Τὸ Πακιστὰν μισεῖ κάθε τί Ἑλληνικὸ καὶ στηρίζει ἀπροκάλυπτα τὸν δικτατοροσουλτάνο καὶ τὴν δικτατορία του ἠθικὰ καὶ ὑλικὰ γιὰ νὰ σφάζῃ Συρίους καὶ Κούρδους καθημερινῶς. 
Συνέχεια
Ἀρχεῖα κατηγορίας: παιδεύομαι καί ἐκπαιδεύομαι
Ξεκόβουμε ὁριστικῶς ἀπὸ τὶ …κόττες τοῦ κόσμου μας!!!
Οἱ κοινωνίες μας συγκροτῶνται, ἐδῶ καὶ αἰῶνες, ἀπὸ ἄτομα πού, συνήθως, χαρακτηρίζονται ἀπὸ τὸ …ὀλίγον. Μά, ἀκριβῶς ἐπεὶ δὴ στὴν Φύσιν δὲν ὑπάρχει ὀλίγον (ἔγκυος, γιὰ παράδειγμα), φθάσαμε ἐπὶ τέλους στὸ σημεῖον – καμπή, ποὺ ἐὰν δὲν ἀποφασίσουμε τὸν ῥόλο μας σαφῶς, θὰ μᾶς …καταπιῆ τὸ ποτάμι τοῦ κοττο-πλήθους στὸν ἀφανισμό του.
Συνέχεια
Δύο μέτρα καὶ δύο σταθμὰ σὲ μυαλὰ ἀχταρμᾶ
Καὶ φθάνει ἡ στιγμὴ νὰ ἀναρωτᾶται κάποιος σοβαρὰ γιὰ τὴν πνευματικὴ (ἂς ποῦμε) ὑγεία τῶν συμπολιτῶν του. 
Σκοτώνεται (ἤ, ἄλλως, αὐτοκτονεῖ, κατ’ ἐμὲ) ὁ Παντελίδης καὶ ἔνας θρῆνος σηκώνεται ἐντὸς κι ἐκτὸς συνόρων. Ποιός; Ὁ Παντελίδης ποὺ ἦταν ντίρλα ἀπὸ οἰνόπνευμα (ἴσως καὶ ναρκωτικὰ) μὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀναγνωρισιμότητά του. Καὶ μαζύ του, ἔτσι, γιατί ἤθελε νὰ περνᾷ καλά, εἶχε καὶ δύο κορίτσια, ποὺ οὐδέποτε θὰ ξαναζήσουν φυσιολογικά, μετὰ ἀπὸ ὄσα ἐβίωσαν δίπλα του.
Μεθυσμένος ὁ Παντελίδης ποὺ παρὰ λίγο νὰ πάρῃ μαζύ του δύο κοπέλλες… Ὅλοι κλαῖν γιὰ τὸν Παντελίδη, οὐδεὶς κλαίει γιὰ τὰ κορίτσια καὶ στὴν μνήμη του προσκυνοῦν ἅπαντες οἱ θαυμαστές του.
Τί θά γινόταν ὅμως ἐάν συμπαρέσυρε στήν αὐτοκτονία του καί μερικούς πεζούς ἤ μερικούς ἄλλους ἐπιβάτες διερχομένων ὀχημάτων;
Δὲν θὰ ἀπαντήσω ἐγώ… Ἂς ἀπαντήσουν οἱ, ἀκόμη καὶ σήμερα, θρηνοῦντες… Συνέχεια
Τώρα ζοῦμε στὸ Χάος μας! (ἀναδημοσίευσις)
Ἔγραψα ἀρκετὲς φορὲς γιὰ τὸ Χάος μας.
Ὑποτεταγμένοι, αὐτοβούλως, στὴν …βλακεία!!!
Κυττᾶς γύρω σου καὶ καθημερινῶς ἀπελπίζεσαι ἀπὸ τὴν κατάντια, τὴν ὁποίαν διαπιστώνεις σὲ κάθε σου βῆμα. Ἡ ἀνθρωπότης στὰ χειρότερά της καὶ οὐδόλως ἐννοεῖ τὴν κατάντια της. Πιθηκίζοντα ἀνθρωποειδῆ καταντήσαμε ἅπαντες, μὲ σχεδὸν ἀνύπαρκτες ἐξαιρέσεις ἀνάμεσά μας. Καὶ διαρκῶς τὰ πάντα χειροτερεύουν, ἰδίως σὲ περιόδους ὅπου μεταφέρουμε τὰ σαρκία μας σὲ χώρους διακοπῶν.
Ὑπάρχουν τέλματα ὅσο ὑπάρχουν …τελματωμένοι!!!
Ἡ λέξις τέλμα, κατὰ Δημητρᾶκο, σημαίνει: «στάσιμον ὕδωρ, λιμνάζον ὕδωρ, ἕλος, βοῦρκος, βάλτος, βαλτότοπος, τόπος πηλώδης ὕδωρ ἔχων».
Τὸ ὅτι ἐμεῖς χρησιμοποιοῦμε τὸ τέλμα γιὰ νὰ δηλώσουμε πὼς κάπου, κάτι ἔχει παγιδευθῆ, πολὺ γενικῶς, ἀλλὰ ὄχι ἐννοῶντας πάντα πὼς αὐτὴ ἡ παγίδευσις σχετίζεται μὲ ὕδωρ, κατ’ ἀρχὰς δηλώνει ἐκπεσμὸ τῆς ἐννοιολογικῆς μας ἀντιληπτικότητος. Συνέχεια