Δημήτριος Μοσχονησιώτης. Ἕνας ἀμνημόνευτος Ἥρως.

Ἐπὶ τῇ εὐκαιρίᾳ τῆς ἐπετείου Ἁλώσεως τοῦ Παλαμηδίου (30 Νοεμβρίου 1822) νὰ ἀφιερώσουμε κάποιες ἀράδες στὸν Πρωταγωνιστὴ τοῦ μεγάλου ἐκείνου ἐπιτεύγματος, τὸν λιγότερο καὶ ἴσως …καθόλου γνωστό, Δημήτριο Μοσχονησιώτη! 

Ὅπως συμβαίνει πάντα (κακῇ τῇ μοίρᾳ ἢ ἡ καλλιέργεια τῶν κακῶν χαρακτηριστικῶν τῆς ἑλληνικῆς ῥάτσας, ἀπὸ ἐπιτηδείους ἐξουσιαστές;) ἐκεῖνοι οἱ ὅποιοι πιστοὶ στὸ ὑπὲρ Πατρῖδος καθῆκον μάχονται ἕως ἐσχάτων καὶ δὲν λαμβάνουν τὴν πρέπουσα ἀναγνώριση, τοὐλάχιστον ἐκείνη ποὺ ἱστορικὰ τοὺς ἀναλογεῖ… Συνέχεια →

Ἡ δύσκολη διαδρομή…

Εἶναι αὐτὴ ποὺ ἐλάχιστοι ἐπιλέγουν.
Εἶναι ἡ διαδρομὴ ἐκείνη ποὺ ἀπαιτεῖ κόπο, πόνο, θυσίες πραγματικές.
Εἶναι ἐκείνη ἠ διαδρομὴ ποὺ καθημερινῶς τὴν πληρώνεις ἀν τὶ νὰ σὲ ἀνταμείβῃ. Συνέχεια →

Ῥόλοι ποὺ παίζουν οἱ ἄνθρωποι.

Κάποιοι γιὰ νὰ προστατεύσουν τὰ εὐάλωτα συναισθήματά τους καὶ νὰ τραβήξουν τὴν προσοχὴ τῶν ἄλλων, πολλὲς φορὲς ἀναπτύσσουν τὸν ῥόλο τοῦ θύματος.
Τὸ θῦμα στέλνει τὸ μήνυμα: «ἂχ ἐγὼ ὁ καϋμένος, δὲν τὰ καταφέρνω, φρόντισέ με!!!»
Ἔτσι ἀγκιστρώνεται σὲ κάποιον ποὺ θὰ τὸν σώση καὶ θὰ τὸν περιποιεῖται, καὶ ἔτσι θὰ κερδίση μιὰ δυναμικὴ προστασία γιὰ τὸ ἀδύναμο κόμματι μέσα του. Δὲν ἀναλαμβάνει τὶς εὐθῦνες τῆς ζωῆς του, ἐπειδὴ αἰσθάνεται ἀνήμπορος καὶ ἀνίσχυρος.
Αἰσθάνεται ὅτι ἡ ζωή του εἶναι πέρα ἀπὸ τὸν ἔλεγχό του καὶ κατηγορεῖ τοὺς ἄλλους γιὰ ὅ,τι τοῦ συμβαίνει. Κατηγορεῖ τοὺς γονεῖς του, τὴν παιδική του ἡλικία, τὴν κακοτυχία του, τὸ σύστημα καὶ πιστεύει ὅτι γιὰ ὅ,τι τοῦ συμβαίνει φταίει κάποιος ἄλλος.
Συνέχεια →

Ὁ ἐν τῇ λέξει λανθάνων ὁμηρικὸς λόγος. (Λευκάς)

Λευκάς. Ἡ ὁμηρικὴ νῆσος Ἰθάκη τοῦ Ἰονίου πελάγους.

Λευκὰς                    Σελὶς Ο. Λ. Πανταζίδου                   §
Λ Λαερτιάδεω                          384
ε ἕδος                                       181                                        3
υ ὑπέρτατον                            649                                        1
κ κεῖται                                     351                                      2α Συνέχεια →

Ἀνασυράμεναι τοὺς χιτωνίσκους

Τον μύθο μας παραδίδει ο Πλούταρχος, στο Περί Γυναικείων Αρετών, 248a.
Για να τιμωρήσει τον Ιοβάτη, τον άπιστο βασιληά των Λυκίων, ο ήρως Βελλερεφόντης ορμαίνεται από την θάλασσα προς τα μεσόγεια, σέρνοντας πίσω του ένα.. τσουνάμι, ένα πελώριο κύμα της θαλάσσης, που κατακλύζει τον κάμπο ολόκληρο κι αφανίζει τα έργα των ανθρώπων: «καὶ θέαμα δεινὸν ἤ ἐπομένης μετεώρου τῆς θαλάττης καὶ ἀποκρυβούσης τὸ πεδίον». Συνέχεια →

Ὅμοιος ὁμοίῳ ἀεὶ πελάζει

Πόσο πολύ μπορεῖ νά εἶναι κάποιος διαβρωμένος, ἠθικά, ὥστε νὰ μὴν αἰσθάνεται οὐδὲ ἴχνος ντροπῆς ἢ χωρὶς κανέναν συνειδησιακό ἐνδοιασμό νά ἐπικυρώνῃ ὡς «ἄσπρο», τὸ κατὰ γενικὴ ὁμολογία καὶ πλέον πασιφανές, …μαῦρο;
Ἔτσι οἱ «κύριοι» καὶ οἱ «κυρίες» βουλευτάδες, ποὺ ἐψήφισαν «Ὄχι» στὴν ἄρσι τῆς βουλευτικῆς ἀσυλίας τοῦ Μιχελάκη (εἶχε παραπεμφθῆ ἀπὸ τὴν ἐπιτροπὴ δεοντολογίας τῆς Βουλῆς γιὰ χρηματισμό) θεωροῦν πὼς κάνοντας τὸ ἄσπρο –μαῦρο ἔχουν ἐπιτελέσει στὸ ἀκέραιο τὸ βουλευτικό τους καθῆκον, ἔτσι φυσικὰ ὅπως αὐτοὶ τὸ ἐννοοῦν… Συνέχεια →