Ἡ μνημονιακὴ κατάστασις ποὺ ἐπικρατεῖ (ὄχι φυσικὰ γιὰ πρώτη φορά) στὴν χώρα, εἶναι τόσο ἀσφυκτική, ποὺ τὸ μένος τῶν πολιτῶν κορυφώνεται, κατὰ τῶν κρατούντων. Ἕνα μένος ὅμως ποὺ κακῶς κορυφώνεται, ἐφ΄ ὅσον ἡ ἐνέργειά μας θὰ ἔπρεπε νὰ ἀναλώνεται σὲ ἄλλους τομεῖς, πιὸ ἐποικοδομητικούς, ὅπως αὐτὸν τῆς ἐπαναδομήσεως τῶν κοινωνιῶν μας. Διότι οἱ κοινωνίες, ποὺ ἐμπεριέχουν σαφεῖς βάσεις ἐπικοινωνίας, εἶναι αὐτὲς ποὺ δομοῦν πολιτικὰ συστήμα καὶ δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ τοὺς …ἀντιπροσώπους κάθε κόμματος ἢ κάθε τοκογλυφικοῦ μηχανισμοῦ. Συνέχεια
Ἤ μήπως ὥρα νά θυμηθοῦμε, νά μάθουμε, νά συνειδητοποιήσουμε τό τί ἀκριβῶς παρασκήνιο ἐστήθη πίσω ἀπό τήν αἱματοβαμμένη ἱστορία μας;
