Δὲν ξέρω ἂν εἶναι καλὸ ἢ κακό πρᾶγμα ἡ ῥωσσικὴ «ἐπέμβασις», «ἀνάπτυξις δυνάμεων», «εἰσβολή», ἢ ὅπως ἀλλοιῶς καὶ κατὰ καιροὺς οἱ διάφοροι «δυτικοὶ» ὑποκριταὶ βαπτίζουν τὰ κερδοσκοπικὰ των σαφάρια.
Οὔτε μὲ ἐνδιαφέρουν αἱ συγκριτικαὶ (καὶ συγκρητικαὶ) θεωρίαι μὲ τὰ Κοσσυφοπέδια καὶ ἄλλα τινά.
Ἐδὼ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, τέτοια θέματα τὰ βλέπω τελείως …«ἰσραηλινά». Συνέχεια
Ἀρχεῖα συγγραφέως: Φιλονόη
Οὐδέποτε μὲ ἐφώναξαν ὅταν μοιράζοντο κέρδη!
Ἔρχεται ὁ διαχειριστὴς μὲ τὰ κοινόχρηστα.
-Μπορὼ να σᾶς κανῷ μιάν ἐρώτησι; Συνήθως, ἅμα τοῦ πεῖς «ναί» κάνει δεκαπέντε, ἀλλὰ τέλος πάντων. Τοῦ ἔγνεψα νὰ προχωρήσῃ.
-Ἐδωσε ὁ Ἀλογοσκούφης στίς τράπεζες 28 δίς εὑρῶ;
Ναὶ τοῦ λέω, τὰ ἔδωσε! Συνέχεια
Ἡμιαπασχόλησις παντοῦ!
Πέραν τῆς πράγματι προβληματικῆς οἰκονομικῆς καταστάσεως, ποὺ ὅλους μᾶς θέτει ὑπὸ τὸν ζυγὸ τῆς δουλείας, ἐδῶ τίθεται ἀκόμη ἕνα ζήτημα, πολὺ σοβαρότερον ἀπὸ αὐτὸ ποὺ ἀπὸ ἀρχαιοτάτων ἐτῶν, ἐθεωρεῖτο ὡς ἀναφαίρετον δικαίωμα τοῦ ἀνθρώπου κι ἐλέγετο ἐργασία.
Ἐδῶ πλέον τίθεται θέμα ἀλλαγῆς κοινωνικῶν ἱστῶν καὶ δομῶν, μὲ τέτοιον τρόπο, ποὺ οὐσιαστικῶς μᾶς ὁδηγοῦν ΟΛΟΥΣ ἄμεσα στὸ νὰ ἐξαρτώμεθα ἀπὸ τὰ συσσίτια καὶ ἀπὸ τὴν ἐλεημοσύνη. Κι αὐτὸ ποὺ γράφω τὸ γράφω ἀπολύτως συνειδητῶς καὶ ἀντιλαμβάνομαι πὼς θὰ ξεφύγῃ …ΟΥΔΕΙΣ ἀπὸ αὐτὴν τὴν κατάρα!!!
Θὰ μποροῦσε…
Κάθε φορά ποὺ πηγαίνω Σούνιο, ἀπὸ τὴν παραλιακή, μοῦ ἔρχονται στο μυαλὸ οἱ κουβέντες ἐνὸς φίλου ἀπὸ τὴν Ἀμερική.
Ὅταν τὸ 2010 εἴχαμε κάνει μαζὶ τὴν διαδρομή, μοῦ εἶπε ἐντυπωσιασμένος:
«Τὶ Γαλλικὴ Ῥιβιέρα, Μονακὸ καὶ ἀνοησίες… Συνέχεια
Φτιάχνουμε σαπούνι ἀπό βαλσαμέλαιον; (Σπαθέλαιον);
Ἀρκετὲς φορὲς ἔχουμε προτείνει ἐναλλακτικὲς ἰδέες, πρὸ κειμένου νὰ ἀποφύγουμε τὰ βαρύτατα καὶ γιὰ τὴν ὑγεία μας ἀλλὰ κυρίως γιὰ τὸ περιβάλλον μας καθαριστικὰ τοῦ ἐμπορίου.
Διαπιστώνω πὼς ὅλο καὶ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀναζητοῦν αὐτὲς τὶς ἐναλλακτικὲς καὶ αὐτὸ μὲ χαροποιεῖ.
Σήμερα λοιπὸν θὰ σᾶς παρουσιάσω τὴν παρασκευὴ σαπουνιοῦ ἀπὸ βαλσαμέλειον ἤ σπαθέλαιον, ποὺ οὐσιαστικῶς μπορεῖ νὰ μᾶς προσφέρῃ πολλὰ περισσότερα ἀπὸ ἕνα σαπούνι. Συνέχεια
Οἱ Ἕλληνες οὐδέποτε ἔκλιναν γόνυ ἤ αὐχένα.
Ὁ ἀρχαῖος Ἕλληνας ποτὲ δὲν προσκύνησε ἄνθρωπο ἢ θεό. Ἡ Γαλλίδα Ἑλληνίστρια Ζακλὶν ντὲ Ῥομιγύ, στὴν ὁμιλία της στην Πνύκα, τὸ 1995 εἶπε:
«Οἱ Ἕλληνες εἴχαν καταλάβει ὅτι ἡ ἰδιαιτερότητά τους ἤταν νὰ μὴν ὑποκλίνονται μπροστὰ σὲ ἄνθρωπο, καὶ να μὴ δέχονται τὴν ἀπόλυτο ἐξουσία».
Στην Ἀνατολὴ ἡ γονυκλισία ἤταν πολὺ σύνηθες φαινόμενο. Συνέχεια