Καὶ φθάνει ἡ στιγμὴ νὰ ἀναρωτᾶται κάποιος σοβαρὰ γιὰ τὴν πνευματικὴ (ἂς ποῦμε) ὑγεία τῶν συμπολιτῶν του.

Σκοτώνεται (ἤ, ἄλλως, αὐτοκτονεῖ, κατ’ ἐμὲ) ὁ Παντελίδης καὶ ἔνας θρῆνος σηκώνεται ἐντὸς κι ἐκτὸς συνόρων. Ποιός; Ὁ Παντελίδης ποὺ ἦταν ντίρλα ἀπὸ οἰνόπνευμα (ἴσως καὶ ναρκωτικὰ) μὰ καὶ ἀπὸ τὴν ἀναγνωρισιμότητά του. Καὶ μαζύ του, ἔτσι, γιατί ἤθελε νὰ περνᾷ καλά, εἶχε καὶ δύο κορίτσια, ποὺ οὐδέποτε θὰ ξαναζήσουν φυσιολογικά, μετὰ ἀπὸ ὄσα ἐβίωσαν δίπλα του.
Μεθυσμένος ὁ Παντελίδης ποὺ παρὰ λίγο νὰ πάρῃ μαζύ του δύο κοπέλλες… Ὅλοι κλαῖν γιὰ τὸν Παντελίδη, οὐδεὶς κλαίει γιὰ τὰ κορίτσια καὶ στὴν μνήμη του προσκυνοῦν ἅπαντες οἱ θαυμαστές του.
Τί θά γινόταν ὅμως ἐάν συμπαρέσυρε στήν αὐτοκτονία του καί μερικούς πεζούς ἤ μερικούς ἄλλους ἐπιβάτες διερχομένων ὀχημάτων;
Δὲν θὰ ἀπαντήσω ἐγώ… Ἂς ἀπαντήσουν οἱ, ἀκόμη καὶ σήμερα, θρηνοῦντες… Συνέχεια →