητα παρεμβάσεων σε διάφορους τομείς των δημόσιων υπηρεσιών, ώστε να εξασφαλιστεί η επαρκής και έγκαιρη καταβολή των οικονομικών υποχρεώσεων προς τους δανειστές.» Συνέχεια
Santorini, Porcacchi, 1576
Στὶς ἀρχὲς τοῦ ΙΗ’ αἰώνα τὸ ἡφαίστειο τῆς Σαντορίνης ἀφυπνίζεται καὶ πάλι. Τὴν ἔκρηξη τοῦ 1707, ποὺ δημιούργησε τὴ νησίδα Νέα Καμμένη, παρακολούθησε καὶ περιγράφει μὲ δραματικὲς λεπτομέρειες, ἕνας Ἰησουίτης μισσιονάριος περιηγητὴς ἐγκατεστημένος στὴ Σαντορίνη, ὁ πατὴρ Tarillon, σὲ μία ἔκθεση πρὸς τοὺς προϊσταμένους του.
Στὶς 23 Μαΐου 1707 εἶδε νὰ βγαίνῃ ἀπὸ τὴ θάλασσα ἕνα καινούργιο νησί, ἀνάμεσα στὴ Μικρὴ καὶ τὴ Μεγάλη Καμμένη, κάπου τριάντα μίλια ἀπὸ τὴ Σαντορίνη.
Συνέχεια
«Τοῦτο τὸ κάστρο, Γερμανέ, ποὺ θέλεις νὰ κουρσέψῃς
πάνω σ’ αἰώνων κόκκαλα εἶναι θεμελιωμένο
καὶ πίνουν τὰ θεμέλια του χιλιάδες χρόνια αἷμα
καὶ τρέφεται μὲ δάκρυα καὶ μὲ καημοὺς θεριεύει,
κι εἶναι ἄπαρτο κι εἶν’ ἄφθαρτο καὶ πάντα στέκει ὁλόρθο
ἀλύγιστο κι ἀσάλευτο τῆς λευτεριᾶς ταμποῦρι.
Συνέχεια
