Ἐὰν κάποιος ταλαντοῦχος ἱστορικὸς θελήσῃ, κάποιαν στιγμὴ στὸ μέλλον, νὰ γράψῃ τὴν Παγκόσμιο Ἱστορία τῆς Ἀνοησίας (ἢ τῆς Ἀτιμίας, τὸ ἴδιο εἶναι) θὰ πρέπῃ ὁπωσδήποτε νὰ συμπεριλάβῃ κι ἕνα μεγάλο κεφάλαιο, ποὺ θὰ διατρέξῃ τὸ χρονικὸ τῶν σχέσεων τῆς Ἑλλάδος μὲ τὴν ὑπόλοιπο Εὐρώπη.

Ἡ προσπάθεια πολλῶν ἀπὸ ἐμᾶς στὸ ἐσωτερικό, – ἡμῶν τῶν ὑπηκόων τῆς ἑλληνικῆς ἐπαρχίας τῆς Ε.Ε. -, νὰ ἐξωραΐσουν, μέχρι καθαγιασμοῦ, κάθε τί ποὺ ὁμοιάζει λόγῳ ἐτικέττσας «εὐρωπαϊκὸ» καὶ νὰ αὐτό-μαστιγωθοῦν, ἐπιδεικνύοντας τὴν ἀγωνιώδη προσπάθειά τους νὰ ἀποτινάξουν ἀπὸ μέσα τους τὸν Ἀνατολίτη, γιὰ νὰ ὁμοιάζουν κι αὐτοὶ Εὐρωπαῖοι, θὰ ἦταν κωμικὴ ἐὰν δὲν ἦταν θλιβερή.