Ἐρώτησις πρὸς τὸν ὑπουργὸ κο Χαρδούβελη


Κὲ ὑπουργὲ διαβάζω καὶ βλέπω στὰ ΜΜΕ ὅτι ἑτοιμάζεται τὸ ὑπουργεῖο νὰ δώσῃ τὸ πράσινο φῶς γιὰ ἐλέγχους ἀπὸ τὴν ἐφορία στὰ σπίτια τῶν φορολογουμένων ἀκόμη καὶ χωρὶς τὴν παρουσία εἰσαγγελέα.
Προσπαθοῦν μάλιστα νὰ τὸ περάσουν ὡς τὸ ἀπόλυτο ὅπλο κατὰ τῆς φοροδιαφυγῆς. Συνέχεια →

ΠΟΣΑ καλεῖται νά πληρώσῃ γιά ΕΝΦΙΑ τό «χαμόγελον τοῦ παιδιοῦ»;

Ὁ «δίκαιος» καὶ σύγχρονος φόρος ἀκινήτων, για τὸν ὁποῖο δήλωσε ὑπερήφανος ὁ Γιάννης Στουρνάρας, ζητάει 95.000 εὐρῶ ἀπὸ τὸ «χαμόγελο τοῦ παιδίου».

Τὸ πόσο χυδαῖο καὶ Λενινιστικὸ εἶναι ἔνα κράτος, μπορεῖ νὰ φανῇ ἀπὸ τὴν φορολόγηση τοῦ ἐθελοντισμοῦ γιὰ κοινωνικοὺς σκοπούς. Συνέχεια →

Χάλια τὸ σκηνικὸ ποὺ ἔστησαν στὴν Ἀμφίπολιν γιὰ νὰ …φωτογραφηθοῦν!!!

Ἐντάξεις…
Τὸν ἀρχαιολογικὸ χῶρο τὸν ἐγνωρίζαμε ἐδῶ κι ἀρκετὰ χρόνια… Δὲν εἶναι ἔκπληξις…

Ἔκπληξις ὅμως εἶναι τὸ σκηνικὸ ποὺ ἐστήθη γιὰ νὰ βγάλῃ ὁ μαλάκας φωτογραφίες.
Πόσον καιρό ἔκανε πρόβες τό σενάριο ὁ βλάκας γιά νά μπορέσῃ νά τά πῇ;;;

Συνέχεια →

Μία μυστηριακὴ βυθισμένη πόλις.

Ἀρχαία πόλις κάτω ἀπό τό Τρίγωνον τῶν Βερμούδων;


Στὸν βυθὸ τοῦ ὠκεανοῦ, στην περιοχὴ τοῦ Τριγώνου τῶν Βερμούδων, μιὰ ὁμάδα Καναδῶν ἐπιστημόνων ἐντόπισε πρόσφατα μιὰ χαμένη πόλη. Συνέχεια →

Ὅταν οἱ δρόμοι χωρίζουν…

Ὑπάρχουν κάποιες στιγμὲς στὴν ζωή μας ἰδιαιτέρως ἐπίπονες καὶ δύσκολες.
Εἶναι ἐκεῖνες οἱ στιγμὲς ποὺ χωρίζουν οἱ δρόμοι μας μὲ ἀνθρώπους ποὺ ἀγαπήσαμε.
Αὐτὸς ὁ χωρισμός, εἶτε ὁριστικός, εἶτε περιστασιακός, εἶναι πάντα δύσκολος.

Ἐκεῖ ὅμως ποὺ δύσκολα ἀποφασίζουμε νὰ ἐπικεντρωθοῦμε, ΟΛΟΙ μας, εἶναι στὸ νὰ ἀφήσουμε αὐτὸ τὸ ἀγαπημένο πρόσωπο νὰ πάρῃ τὸν δρόμο του, δίχως νὰ πονᾶμε πολύ, ἑστιάζοντας κυρίως σὲ αὐτὰ ποὺ μοιρασθήκαμε μαζύ του κι ὄχι σὲ αὐτὰ ποὺ χάνουμε. Συνέχεια →

Ὅταν κάποιες φορὲς περνῶ ἀπὸ τὴν γειτονιὰ τῶν παιδικῶν μου…

Κάποιες φορές, ὅταν περνῶ ἀπὸ τὴ γειτονιὰ τῶν παιδικῶν μου χρόνων, ἔρχονται οἱ μυρωδιὲς ἀπὸ τίς παιδικὲς ἀναμνήσεις, εἰκόνες κι ἀναμνήσεις ποὺ κάποιες ἀπὸ αὐτὲς μὲ πιέζουν ἀκόμη. Σχολικὰ χρόνια, τιμωρίες, ἕνα πουλὶ σκοτωμένο ἀπὸ σφεντόνα, ἡ τσέπη τοῦ παλτοῦ νὰ κολλᾷ ἀπὸ τὴν τσίχλα ποὺ ἐπιπόλαια εἶχα κρύψει τὴν ὥρα τοῦ μαθήματος, κυριακάτικα σκισμένα παντελόνια, ἀγορίστικα παιχνίδια ποὺ τὰ προτιμοῦσα ἀπὸ αὐτὰ τῶν κοριτσιῶν, ὑπέροχα πρωϊνὰ συναισθήματα, μεγάλα ὄνειρα ποὺ ἔνοιωθα ὅτι μὲ ἕνα σάλτο μπορῶ νὰ τὰ ἀγγίξω. Τὸ πιὸ μεγάλο μυστήριο ἦταν τότε γιὰ ἐμένα ὁ μπλὲ οὐρανὸς καὶ τὰ ἀστέρια, τὸ πιὸ ὡραῖο ὄνειρο μοῦ ἦταν ἡ θάλασσα καὶ ὁ μεγαλύτερος ἐφιάλτης μου ὁ καλοκαιρινὸς ὑποχρεωτικὸς μεσημεριάτικος ὕπνος. Θυμᾶμαι ἔτσι πολὺ μακρυνὰ μιὰν αἴσθησι, ποὺ μᾶλλον τὴν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιά, κάποιες λεπτὲς διασυνδέσεις ἀνάμεσα στὰ μάτια καὶ στὰ αὐτιά, στὶς μυρωδιὲς καὶ στὶς γεύσεις, ἐταύτιζα τοὺς ἤχους καὶ τὰ γράμματα τῆς ἀλφαβήτου μὲ χρώματα, τίς γεύσεις μὲ σχήματα καὶ πολλὰ ἄλλα τέτοια. Συνέχεια →