Ἡ …ψυχοθεραπεία τοῦ ποδοσφαίρου.

Πυρετὸς τοῦ ποδοσφαίρου ἀπόψε…
Παναθηναϊκὸς – Ὀλυμπιακός…
Ἄλλο ἕνα μᾶτς ποὺ δὲν θὰ δῶ, γιατὶ βαριέμαι ὁποιονδήποτε ποδοσφαιρικὸ ἀγῶνα, ὁπουδήποτε καὶ μὲ ὁποιονδήποτε.

Παρόλα αὐτὰ σέβομαι αὐτοὺς ποὺ τὸ ἀγαποῦν…
Γιατί… Πῶς νά τό κάνουμε;  Εἶναι πολλοί. Συνέχεια →

Βλέποντας πίσω ἀπὸ τὶς εἰκόνες τῶν ἑορτασμῶν μίας Ἐθνικῆς Ἐπετείου

Μία Ἐθνικὴ ἐπέτειος εἶναι ἕνας πολὺ σημαντικὸς δείκτης ἀναγνωρίσεως αὐτῶν ποὺ ἀκόμη, ἔστῳ καὶ ὑποσυνειδήτως/ἀσυνειδήτως, ἐνασχολῶνται καὶ ἀγωνιοῦν γιὰ τὴν πορεία τοῦ Ἔθνους.

Συνέχεια →

Πάντα ἔτσι γινόταν…

…πάντα ἔτσι γινόταν…
Ἅγιοι μεγαλοπρεπεῖς Ζωγράφοι στόλισαν τὰ μάτια μας…
Φλογεροὶ σαλεμένοι Ποιητὲς ἀνεκάλυψάν τὶς λέξεις μας…
Θαυμάσιοι ἀνεκτίμητοι Μουσικοὶ χάιδεψαν τὰ αὐτιά μας…
Συνέχεια →

Θυσία τοῦ …τρελλοῦ!!!

Πρὸ ἑνὸς ἔτους ἕνα παλληκάρι ἔπεσε ἀπὸ σφαῖρες Ἀλβανῶν στοὺς Βουλιαράτες τῆς Βορείου Ἠπείρου, διότι, ἐπισήμως πάντα, ὕψωσε τὴν ἑλληνικὴ σημαία στὸ σημεῖο ταφῆς Ἑλλήνων πολεμιστῶν τοῦ ἑλληνο-ἰταλο-ἀλβανικοῦ πολέμου.

Πρὸ ἐτῶν ἔνα ἄλλο παλληκάρι ἔπεσε, μὲ τὰ ἴδια προσχήματα, στὴν Κύπρο, στὸν τόπο δολοφονίας τοῦ ἐξαδέλφου του. Συνέχεια →

Δὲν εἶναι ὧρες σκορπίσματος…

Εἶναι ὧρες γιὰ περισυλλογή. Εἶναι ὧρες γιὰ …«ἐνδοσκοπήσεις». Εἶναι ὧρες (αὐτό)-καθάρσεως.
Κι ὄσο αὐτὲς οἱ διεργασίες μᾶς συμβαίνουν (διότι μᾶς συμβαίνουν!!!), τόσο περισσότερο οἱ εἰς βάρος μας πιέσεις αὐξάνονται. Δὲν εἶναι κορόιδα τὰ σαπρόφυτα. Γνωρίζουν θαυμάσια τὸ πότε ἀπειλεῖται ἡ ἐξουσία τους. Πρὸς τοῦτον καὶ τόσες λυσσώδεις πιέσεις καὶ τσιρίδες καὶ κραυγὲς εἰς βάρος μας. Γνωρίζουν αὐτοί, μὰ καιρὸς εἶναι νὰ γνωρίζουμε κι ἐμεῖς… Καὶ γνωρίζουμε…
(Ἴσως ὄχι ἀπαραιτήτως στὸ συνειδητό μας, ἀλλὰ ὑποσυνειδήτως καὶ ἐνστικτωδῶς ἢδη γνωρίζουμε μὰ καὶ ἢδη πράττουμε…!!!)

Συνέχεια →

Δοξασίες κι ἄλλά τινα…

Κι ἐκεῖ λοιπὸν ποὺ καθόμουν ἥσυχα ἥσυχα σὲ ἕνα παγκάκι, κάτω ἀπὸ τὰ πεῦκα, διαβάζοντας τὸ βιβλίο μου, ἐμφανίζεται ἕνα γνωστὸς γιὰ νὰ μὲ …συγχύσῃ ὅσο οὐδέποτε κάποιος ἄλλος. Ἐκτὸς τοῦ ὅ,τι ἔκατσε δίπλα μου προσπαθῶντας νὰ ἀνοίξῃ κουβέντα (μὲ τὸ ζόρι), μὴ σεβόμενος τὴν ἀνάγκη μου γιὰ ἡρεμία, κάποιαν στιγμὴ εἶδε τὸ βιβλίο μου καὶ τὸν ἔπιασε …ὑστερία.

«Πῶς εἶναι δυνατόν νά διαβάζῃς Ἱστορία τήν στιγμή πού ἡ χώρα καταστρέφεται; Γιατί δέν ξεκινᾶς νά διαβάζῃς τίς προφητείες τοῦ Τάδε ἤ τοῦ Δείνα, μήπως καί καταλάβῃς κάτι, γιά νά βοηθήσῃς τήν οἰκογένειά σου νά σωθῇ;»

Συνέχεια →