Τὸ 1944 ἡ Σοβιετικὴ Ἕνωσις ἀπεφάσισε νὰ κενώσῃ τὴν Κριμαία ἀπὸ τοὺς πληθυσμούς της καὶ νὰ ἐγκαταστήσῃ Ῥώσσους.
Τὸ κακούργημα αὐτὸ δὲν εἶναι ἔργο τοῦ Στάλιν.
Εἶναι ὅλης τῆς Ἀριστερᾶς ποὺ ἕως τῆς σήμερον παρασιωπᾶ τὸ πρᾶγμα!
Εἶναι κακούργημα τοῦ ΚΚΕ, τοῦ ΣΥΡΙΖΑ! Συνέχεια
1999… Φρενίτης στὸ Χρηματιστήριον Ἀξιῶν Ἀθηνῶν…
Δούλευα σὲ μεγάλη Χαλυβουργία.
Μπαίνω πρωινὸς στὸ ἐργοστάσιο γιὰ τὴν πρωινὴ βόλτα ….
Μὲ πλησιάζει ἕνας ἐργάτης στὸν κλίβανο… Συνέχεια
Μὲ ἀφορμὴ τίς σημερινὲς τελετές, δεήσεις, διθυράμβους, μνημόσυνα, φανφάρες (πράγματα συνηθισμένα στὸ τσίρκο ποὺ λέγεται Ἑλληνικὴ Δημοκρατία) γιὰ τὴν «ἐπέτειο» τῆς «ἀνταρσίας» του Α/Τ ΒΕΛΟΣ, στὶς 25 Μαϊου 1973, ἔχω νὰ σχολιάσω ὅτι ὁ τότε κυβερνήτης τοῦ ἀντιτορπιλικοῦ καὶ μετέπειτα Ἀρχηγὸς ΓΕΝ, Ἀντιπλοίαρχος Νίκος Παππᾶς, πρέπει νὰ ἀποτελεῖ τρανὸ παράδειγμα πρὸς ἀποφυγή, γιὰ ὅλους τοὺς νεώτερους ἀξιωματικούς. Συνέχεια
Καὶ καλὰ οἱ ἀ(χ)ριστεροὶ μὲ τὰ φράγκα καὶ τὸ μεγάλο Ε9.
Αὐτοὶ – μάγκες γὰρ – θὰ τὴν βγάλουν φίνα, ἀφοῦ οἱ Ἐλβετικὲς θυρίδες δὲν ἔχουν χρῶμα (βλέπε Σταθάκης), μαζὺ μὲ τοὺς καρεκλάδες, ποὺ ἔκαναν τὸν κόφτη στρὶνκ καὶ ἔπεσαν ὑπερήφανα στὰ τέσσερα.
Ὀκτὼ χιλιαρικάκια εἶναι αὐτά.
«Πριν από 45 χρόνια ερωτεύτηκα την Ελλάδα και απεφάσισα όχι μόνο να έλθω εδώ, αλλά να δόσω ώς και την τελευταία ικμάδα της ενεργείας μου για τις ανασκαφές. Ήταν τελικά ένα τεράστιο σφάλμα μου ότι πήρα την απόφαση αυτή; Δόσαμε αγώνα σε κάθε επίπεδο για να δημιουργήσουμε αυτό που σήμερα καμαρώνει ο ξένος επισκέπτης στην Νεμέα. Πότε θα αντιληφθεί το ελληνικό κράτος ότι οφείλει να αντιμετωπίζει τους αρχαιολογικούς χώρους και τα μουσεία ως την πολυτιμότερη περιουσία του; Θέλω να εισηγηθώ στον υπουργό Πολιτισμού ότι μόνο η ιδιωτικοποίησή τους μπορεί ενδεχομένως να τα κρατήσει στην ζωή από την στιγμή που η πολιτεία αρνείται να τα συντηρεί…».
Σήμερα, περισσότερο ἀπὸ ποτέ, ἡ προπαγάνδα καὶ οἱ ἀφορισμοὶ ἔχουν λάβει τὴν θέση τῆς διαλεκτικῆς τῶν ἰδεῶν.
Ἀδήριτος ἀνάγκη ἡ ἐπαναδιατύπωσις κάποιων βασικῶν ἐννοιῶν, ποὺ μᾶς βγάζει ἀπὸ τὴν πλάνη…
